Πολύτιμο

Εκείνο που κατάλαβα

και θέλησες να καταλάβω

είναι πως τα προσχήματα που δίνουν το παρών

έχουν τη ρίζα τους εντός

βαθιά πολύ βαθιά εντός

στραγγίζοντας το παρελθόν και το ως τώρα

περισσότερο από το ναι σου ή το όχι

περισσότερο ακόμα κι από ένα ίσως

ένα μη μου τους κύκλους τάραττε στην απόγνωση

κι όχι απλά τους κύκλους

ένα ισόβιο γιατί χωρίς γαμώτο

γιατί υπάρχουνε γιατί που διαρκούν ισόβια

ή και καθόλου

γιατί το όχι είναι πληγή που στάζει εμπιστοσύνη

κι είναι πολύτιμο πολύ

για να το σπαταλάς τόσο κομψά σε μία άρνηση.

Χρήστος Α. Μιχαήλ (μικρή αναφορά)

Ο Χρήστος Α. Μιχαήλ γεννήθηκε στη Σαλαμίνα, τελείωσε το σχολείο στη Λεμεσό και σπούδασε χρηματοοικονομική και τραπεζική διοικητική στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Σήμερα εργάζεται ως δημοσιογράφος σε μουσικά περιοδικά – έντυπα και διαδικτυακά.

Ελάχιστο

Σκόνη πότισε
ο παλιός μας καναπές·
τριμμένα πάθη.

Άβατο

Πιάσε την πέτρα ετούτη
κι ανοίγοντας το χέρι σου με μιας ρίχ’ τη σ’ αυτό το άβατο
που τ’ ονομάζουν θάλασσα.
Κι έπειτα με τη σιωπή να γρατζουνάει τα χείλια
πιάσε το κύμα απ’ τα μαλλιά
και να στραγγίξει έξω τράβα το
μέχρι να βρεις τα ποιήματα που χάλασα
για να σε ψάξω
για να μπορέσω να σε ψάξω μέσα σ’ αυτόν το θάνατο.

Παράνοια

Αδημονώ ευθαρσώς για μια παράνοια
αδιαφορώντας για τα λόγια των μεγάλων.
Οι στίχοι που κατοίκησαν το σώμα μας
βαθειά έχουν ραγίσει τους αρμούς
κι αντλούν το αίμα τους από τις ασφράγιστές μας φλέβες.
Έτσι κι εγώ αδημονώ
με των ερώτων το σπαθί ν’ ανοίξω δρόμο
και μια ευχή παντοτινή δοσμένη πρώτη Απρίλη
κομμάτι ολόκληρο
ή ένα ψήγμα απ’ τη δική σου άγρια πτώση
σαν τόπος άγονος από γεννησιμιού
που δεν ευτύχησε ποτέ μια άδικη σκλαβιά.
Τυραννικά αδημονώ
-μ’ ακούς τουλάχιστον εσύ;-
και ξαλαφρώνω με τις ήττες κάποιων νέων
παλάμες αρυτίδωτες σκαλίζουν τα μελλούμενα
κι απ’ το μηδέν γκρεμίζουν τις αλήθειες των αιώνων
λες και ποτέ δεν ίδρωσαν ψυχές
ή συνηθίζουν την αγάπη να νηστεύουν υπογείως.
Αδημονώ λοιπόν
τι κι αν κατέχω ένα βιβλίο με παράνοιες
ξέρω πως αύριο η λιτανεία θα λήξει
κι όλοι θα μπουν στο χώμα τους κοιτώντας τα ρολόγια.

Ανεπάρκεια

Αν στύβω τα ματόκλαδα κρυφά
είναι γιατί τα σύννεφα δεν έσταξαν αλήθεια.
Ποτέ μας την αλήθεια δεν κρατήσαμε αγκαλιά
μόνο με χτύπους και παλμό
με δίστιχα κι αναλωμένες ρίμες
τη στείλαμε στο δρόμο
με την ευχή
να πέσει ξέστηθη και ηρωικά σε κάποια ξένη μάχη
ειδάλλως να στραφεί
βαστώντας όλα εκείνα που αγνόησαν οι παλιοί.

Αυτογνωσία

Ως πότε οι ποιητές θα ξαγρυπνάτε;
Χιλιάδες βράδια κι αν ξοδέψετε
κι άλλες χιλιάδες ξαστεριές
θα έχετε πάντα μέσα σας εκείνο να σας κλαίει:
ποτήρια αδειανά
και δάχτυλα γδαρμένα από στιχάκια αιμοβόρα.
Οι μακρινές στεριές σας πάντα θα χτίζονται στο μύθο
κι οι προσευχές θα στήνουνε καρτέρια για το χθες
κρεμώντας απ’ τους ώμους τους
τις άμορφες φαρέτρες των σωτήρων.
Και τι είμαι εγώ για να μιλώ;
Ένας απρόσωπος κλητήρας των ονείρων.