Με αφετηρία τη Ζωή: Ποίηση και πεζά της Χρυσούλας Βακιρτζή που εκδόθηκε το 1998

Η προσμονή του δένδρου

Ναι έχεις δίκιο. Παραδέχομαι ότι είναι υπέροχο και απαραίτητο να καταγίνεσαι με τις πολύχρωμες μπαλίτσες, τα μικρούλια ευαίσθητα λαμπάκια, και με όλα τα στολίδια του χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Όλα χρυσίζουν, λαμπυρίζουν, και κάθε φορά που ο καιρός ορίζει, νιώθεις μια τρυφερή ανάγκη να προστατεύσεις περισσότερο ως κι εκείνα τα πλαστικά αστεράκια που σίγουρα δεν σπάζουν.

Ξέρεις... πέρασε αρκετό διάστημα από τότε που πέταξα πλέον τα νάιλον λουλούδια (ώστε αποξηραμένα ήταν;) –πόσο αληθινά έμοιαζαν, πράγματι... Όπως τα συναισθήματα, όπου με ακούσια ή ηθελημένη αργότερα συνείδηση, στρέφονται σε αυταπάτες, σε εκούσιες ψευδαισθήσεις.

Απαραίτητη διέξοδο στο αδιέξοδο, πολλές φορές...

Ήταν καλοκαίρι και το μπετόν μύριζε…/ Βακιρτζή Χρυσούλα

Ήταν καλοκαίρι και το μπετόν μύριζε
καμένη νιότη, πάνω σε κοράκι της νύχτας.
Σαν κέρασμα ο ήλιος μού ζήτησε μια
πορτοκαλάδα, μα κανείς δεν βρήκε κάποιον
πρόχειρο εραστή σ’ αυτήν την ανάγνωση.
Ήταν καλοκαίρι κι εσύ μου είπες να σωπάσω
την ώρα που σίδερα και εραστές κρύωναν
στην πιο υψηλή θερμοκρασία των βιβλίων.
«Φοβάμαι», ξεστόμισα, σε ώρες όπου το αστικό
δίκαιο και το παγκάρι δεν είχαν δικαιοδοσία
στα γιασεμιά που πενθούσαν, αμέτοχα.
Ήταν καλοκαίρι, το μπετόν καιγόταν σ’ ένα
παραμύθι και κανείς δεν υπήρχε να προσέξει
ένα μικρό κορίτσι για να σταυρωθεί στους πόθους
της η μοίρα κι ένας μικρός, αγέννητος ακόμα θεός.

Διαγώνια κινήθηκε ο αξιωματικός στη σκακιέρα…

ΑΠΩΛΕΙΑ / Χρυσούλα Βακιρτζή

Γεύση στυφή στο στόμα μου. δεν έχω άλλο δρόμο, παρά να απομονωθώ στη φυλακή του κόσμου. Το πλοίο ακυβέρνητο, πυξίδα δεν υπάρχει, μονάχα μπεζ αδιάβροχα και κόκκινες ομπρέλες. Στη φυλακή των αστεριών και σε βυζαντινές εικόνες, σκλαβώθηκαν τα όνειρα, μαζί και οι Κυριακές μου. Σαν θόρυβος ηχεί ξανά όλη η συννεφιά μου –δεν θα υπάρξει πια καμιά σκιά, εικόνα στον καθρέφτη. Δεν θέλω άλλους εραστές, να κείτονται μπροστά μου (ούτε εγώ να μεριμνώ, τη ζοφερή σας μοίρα). Γεύση στυφή στο στόμα μου. Λάμπεις και είναι Μάρτης, κοντά στην ακροθαλασσιά. Μαζί με τους ζητιάνους.

ΜΑΡΤΗΣ / Βακιρτζή Χρυσούλα

Κάποια ανάγκη μυστική, σκεβρώνει όσα θέλω. Και γίνονται οι εμμονές -ατέλειωτοι μουσώνες. Σαν παραπλάνηση μυαλού, αισθήσεων, χρωμάτων, δέσμευσε το διαμάντι σου τις πιο καυτές μου ανάσες. Σε διαδρομές ναρκομανών, κατέφυγε ο Μάρτης. Χωρίς ο ήλιος ν' ακουμπά, στα παιδικά βραχιόλια.

ΕΔΕΜ / Βακιρτζή Χρυσούλα

Καθώς νυχτώνει μην ακούς πια τις κραυγές μου, που ξεσκίζουν σαν πληγωμένα σκυλιά τον ουράνιο θόλο της Εδέμ. Εδώ, κι ο κισσός, αναρριχάται κατάχαμα -για να εφεύρει το ύψος του στο Πουθενά στο Τίποτα. Ήταν κανείς ποτέ εδώ; Για μένα.;

ΑΙΜΑ / Βακιρτζή Χρυσούλα

Με γδέρνουν οι επισπεύσεις. Μυούμαι στην απλούστευση των πάντων. «Δεν τρέχει τίποτα», σου λέω με άνεση δίκοπου μαχαιριού. Εγώ -η ανάσα μιας πεταλούδας. Ασθμαίνει ανέσπερο το φως. Ματώνω, σαν θυμωμένη ύαινα (ή σφαίρα -μπηγμένη στον κρόταφο)

ΣΥΝΘΛΙΨΗ / Χρυσούλα Βακιρτζή

Χαμένη σε τοπία εσωτερικά -η ψυχή μου Συνθλίβεται από ασίγαστη επιθυμία και ανάγκες. Κίτρινη η φλόγα της ένωσης, θέλγει. Απόπειρα ζωής σε αντιθέσεις (ο προαιώνιος φόβος). Σε τοπία εσωτερικά -η ύπαρξη ανασαίνει.

ΑΡΧΗ / Χρυσούλα Βακιρτζή

Βρίσκομαι στο γράμμα νι της απομόνωσης. Η λογική παγι- δευμένη σε ρήξεις. Σπασμωδικά συλλαβίζω τους κωδικούς.

ΣΩΜΑ / Βακιρτζή Χρυσούλα

Τώρα, που η ψυχή παίρνει κάτι από το μέλλον και την αλήθεια των σωμάτων, προσέξτε τις υπεκφυγές μου. όταν απέχω απ' το φως. Ιδίως τότε.

ΜΝΗΜΗ / Βακιτρζή Χρυσούλα

Για μια ξένη γιορτή ή εκεχειρία, νήστεψα το πρώτο δεκαήμερο του Ιούλη. συλλέγοντας τις απλοϊκές σας εκδοχές -σαν αριθμομνήμων κλεπταποδόχος. Λευκά σεντόνια, κοσμούν περίτεχνα κρυμμένες μνήμες. Και εκβολές.

ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΔΙΑΓΩΝΙΟ / Βακιρτζή Χρυσούλα

Στην εφικτή προσέγγιση, αυθεντικός βόμβος νερού δίχως Κάρμα και άλλοθι -ή καλύτερα, η πτυχή μου στο σχετικό σπιράλ (άμεση τοξική έκβαση). Σχισμένο σελοφάν η διάθλαση της εγκοπής ίσως αίλουρος.

ΔΙΑΙΡΕΣΗ / Βακιρτζή Χρυσούλα

Χαράματα στην Εθνική οδό κι εγώ σκορπιέμαι σε πολύχρωμα φέιγ - βολάν, σα να' χουν κάποιο νόημα οι προσεχείς νοσταλγίες μου

Χρυσούλα Βακιρτζή ( αναφορά)

Η Χρυσούλα Βακιρτζή γεννήθηκε στην Καβάλα. Ασχολείται με τη συγγραφή και την ποίηση.   Σπούδασε Αγγλικά, Δημοσιογραφία, Δημόσιες Σχέσεις και Ψυχολογία. Κείμενά  της δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά έντυπα και σε ιστοσελίδες του διαδικτύου. Συνεργάζεται με την έγκυρη εφημερίδα Χρονόμετρο ως βιβλιοκριτικός και χρονογράφος. 

Ποιητικές Συλλογές: 

• Υδάτινη Τέφρα (2008) 
•  "Άθικτα κείμενα" (2006)
• Σε πλεύση Καθολική (2001) 
• Σε χρόνο διαγώνιο (1996)

Ποίηση και Πεζά: ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΗ ΖΩΗ - Από την απέναντι όχθη (1998)

Πεζό: ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ  ΧΩΡΙΣ ΙΘΑΚΗ (;)

Περισσότερα για την Ποιήτρια μπορείτε να διαβάσετε πατώντας στον σύνδεσμο: http://www.vakirtzi.gr/