Περίμενε

Περίμενε, δεν ήρθε ακόμα η ώρα
θ’ αντέξεις όπως άντεξες θαυμάσια ως τώρα.
Περίμενε, δεν είναι ακόμα η σειρά σου
είναι μεγάλη η ουρά κι είναι πολλοί μπροστά σου.

Περίμενε τις αποφάσεις της επιτροπής
τη μετά θάνατον ζωή,
τη λαϊκή ετυμηγορία
να πάρουμε την εξουσία
να σταματήσει η νάρκωση
μία επόμενη ενσάρκωση…

Περίμενε κι ασχήμαινε
ξεμάκραινε και φύραινε
στις χίμαιρες επίμενε
και μέσα σου ξεθύμαινε.

Κι αν κλαις και βασανίζεσαι
ν’ ακολουθείς την τάση.
Μην προβληματίζεσαι,
μία ζωή ‘ναι, θα περάσει.

Περίμενε
το Σάββατο, τις διακοπές
τη σύνταξη, τις δόσεις
άλλες κοινωνίες, άλλες εποχές,
περίμενε να μεγαλώσεις.

Περίμενε να δούμε πού το πάνε
συμφέροντα τεράστια παίζονται
σεμνά και ταπεινά κάτσε να σε γαμάνε
στο τέλος οι θυσίες επιβραβεύονται.

Θα υπάρχει κάποιο τέρμα, δε μπορεί
άλλη μια μέρα ας δείξουμε ανοχή
δώσε τόπο στην οργή
κάνε υπομονή
κι ίσως μια μέρα αρπάξεις την καλή
μες στην αναμπουμπούλα.

Περίμενε, ποιος ξέρει τι; δεν έχει σημασία
συνήθεια και προσαρμογή φέρνουν επιτυχία,
έτσι δε θα ‘σαι από τους πρώτους που θα φαγωθούν
δεν ξέρεις από αυτά, άσε τους γνώστες να μιλούν.

Περίμενε, δεν τελειώσαμε, πού πας;
δεν έχουν οι συνθήκες ωριμάσει
δεν ήρθε ακόμα σήμα από ψηλά.
Μη βιάζεσαι, είναι κρίσιμη η φάση.

Περίμενε μ’ ελπίδα, με φόβο, με συντριβή
όλα είναι μάταια, όλα εκτός από ένα: την αναμονή.

Διχογνωμία

Κάποιοι έλεγαν ότι το παιχνίδι έχει πια τελειώσει

άλλοι φώναζαν ότι είναι στημένο

και μερικοί ότι παιχνίδι δεν υπάρχει.

Άκουγες να λέγεται ότι φταίμε όλοι μας,

πως μας αξίζουν όσα και να πάθουμε,

όμως υπήρχε και η άποψη πως οι εχθροί μας

είναι παντοδύναμοι ραδιούργοι.

Πολλοί πίστευαν ότι η κατάσταση είναι

πέρα από κάθε φαντασία εξωφρενική

μα και αρκετοί πως δε συμβαίνει τίποτα σοβαρό,

τα ίδια αυτά γίνονταν πάντα.

Κάποιοι θεωρούσαν την καταστροφή βέβαιη,

ενώ άλλοι ήταν σίγουροι ότι το καλό θα νικήσει.

Υπήρχε μεγάλη διχογνωμία.

Σε ένα μόνο συμφωνούσαν όλοι.

Άβυθος

Άνεμοι χτενισμένοι από κοκοφοίνικες

γδαρμένοι από αγκάθια

με κοριτσίστικα τραγούδια μεθυσμένοι

κολυμπούν στα υψίπεδα φεγγαρόφωτα

βράδια του εφήμερου νόστου,

ξανοίχτηκαν στα βαθιά

σήματα του αγνώστου

για πάντα χαμένου βυθού.

Μια αμαξοστοιχία βιομηχανικών ονείρων

γεμάτα ιπτάμενους ίσκιους

και άλλα οικεία δέη που σβήνουν

τις προσωπικές ιστορίες

αφήνοντας μόνο τη μεγάλη ιστορία

που μας ενώνει ίσως όλους,

είναι τόσο ανυπόφορη, σχεδόν όσο

το τρίξιμο της αιώρας

στην καραϊβική ραστώνη

ναρκωμένων προφητών, αιωρούμενων

από τον ένα τροπικό στον άλλο.

Αν αποδέχεσαι ό,τι είσαι

αποδέχεσαι ότι είσαι,

το ηφαίστειο γίνεται νησί,

το σκας σαν κίτρινη πεταλούδα

μέσα από το σκοτάδι που αναλύεται

σε καπνούς κι αναθυμιάσεις

στη μεσόγειο τελετή,

εκεί που υπάρχουν μόνο τα πάντα

κι ούτε ένα φωτάκι παραπάνω

που θα ενοχλούσε ίσως

την αστεροειδή

πανδαισία των βλεμμάτων.

Εδώ είμαστε

Η πλύση εγκεφάλου
έχει σταματήσει.
Είμαστε στο στύψιμο.

Λήθη

Ρυθμοχώρα στους ιστούς σου πιάνεις  και τα πιο ανήσυχα ζουζούνια  τα κάνεις να ξεχνούν για πού ξεκίνησαν  και ποια μελωδία τα έφερε μέχρι εδώ. 
Αριθμοχώρα οι πλανήτες σου ρουφούν  και τα πιο εξελιγμένα διαστημόπλοια  τα κάνουν να ξεχνούν τα εκτός πεδίου  και πως εδώ ήρθαν μόνο για ένα πέρασμα. 
Αλγοριθμοχώρα ξέχασες ποια είσαι  ποιες νύμφες θώπευαν εκείνους που σε βρήκαν  ποιες νύχτες λιάζονταν στις καλαμόλιμνές σου  και τις πιο φωτεινές εκστάσεις σβήνεις, 
παίρνεις ζωή μόνο από μας που σε αψηφούμε  και με τ’ αμπάρια μας γεμάτα με λωτούς  και στα κατάρτια μας δεμένες τις Σειρήνες  κουρσεύουμε τις λαμπερές σου πόλεις.

[ποτέ η ζωή δε φτάνει]

" ... ποτέ η ζωή δε φτάνει
Όμως εσύ της φτάνεις
Κι ό,τι από σένα περισσεύει
είναι οι νεράϊδες και τα ξωτικά. "