ΚΑΚΟΧΕΙΜΩΝΙΑ / Λουκάς Νικολαίδης

Κι έξω Απαίσια παγωνιά,

και μέσα το τζάκι αναμμένο,

με τον Αγέρα να παίζει

σε μιά σκουριασμένη φυσαρμόνικα

τραγούδια παλιά κι αγαπημένα...

Κι αυτός ο Ήλιος Σήμερα,

κίτρινος θαρρείς βασανισμένος,

λες και τονε σταυρώσανε Ατίθασα παιδιά,

καταμεσής του Ουράνιου θόλου!

Κι Ύστερα,

θα απλωθούν τ' Αστέρια μοναχά

πάνω από μιά θάλασσα φουρτουνιασμένη,

καθώς το Φεγγάρι θα το δέρνουνε οι Άνεμοι,

κι αυτό,το δρόμο του θα έχει χάσει!

Και,όταν κοπάσει ο Χαλασμός

εκεί στα ξημερώματα κοντά

που θα κοιμάται πια η ξεδοντιάρα Νύχτα,

θα ξεκρυφτεί ο Ήλιος απ' τα Σύννεφα,

τρεκλίζοντας στου Ουρανού το φάρδος!

Όμως,την Άγρια Νύχτα της Ντροπής,

το μικροκάϊκο "η Ελπίς",

θα έχει από τ' αγριοκύματα "πνιγεί"

και θάχει πλέον βυθιστεί,

στη θάλασσα της Απόγνωσης,

στα βάθη του Απροσμέτρητου Πελάγου...

ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ / Νικολαίδης Λουκάς

Τίποτα πια δεν απέμεινε απ' της Ημέρας το πέρασμα...
Ο Ήλιος βασιλεύοντας έβαψε με κόκκινη μπογιά
του Ουρανού την απλωσιά και τις γειτονιές του κόσμου,
ενώ λιγοστά πετροχελίδονα με κινήσεις ανήσυχες
μπαινοβγαίνουν νευρικά στις ετοιμόρροπες φωλιές τους.
Σαν έρθει το Σούρουπο ολόγυρα θα στάξουν Σιωπές
και πίσω από τις μανταλωμένες πόρτες θα παγώσει
ο Χρόνος...
Η χλιδή των χρωμάτων του Δειλινού θα ξεθωριάσει
κι Εγώ,καραβοκύρης της μαβιάς σκούνας του Δειλινού,
θα βρεθώ στο κέντρο του στρόβιλου ενός Σούρουπου
και κάποιων ανεπαίσθητων τριγμών της Νύχτας...
Και Ύστερα,καθώς θα διασχίζω του απείρου το πέλαγο,
εκεί κοντά στο μεσονύχτι με τους "ανοιχτούς Ουρανούς",
από μιά χαραμάδα της Νύχτας,
θα κατασκοπεύσω τις επόμενες διαθέσεις και Ώρες της...

ΜΕ ΤΗ ΛΕΠΙΔΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ / Νικολαίδης Λουκάς

----------------------

Καθώς έρχεται η "Αιμοβόρα" Νύχτα
με την ενοχλητική Σιωπή και το βαθύ Σκοτάδι
που κόβει την ανάσα των λιλιπούτειων Άστρων,
θαρρώ πως για άλλη μια φορά χάνομαι
πίσω από την μανταλωμένη πόρτα του Απρόοπτου!
Με μιά ανάσα αποφασιστική
τιθασεύω τους ανυπόληπτους φόβους μου,
και,με ένα επίλεκτο Τάγμα Εφόδου,
καταλαμβάνω εύκολα της Αισιοδοξίας το κάστρο!
Σαν έρθει ύστερα το ακριβό Μεσονύχτι,
μεθυσμένος από το νέκταρ της "Νίκης",
πλαγιάζω ήσυχος στο λιτό μου κλινάρι
προσμένοντας ένα "Συμπαθέστατο Όνειρο"
να ραντίσει της Ψυχής μου τον κήπο
με σταγόνες χαλάρωσης,υπομονής και ελπίδας...
Αύριο πουρνό-πουρνό,
με την ακονισμένη λεπίδα της Χαράς,
θα ξεσκίσω του πρωινού την ομίχλη
για να μπει άπλετο του Ήλιου το φως,
και θα είναι,μα το Ναι,
τόσο Όμορφη και Φωτεινή η Ημέρα μου...

ΘΑ ΤΡΟΜΑΞΩ ΤΗ ΘΛΙΨΗ / Νικολαίδης Λουκάς

-------------------

Καθώς χλωμιάζει του Ήλιου το καντήλι
εκεί κοντά στο Λιόγερμα,
καρτερώ στο ακροθαλάσσι...το "άλλο φως"!
Κλείνω το φθαρμένο βιβλίο της Ημέρας
με τις παράφορες ηδονές των Εραστών της
και με τις πράξεις γεμάτες τρέλα...
Σε λίγο ο γκρίζος Ουρανός,
μάλλον θα στάξει λίγα δάκρυα Αγγέλων
που θα διαλύσουν τα χωμάτινα Ονείρατά μου.
Μες στα ιδρωμένα από την αγωνία χέρια μου,
κρατώ τις τελευταίες λαλιές των πουλιών
και μιά ανθισμένη ανεμώνα του Απρίλη.
Ένα ερωτευμένο ζευγάρι γλαριών,
αρμενίζει γιά άλλα πέλαγα μαθές,
ενώ δυό πράσινα πλατανόφυλλα στην πλατεία,
καθώς πέφτουν με πάταγο στη Γη
θύματα μιάς αιμοβόρας ανάσας του Ανέμου,
γλείφουν
τις Χαρές και τις Πληγές του Παρόντος...
Κι Εγώ,
με την ανησυχία και το άγχος στην τσέπη
και με το βλέμμα καρφωμένο στο Αύριο,
ετοιμάζομαι
να ανοίξω τους ασκούς της Ψυχής μου,
για να πλημμυρίσω την Πλάση
με της Χαράς μου τα Συναισθήματα
και για να τρομάξω το "κοπάδι" της Θλίψης,
που απειλεί καθημερινά
τους "Συντρόφους" μου...κι Εμένα.

ΣΟΥΡΟΥΠΟ -------- / Νικολαίδης Λουκάς

...και σαν ματάρθε το Σούρουπο,
στάθηκα ορθός στο μπαλκόνι,
πόντισα της μνήμης μου την άγκυρα
στα δροσερά νερά του Παρελθόντος
και άφησα τον αγύρτη λογισμό μου
να ταξιδεύει στην φαρδιά πλάτη του Χρόνου.
Το φετινό στενόκαρδο Φθινόπωρο,
έδιωξε και το τελευταίο πουλί,
αφήνοντας πίσω του του αποχωρισμού τη θλίψη
και
λίγα από τα πούπουλά του στην έρημη φωλιά
για να θυμίζει το πέρασμά του...
Σε λίγο,
θα μπω στο ευρύχωρο σαλόνι του Σκοταδιού
και τα περιστατικά των τελευταίων Ωρών
θα εισβάλλουν στο μνημονικό μου σαν χείμαρρος,
καθώς Εγώ,
θα κρύβω στο καταγώγι των ενστίκτων μου
τις αποφάσεις που απέφυγα να πάρω...
Και,
σαν πλησιάσει η Ώρα που θαρθεί ο θείος Μορφέας,
θα απλώσω το λευκό πανί
στη βάρκα των Ονείρων μου
για να σαλπάρω σε Πελάγη Ευδαιμονίας...

ΜΕ ΤΗ ΛΕΠΙΔΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ / Νικολαίδης Λουκάς

Καθώς έρχεται η "Αιμοβόρα" Νύχτα
με την ενοχλητική Σιωπή και το βαθύ Σκοτάδι
που κόβει την ανάσα των λιλιπούτειων Άστρων,
θαρρώ πως για άλλη μια φορά χάνομαι
πίσω από την μανταλωμένη πόρτα του Απρόοπτου!
Με μιά ανάσα αποφασιστική
τιθασεύω τους ανυπόληπτους φόβους μου,
και,με ένα επίλεκτο Τάγμα Εφόδου,
καταλαμβάνω εύκολα της Αισιοδοξίας το κάστρο!
Σαν έρθει ύστερα το ακριβό Μεσονύχτι,
μεθυσμένος από το νέκταρ της "Νίκης",
πλαγιάζω ήσυχος στο λιτό μου κλινάρι
προσμένοντας ένα "Συμπαθέστατο Όνειρο"
να ραντίσει της Ψυχής μου τον κήπο
με σταγόνες χαλάρωσης,υπομονής και ελπίδας...
Αύριο πουρνό-πουρνό,
με την ακονισμένη λεπίδα της Χαράς,
θα ξεσκίσω του πρωινού την ομίχλη
για να μπει άπλετο του Ήλιου το φως,
και θα είναι,μα το Ναι,
τόσο Όμορφη και Φωτεινή η Ημέρα μου...

ΤΟ ΝΥΧΤΙΚΟ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ / Νικολαίδης Λουκάς

Φοράω το Νυχτικό της Χαράς
και περπατώ στης Ευτυχίας τα σοκάκια,
χωρίς πίσω μου να γυρνώ
στο γυμνό και τραγικό Παρελθόν μου.
Πετώ σε μιά χαράδρα τη μάσκα του Χτες,
και ξεκινώ για μιά Δύσκολη μα Ωραία ζωή.
Στέκομαι για λίγο Σιωπηλός
για ν' αφουγκραστώ,να στοχαστώ
και να ξαναζήσω έστω και για λίγο,
το κάθε τι που Αγάπησα σαν ήμουν παιδί
και για να βγάλω από το δισάκι του Χρόνου
τις πιο Καλές Στιγμές μου,
φυλακίζοντας για Πάντα στης Λησμονιάς το κελί,
ότι με έχει πικράνει και όλες τις πληγές μου!
Συγχωρώ Αδικίες κι Εχθρούς μου,
χαρίζω Αγάπη,Χαμόγελα και Καλοσύνη παντού
και προσπαθώ να σταθώ μπροστά στον Θεό μου
καθάριος,αγνός,γαλήνιος και ταπεινός,
για να εισπράξω απ' Αυτόν...την Αγάπη.
Και αυτή η Αγάπη μου αρκεί,
κι αυτή την Αγάπη Υπόσχομαι,
πως θα την χαρίσω Ολάκερη...στον Κόσμο.

ΔΕΝ ΑΡΓΕΙ Η ΩΡΑ / Λουκάς Νικολαίδης

Σιωπηλοί περιμένουμε την Μεγάλη Ώρα,
που στα χλωμά λιβάδια του κόσμου,
θα αστράψει το "Αναστάσιμο" Φως.
Κάθε φορά που τον Άνεμο,τη θάλασσα
ή τα βράχια ρωτώ,
ένα μήνυμα Αισιοδοξίας κι Ελπίδας παίρνω,
που την Προβληματισμένη Ψυχή μου
απογειώνουν ίσαμε τους Ουράνιους θόλους!
Χρόνια τώρα κλωθογυρνάμε πάνω στις στάχτες
που σκόρπισαν του Ουρανού τα πετεινά
και τα "γαμψώνυχα άγρια όρνεα",
που κυκλοφορούν "Λεύτερα"και Ασύδοτα γύρω μας!
Μόνοι θαρρείς και Ανυπεράσπιστοι
σεργιανίζουμε σε μονοπάτια υγρά
που μας χάραξαν με Όνειρα ζωγραφισμένα
πάνω σε "χάρτινους" τοίχους,
κάποιοι "Στυγνοί και Αδίστακτοι" Κοσμοκράτορες,
με βλέμμα θαμπωμένο από Κακία,Απληστία και Μίσος
για τον "Αδελφό",για τον ίδιο τον Άνθρωπο...
Όμως,πιστεύω πως δεν αργεί η Ώρα και η Στιγμή,
που μιά Δροσεμένη και Ευφρόσυνη Αυγή,
θα αποδιώξει τη Νύχτα με το Μαύρο Σκοτάδι της
και οι Απαλές αχτίδες του Ακριβοθώρητου Σήμερα
Ήλιου,
θα απαλύνουν και θα επουλώσουν τις "Πληγές" μας.

ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΩΡΕΣ / Νικολαίδης Λουκάς

Τις Μεγάλες και Ατέλειωτες Ώρες
της Αξημέρωτης Νύχτας,
καθώς βασιλεύει τριγύρω η Σιωπή,
αρχίζει το Μεγάλο του ταξίδι ο Νους
μέσα στο θαυμαστό κόσμο των Ονείρων!
Είναι τούτες οι Ώρες,
που η Θάλασσα κι ο Ουρανός γίνονται ένα
και τα δάκρυα Χαράς του Φεγγαριού
πέφτοντας στη θάλασσα με ορμή,
σχηματίζουν
φουσκάλες τεράστιες στο αφρονέρι!
Κι Εγώ,
μη αντέχοντας της Μοναξιάς την παρέα,
μαζεύω απ' το πάτωμα τις χυμένες λέξεις,
σχηματίζω μ' αυτές λίγους Στίχους μου,
τους ντύνω μετά με μιά απαλή μουσική
και τους κάνω Ερωτικό της Νύχτας Τραγούδι,
για να το δώσω σαν έρθει η Αυγή στα πουλιά,
να "Καλημερίσουνε"...την Όμορφη Μέρα!
Και,όταν η Άνοιξη το αφουγκραστεί,
θαρρώ,
πως θα αργήσει πολύ το θρονί της ν' αφήσει
στο επερχόμενο "Ζωηρό" Καλοκαίρι...

ΑΥΓΗ

----

Στο σύθαμπο του Αυγινού νοτίσματος,
ώρα που στάζουν τα ανθιά δροσοσταλίδες,
σεργιανίζω από άκρια σε άκρια
στο δροσεμένο αμμοχάλικο της αμμουδιάς
και αφουγκράζομαι των γλαριών
τους ασπρόμαυρους διαξιφισμούς των,
που με ζήλο ανταγωνιστηκό
βουτούν και ξαναβουτούν στο αφρόκυμα
για κάποιο μικρό αφρόψαρο,
την πείνα τους για να κορέσουν...
Κι Εγώ,αγναντεύω την Απέραντη θάλασσα,
που απλώνεται μπροστά μου
πάντα Βουβή,πάντα Γαλανή και Καθάρια,
σαν κόρη Πανέμορφη και Ξελογιάστρα.
Εάν δεν είναι Όνειρο τούτη εδώ η Ώρα,
τότε θα ψάξω στην Εγκυκλοπαίδεια να βρω,
Όνειρο...τάχα τι σημαίνει.

ΞΕΝΥΧΤΙ

Στη χιλιοστή Νυχτιά του Χρόνου,

καθώς ψάχνω ένα Όνειρο Τρυφερό
να βυθιστώ,
το Ατίθασο μυαλό μου ανεμίζει
καβάλα στου Αιόλου την πνοή,
ανάμεσα στα σύννεφα
της Υπομονής και της Οργής μου...
Σφαλίζω με όση δύναμη
απ' το καμάτι της Ημέρας μου απομένει
τις δύο Πύλες των ματιών μου,
και περιγελώ ειρωνικά της Μέρας
τα ευτράπελα,τα σοβαρά και τα αστεία...
Και,αφού δεν μπορώ στο Όνειρο να βυθιστώ,
ανάβω ένα Κίτρινο Κερί,
μήπως τις παγωμένες μου παλάμες και ζεστάνω,
ενώ,
αφουγκράζομαι από το θρόϊσμα του Σκοταδιού
των Προγόνων μου τους μικρούς θεούς,
που τούτηνε την Ανήθικη Ώρα κλαίνε,
όντες Ανίσχυροι πιότερο από ποτέ,
Πήλινοι,Γυμνοί...και Τιποτένιοι!
Και Ύστερα σαν έρχεται η Χαριτόβρυτη Αυγή,
στο δώμα μου ρίχνω τριγύρω μιά ματιά,
κι αυτό,πάλι αδειανό όπως ήτανε και Χτες,
μα και Προχτές και Πάντα,
με τους μικρούς θεούς να κείτονται Νεκροί,
κάτω απ' του Δικού μου Θεού τη Μπότα!

ΕΛΠΙΖΩ,ΠΟΘΩ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ.../ Λουκάς Νικολαίδης

Στην Άμετρη Απλωσιά των Ονείρων μου
και στα πλατιά πεζοδρόμια των Καιρών,
διαλαλώ την Σπουδαία πραμάτεια
της Αγάπης μου για τον Άνθρωπο...
Κάθε πρωί που ξυπνώ,
τραβώ την κουρτίνα της Χαρούμενης μέρας,
και μέσα από σχήματα γωνιώδη
και Σκέψεις Πρωτοποριακές και Ελεύθερες,
κρατώ αποστάσεις Σαφείς απ' το Χτες,
προσδοκώ μιά Καινούρια Ημέρα
γεμάτη Χαρές,Τραγούδια κι Ελπίδες,
και με την λόγχη εφ' όπλου,
πασχίζω να ξεπεράσω της ζωής τις Οδύνες
για να φτάσω επιτέλους Ευτυχής και Αλώβητος
στα Ποθητά μου Σύνορα της Τελειότητας...
Και,
όσο η Ημέρα προχωρά στους δικούς της ρυθμούς,
Εγώ,γεμίζω τις δεξαμενές της Ψυχής μου
με Σιγουριά και Βεβαιότητα,
αφήνοντας πίσω μου τις όποιες μου θλίψες
και την Σκληρή Παγωνιά της Μοναξιάς μου...
Πάντως,Ελπίζω,Ποθώ και Πιστεύω,
πως Αύριο κιόλας,
η ζωή μέσα από Νέες Προοπτικές και Συνθήκες,
θα πορευτεί
πιο Ξαποσταμένη από Πάθη,Κακίες και Άγχητα
και πιότερο Αγνή,Αληθινή...και Ελεύθερη!

ΕΥΓΕ!

Κάθε φορά που η Θλίψη πασχίζει
να ντύσει στα Μαύρα την Ψυχή μου,
βρίσκω τη Δύναμη που μου χρειάζεται,
για να φυτέψω δύο λουλούδια μοσκοβόλιστα,
ανάμεσα στις ρωγμές που άνοιξαν
η Πίκρα...και ο Πόνος!
Κι Ύστερα,
βρίσκω ένα παγκάκι απέναντι στο ξέφωτο,
και κάθομαι για ν'απολαύσω το Άρωμά τους.
Και τότενες θαρρώ πως η Ψυχή μου
φοράει την πιο καλή της φορεσιά
για να υποδεχτεί το Πλοίο της Χαράς,
που φωταγωγημένο μπαίνει γι'άλλη μιά φορά
στης Καρδιάς μου το Απάνεμο λιμάνι,
αφήνοντας πάντα ένα παραθύρι ανοιχτό,
μήπως και βρούνε Άσυλο σ'αυτήν,
κι Άλλοι...κατατρεγμένοι!
Κι Έπειτα,
διαβάζω τα Σημάδια των καιρών,
μήπως και προλάβω...τις νέες Θλίψες!
Εύγε λοιπόν ανήκει σε Αυτούς
που την Ψυχή τους γεμίζουν με Χαρά,
μα και σ'Αυτούς τους Δυνατούς,
που τρύπησαν για λίγο τα δίχτυα της ζωής
για ν'αντιπαλέψουνε τις Δίνες του Πελάγου,
κι αφού περιπλανήθηκαν για λίγο ή για πολύ,
βρήκανε Δύναμη και Αντοχή για να ξαναπιαστούν,
στης Γαλήνιας ζωής...τα δίχτυα!

ΕΦΟΡΜΩ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ

Λουκας Νικολαιδης

----------------

Εφορμώ στην Αυγή,
και με άλματα θαρρείς νεανικά,
προσπαθώ να πολεμήσω τα αμάχητα
της μέρας που σε λίγο θε νάρθει!
Και Ύστερα καθρεφτίζω τον Ήλιο
της καινούριας ημέρας
που ξεπροβάλλει δειλά-δειλά
μέσα από τα λίγα μουντά μικροσύννεφα
και πέφτει με πάταγο στους κάμπους
και στα δροσεμένα
από το πούσι της Νύχτας περβόλια...
Στους θαλασσινούς ταρσανάδες
με τα έτοιμα περήφανα καράβια
και τις ολοκαίνουργες σκούνες,
οι μηχανές έτοιμες ν' ανάψουν μ' Ελπίδες,
βάζοντας πλώρη
για τα παρθενικά τους τα μπάρκα
με αγέρηδες ούριους σε ακύμαντα πέλαγα,
για να φτάσουν
σε λιμάνια απάνεμα,φιλόξενα κι ονειρεμένα!
Κι εγώ,καθώς δραπετεύω
από τον σκοτεινό λαβύρινθο της Νύχτας,
σε μιάν Ευάερη του κήπου μου γωνιά,
σπουδάζω
τη Σιωπή και τη Γαλήνη της μάνας Φύσης,
στέλνοντας τα πιό γλυκά μου φιλιά
στο Χτες,στο Προχτές και στην Λησμοσύνη..

Η ΜΕΓΑΛΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΩΡΩΝ / Νικολαίδης Λουκάς

---------------------

Καθώς μπουμπούκιαζε στον κήπο η Ροδιά,
ανάβρυζε θαρρώ καλοκαιριάτικος χυμός,
κι απέναντι στην αμμουδιά
με τα πολλά αρμυρίκια,
πετάριζαν τα θαλασσόπουλα επάνω απ' το νερό,
κι Ύστερα πάλι βυθιζόντουσαν
χωρίς της θάλασσας τη Γαλήνη...να ταράξουν!
Κι εκεί που στροφογυρνά ο δρόμος του χωριού,
βραχάκια αρμυρόβρεχτα
και δυό ξωκκλήσια άσπρα μισογκρεμισμένα,
ενώ από του δρόμου την άλληνε μεριά,
ψιλαγέρι φυσά εναν Ανεμόμυλο,
μετρώντας θαρρείς...τη δύναμή του!
Κι όταν πισωγέρνει απ' τον Ορίζοντα ο Ήλιος
πλεριάζοντας με Παραδεισένια Χρώματα την Πλάση,
με τα ψάθινα καπέλα τους στο χέρι
από τη θάλασσα τα παιδόπουλα γυρίζουν,
ενώ,
κάποιοι άλλοι Νιοί ετοιμάζουν τις ψαρόβαρκες
κοντά...στο ακροθαλάσσι.
Κι Εγώ,μες την Μεγαλοσύνη των Ωρών,
αισθάνομαι σαν Νήπιο όπως τότε,
και κάτω από τον Γαλάζιο θόλο του Ουρανού,
ξαναδιαβάζω το Αλφάβητο,
σπουδάζω πάλι την Γραμματική,
και,εξασκούμαι σαν Τότε...στην Προπαίδεια!

ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΩ

Νικολαίδης Λουκάς

----------

Στους Μεγάλους μου Ύπνους
τους γεμάτους από τα Λευκά μου Ονείρατα,
θαρρώ,πως κάθε Μέρα και Νύχτα ταξιδεύω,
και πως με το δρεπάνι της Χαράς,
του κόσμου τα βάσανα θερίζω...
Τις Ώρες της φυγής μου στο Όνειρο,
πίσω μου αφήνω
το λυπητερό τραγούδι της Ανατολής,
γεμίζοντας
τις τσέπες των Αδύναμων και των Φτωχών
με Γέλια,
με Τραγούδια,και,
με Τιτιβίσματα πουλιών,
που μάζεψα κάποιο Ανοιξιάτικο πουρνό
από του κοντινού μου ποταμιού την όχθη,
λάφυρα μερικά από αυτά,
από κάποιων Νεραϊδών το Νυχτογλεντοκόπι!
Και,όταν ξυπνώ,
θαρρώ πως συνεχίζω να πετώ
κάτω από τον Καταγάλανο Ουρανό
και πάνω
από της Ευτυχίας τον Πεντακάθαρο γιαλό,
καβάλα πάντα,στα Άσπρα φτερά του Ανέμου...

ΝΙΟΦΕΡΤΟΣ ΗΛΙΟΣ

---------------

Καθώς αφουγκράζομαι
των Άσπρων μου Ονείρων την Ηχώ,
ένας Ήλιος Νιόφερτος πασχίζει
μέσα από τες γρίλιες του παραθυριού,
το φως του...να περάσει!
Κι ενώ διαβαίνει Αλλοπρόσαλλος ο Μάρτης
με τους ανταριασμένους του καιρούς,
με τις απρόβλεπτές του μουσκεψιές,
με τις λιακάδες του τις άρρωστες
και τα σκληρά του αγέρια,
Εγώ,σαν ξαστερώνει τις Αυγές ο Ουρανός
και της Νυχτιάς το πούσι αρχίζει να στεγνώνει,
ξεχύνομαι στους κήπους και στες καμποσιές
της Άνοιξης να δρέψω Αγρολούλουδα,
και,με το πρασινοκόκκινο χαλί,
πάλι ωσάν και Χτες...να ματαγίνω ένα!
Και μέσα μου,φλέγονται ξανά οι Αποθυμιές,
και ματαγίνομαι Παιδί,και Γλάρος και Αηδόνι!
Είναι βλέπεις κι αυτή η Άνοιξη,
που τα μυαλά μου κάθε Χρόνο...παίρνει!

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΛΛΗ

--------------

Μες της Νυχτιάς τη Σιγαλιά,
ο Διαβατάρης Λογισμός μου αναπετά
στης Φύσης την Μυροφόρα Αγκάλη,
ταράζοντας το Όνειρο που μούφερε
με τη δροσιά του ο Μπάτης...
Κι ενώ Σελήνη και Άστρα τρεμοσβήνουνε
και όλο η Νύχτα λιγοστεύει,
ένα Φως λίγο Χλωμό,λίγο Θολό,
στον κάμπο και στη λίμνη...αντιφεγγίζει!
Τούτηνε τη Νύχτα η Χαρά,
την Ψυχή μου ανάστησε και πάλι,
τις Πίκρες και τις θλίψες μου φυλάκισε
στα Σκοτεινά Υπόγεια κελιά της,
και,λες κι ανοίξανε οι επτά Ουρανοί,
σκορπίζοντας στην Οικουμένη Ολάκερη
το μήνυμα πως έρχεται,
μία Ημέρα Αλλιώτικη,μία Ημέρα...Άλλη!

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ του Λουκά Νικολαίδη

------------------

Σήμερα,
αντάμωσα ένα Αγγελούδι φτερωτό,
Έρωτας μου συστήθηκε θαρρώ,
που σαν Ουράνιο Τόξο καμπυλώθηκε,
πάνω από το Σύμπαν...της Ψυχής μου!
Μύρια Αστέρια που σπινθηροβολούν,
σαν γιορταστικά πουλιά φτεροκοπούν,
στου Ασημένιου Ορίζοντα το βάθος.
Και γιόμισε θαρρείς ο Ουρανός
από λάμψεις κι από πλαταγίσματα,
και με Ωκεανούς,
από παλλόμενες του Έρωτα φτερούγες!
Πηγή από ηχητικές Χαρές
ευθύς μεταμορφώθηκε η Ψυχή μου,
και,δίχως τριγύρω να φυσά,
βουΐζουνε ελάτια,λεύκες και πευκιά,
και
πλήθος από αγαποτράγουδα ακούγονται,
που σαν εαρινή δροσιά απλώνονται,
στου κήπου μου τα μήκη και τα πλάτια!
Κι Εγώ Εκστατικός μέσα σε αυτήν
την Υμνωδία,
σε λίγο χωρίς να το αντιληφθώ,
εισχωρώ μέσα στην Μελωδία,
και,ένα γίνομαι κι Εγώ,
με του Έρωτα το Παγκόσμιο Τραγούδι...

ΚΑΠΟΤΕ... ---------

Λουκάς Νικολαίδης

Μεγαλώσαμε μέσα στο Μίσος,
στα Ίσως,στα Χωρίς και στα Πρέπει,
κάτω από φωτεινούς Αστερισμούς,
που μοιάζουν με πούλιες γυαλιστερές,
σκορπισμένες στου ουρανού το Στερέωμα.
Κι όμως,πάντα κατά την γνώμη μας,
ποτέ δεν φταίξαμε Εμείς,
αλλά,πάντα κάποιοι Άλλοι...φταίνε!
Έτσι είναι η τάξη των πραγμάτων,
και,δεν μας αρκεί μιά Παρουσία Δεύτερη,
μήπως,τα πράγματα...και φτιάξουν.
Κάποτε,
να μου το θυμηθείτε αυτό παρακαλώ,
όλα του κόσμου τα Αδέρφια,
ένοικοι στο ίδιο σπιτικό θε να βρεθούμε,
και από του Παραδείσου την Αυλόπορτα
την Ανοιχτή,
θα μπαινοβγαίνει
η Ζωή Χαρούμενη,Πρόσχαρη και Γελαστή,
με δώρα και Χαρές για Όλους φορτωμένη...
Και Όλοι μας,
την πιό καλή μας φορεσιά θα βάλουμε,
με τ'ακριβότερα Αρώματά μας θα λουστούμε,
με ορθάνοιχτες τις Αγκαλιές,
και με πάσα Επισημότητα,
τον Καινούργιο τρόπο ζωής θα Υποδεχτούμε!