(Εκείνη έφυγε μακριά)

«Εκείνη έφυγε μακριά απʼ το Μαρόκο / 

διασχίζοντας τη θάλασσα μʼ ένα σαθρό καΐκι, / 

μαζί με άλλους δέκα συντροφιά, / 

με πλώρη την Ελπίδα. / 

Το σκάφος έμπαζε νερά, μα ποιος σκοτίστηκε / 

γιʼ αυτό. Τα χρήματα, ιδρώτας μιας ολόκληρης / 

ζωής, δοθήκανε στο ντόκο. / 

Η κόρη βρέθηκε νεκρή στην άμμο της Ταρίφα, /

 αγνώριστη απʼ του καρχαρία τη μανία / 

και βιασμένη απʼ το κτήνος, το δουλέμπορο Αχμέτ. / 

Οι Ισπανοί, λιμενικοί, καπνίζοντας νηφάλια, / 

τα πτώματα του πλοίου απαριθμούσαν, / 

του πλοίου που λεγόταν “ΕΥΤΥΧΙΑ”…»

(Λαβωμένος με βήμα συρτό)

«Λαβωμένος με βήμα συρτό /
 περικυκλωμένος από ναούς και ξωτικά /
 προσπαθούσα νʼ αποφύγω τους ανθρώπους, /
σειρά από φλεγόμενες δάδες της κολάσεως. /
 Κι Ερινύες μʼ αμφορείς αμφίστομους, /
πλήρεις ελαίου νʼ ακολουθούν. /
Μα κείνο το δελφίνι ασάλευτο /
με περίμενε στα βαθιά νʼ αποδράσω.»

πεφταστερια

Αποψε να μην κοιμηθεις

στα πεφταστερια κανε ευχη

ν' αναστηθουν οι ελπιδες.

Στα λαμπερα τους τα φτερα

αποθεσε μια προσευχη

να φτασουν οι Περσειδες

στο ξαγρυπνο για να σε βρουν

στον ερωτα τ' Αυγερινου

με τις πηγολαμπιδες.

Μα κι αν ο υπνος σουκλεισε 

τα νυσταγμενα ματια

το σελας των πεφταστεριων

θα βρει τα μονοπατια

και στη ψυχη σου πουχτισες

ονειρατα και θρονους

αληθινα θα γινουνε 

τα ψευτικα παλατια.

Σταθμός τραίνου

Σήμερα έβρεξε, έβρεξε πολύ.

Το τρένο δεν σταμάτησε, χάθηκε στην ομίχλη.

Σφύριξε από μακριά, αδιάφορα, μικρόψυχα,

και ξέφυγε σαν το φονιά στη σήραγγα,

με μια βοή που σκόρπιζε τη θλίψη.

Άσχημο, απαίσιο ερπετό,

γλίστρησες χωρίς να πεις ADIO.

Ο δρόμος γέμισε νερά,

κόλλησαν τα πόδια μου τα δύο

μες στη λάσπη,

μα αυτήνε που περίμενα, μετάνιωσε,

δεν θάρθει.

Άλλο ένα τρένο πέρασε και χάθηκε μεμιάς.

Τι νόημα έχει πια;

άλλη μια μέρα χτες.

Βρεγμένος στέκομαι ώρα πολλή στη βαρυχειμωνιά,

λουλούδια να κρατώ και να κοιτώ τις πόρτες

μην κατεβεί καμιά

και με ρωτήσει "θες; δεν ήτανε να κατεβώ" θα πει,

"μα σ' είδα που κοιτούσες -

μόνη εγώ, μόνος κι εσύ,

τι Άλλο να ζητούσες;"

"Τον ΕΡΩΤΑ εζήταγα", της απαντώ σκληρά.

Κι' όμως, παρά τους δισταγμούς,

της δίνω τα λουλούδια μου.

"Μην τάχα δεν περίμενε, εσκέφτηκα, κι' αυτή,

μιαν άλλη αγάπη πούχασε σε τρένο, σε σταθμούς;"

Φάροι της άγριας νύχτας

Αυτή την ώρα την εσπερινή,

που τήκεται το μίσος του κόσμου

σε καημούς και αναστενάρια

για το χάσιμο μιας αλησμόνητης

νεράιδας, τότε εγώ στητός στο

κατάστρωμα του φορτηγού, ψάχνω

με τα κιάλια να διακρίνω εκείνο

το φανάρι που εκτινάζει κίτρινες

λάμψεις μέσα στην πληγωμένη μου

ελπίδα-Είναι ο Φάρος ο δικός μου,

κτισμένος στην κυματόθραυστη μύτη

ενός απότομου βράχου σπαρμένου

καταμεσίς του πέλαου-είναι η σπίθα που

με κρατά ζωντανό ώσπου να φτάσω στο νησί μου.

Ας είναι ευλογημένοι όλοι οι φάροι

της άγριας νύχτας στίς πούντες.

Χοροστατούσες

Χοροστατούσες με τα πέπλα σου

ν' ανεμίζουν στις αύρες

του ξωτικού σου κορμιού

κι εγώ απόμεινα απολιθωμένος

στ' ακρογιάλι να γεύομαι

του χορού σου τον απόηχο, εκεί

ακριβώς που έσκαζε το πανύψηλο κύμα

και σκορπούσε τις αφρόεσσες σταγόνες

στους πόρους της άδηλης αναπνοής μου.

η άλωση

Η Αρμονία στο χρόνο αντέχει,

κι απ΄ το σαθρό επι-φαίνεσθε

τα ερείπια ανθίζουν,

το χώμα μοσχοβολά . . . . .

Εισχωρώ στις ρίζες μου

κι ανιχνεύω τον ήλιο

τη λαμπρή συνέχεια στις φυλλωσιές μου.

Αισιόδοξα μηνύματα

τιττιβίζουν στις λόχμες μου.

Σεμνοί νεαροί ερευνητές,

σκύβουν πάνω μου κι αποστηθίζουν

παραινέσεις προς συνείδηση.

Την ποθητή Άλωση της Πόλης

ποιος ευχήθηκε;

ποιος ονειρεύτηκε τα λάφυρα;

ψευδέστατος όστις λέγει την αλήθεια.

Μην τους πιστεύετε, όλοι τους

ΠΟΘΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ.

Δικοί σου οι Φάροι

Αμφίδρομη στο χώρο μου η εικόνα Σου, Κύριε.

Σκηνοθετώ την παρουσία Σου στο θώπευμα μιας ελπίδας.

Οι ισορροπίες μου επισφαλείς - επλήγησαν οι χορδές μου.

Εκρηκτικό μίγμα δραστικής κενότητας την ψυχή μου περιζώνει.

Εκποιείται σε μια ακροτελεύτια κραυγή η πνοή μου,

κι εναποθέτω την τέφρα της από την καύση της ματαιότητας

στη σπίθα της ελπίδας.

Ρήγματα και ρύποι με κατακλύζουν

και υποθηκεύουν το επίγειο μέλλον μου. Κι εγώ μόνο

συμβολικά καταφέρνω να διαμαρτυρηθώ

για τον αφανισμό του λαού Σου. Απλός θεατής της ηλιότροπης

διαφάνειας. Ενεργός ή μήπως πλαστός οφθαλμοθήρας

του σκοτεινού παραθύρου;

Ω, του θαύματος... τη στιγμή της γέννησής Σου καρτερώ.

την ταπεινή μου υπόκλιση απ' την ατίθαση και μάταιη πτήση μου,

σε Σένα τάζω. Φως και σκιές, λυγερόκορμες αντιστάσεις

μιας ζωής στην Έλευση Σου προσφέρω. Συλλέγω το χρυσάφι

τ' ουρανού απ' τα σελαγίσματα των αστεριών και

τ' αποθέτω στην άσπιλη Φάτνη Σου. Δικοί σου οι φάροι

που με φωτίζουν. Οδηγοί έμπειροι και σοφοί:

αυτάρκεια και σοφία τα δώρα Σου. Ξεκάθαρη αυγή το βλέμμα Σου.

Ημαρτημένη η αθώωσής μου Κύριε...