Ιάκωβος Πολυλάς (βιογραφικό σημείωμα)

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1825 και καθώς καταγόταν από ευγενή οικογένεια. έλαβε και ανάλογη μόρφωση. Σημαντικό γεγονός για τη ζωή του ήταν η γνωριμία με τον εθνικό μας ποιητή Δ΄Σολωμό. Το 1847 οι σχέσεις του Πολυλά με τον Σολωμό διακόπηκαν προσωρινά κυρίως λόγω των υποχρεώσεων του Πολυλά για θέματα της πατρικής του περιουσίας στη πόλη της Κωνσταντινούπολης. Το 1847 παντρεύεται την Αιμιλία Σορδίνα, και ύστερα από 4 χρόνια μεταβαίνουν για θεραπεία στην Ιταλία λόγω ασθένειας της συζύγου. Ύστερα από δύο χρόνια 10 1853, επιστρέφουν στην Ελλάδα. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία επιδόθηκε στην μελέτη φιλολογικών και αρχαιοελληνικών κειμένων. ΤΟ 1854 η σύζυγός του πεθαίνει.  

 Όταν το 1857 ο Σολωμός πεθαίνει, ο Πολυλάς εκφωνεί τον επικήδειο λόγο. Από τότε ως το 1859 αφοσιώνεται στη συγκέντρωση και έκδοση των χειρογράφων του θεωρούμενου ως δασκάλου του.ο 1862 ίδρυσε τον πολιτικό σύλλογο Αναγέννησις και εξέδιδε ομώνυμη εφημερίδα. Από το 1869 ως το 1879 εξελέγη τέσσερις φορές βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, με την Ριζοσπαστική παράταξη του Χαρ. Τρικούπη. Το 1884 στράφηκε για λίγο προς την παράταξη του Δηλιγιάννη αλλά το 1890 προσέγγισε ξανά την τρικουπική ριζοσπαστική παράταξη. Το 1892 εγκατέλειψε οριστικά την πολιτική. Πέθανε το  1896. 

πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BB%CE%AC%CF%82

Έργα του:

Ποίηση:

3 σονέτα και η Ωδή εις τον θάνατον του Διονυσίου Σολωμού. 

Πεζά: (Διηγήματα) 

• Ένα μικρό λάθος, 1891
• Η συγχώρεσις, 1892
• Τα τρια φλωριά, 1892

Ερασιτέχνης / Πολυλάς Ιάκωβος

Όταν στα βάθη της νυκτός με περιζώνει

άκρα της θαλάσσης, ουρανού και γης ειρήνη

το πνεύμα οπού στην ταραχή του κόσμου σβήνει

σιγά την μυστική ζωή του ανανεώνει.

Των πόθων όλων και παθών αγάλι οι πόνοι

παύουν, καθώς στο νουν απλώνετ’ ευφροσύνη,

ο αιθέρας, οπού αρχήθεν η ψυχή μου κλίνει,

ήσυχη ορμή προς κόσμον άλλον με φτερώνει.

Και όσα πνεύματα εδώ στα πλάσματά τους είδα,

ακαθρέφτιστα εκεί θωρεί τα η φαντασία

κι όταν θαρρώ πως την χρυσήν πατώ βαθμίδα,

οπού αντηχεί ψηλάθε απέραντη αρμονία

θαμπή στιγμή την ιλαρή μου παίρνει ελπίδα

με ουράνιο λάλημα να ειπώ τραγούδια θεία.

Ο μοναχός μου πόθος / Πολυλάς Ιάκωβος

Στις γνώμες τις ανθρώπινες είν’ χωρισμός μεγάλος.
Ένας τη δόξα επιθυμεί,
άλλος τα χρήματα ποθεί,
τη μάθηση ένας άλλος.

Ποιος στο χειμώνα αρέσκεται και ποιος στο καλοκαίρι,
ποιος θέλει κόττα ή παππί·
ποιος ασηκώνεται πρωί
και ποιος το μεσημέρι.

Ποιος θέλει νύφη ασπρόλαιμη, ψηλή, χαριτωμένη,
ποιος τη ζητάει μελαχροινή,
και ποιος τη θέλει ταπεινή
και ποιος δαιμονισμένη.

Εγώ ούτε πλούτη εζήλεψα, ούτε ομορφιά και νιότη,
κι ούτε τη δόξα θέλω εγώ!
Να ’χω γιομάτο επιθυμώ
από κρασί το μπότη.