Στιγμών συλλογή / Φεκάτης Α. Απόστολος

χτύπησες το χέρι στο τραπέζι
οι λέξεις αιωρήθηκαν
αστέρια μαύρα γέμισαν την διάσταση
πληγώθηκαν οι ευχές
κεριά κόκκινα οι ψυχές τους
μία πάχνη τις φλόγες έσβησε
τι να σου πουν τα δάκρυα
έρημος το " σ'αγαπώ"

επικυρηγμένος ο δρόμος
δεν χωράει την δραπέτευση
στου νερού τις φλεγμονές
αναστενάζει η αλητεία
κι ανάμεσα στην υπαίθρια ανυπαρξία μας
αποσταγμένη στέκει
η βία των λέξεων

καυχάται η ελπίδα
πως δύο μονάχα στιγμές
στιγμές ιερές
στη συλλογή της πρόσθεσε.

Αποστολος Α. Φεκατης: [Οι συγγενείς ήταν αυτοί]

Οι συγγενείς ήταν αυτοί
που επέμεναν ότι το λευκό
ταιριάζει στη ντουλάπα

στη κάτοψη του δωματίου
δεν φαινόταν οι εποχές.

Εν τω μεταξύ τα ρούχα
παρελαύνουν
σύμφωνα με τις αργίες .

Έχω κι εκείνη
τη μπλούζα
μ ένα θρασύ λεκέ
να μου σημαδεύει
τα καλοκαίρια
ανάπηρο
ν' αφήνει το σφρίγος μου.

Καρφίτσες σκόρπιες
στη μακέτα
όσες αντέξουν θα μιλήσουν
για το παρελθόν
οι υπόλοιπες
μελλοντικές υποψίες
για μιαν αναποφάσιστη αγκαλιά.

Αλλάζουν οι καιροί
αυτό
δεν πρόλαβες να μου το πεις.

Κι εγώ να προσπαθώ
να διακρίνω
τα δάκρυα
στο νερό.

Είναι...... / Αποστολος Α. Φεκατης

Φήμες λένε
πως
τα παραμύθια
στο σπίτι της Ανατολής
κυκλοφορούν γυμνά
και
πως τα χέρια τους
απ' ακριβό ταφτά
μπαταρισμένα
είναι

κι
απ' τη διάτρητη γυάλινη πόρτα
θέλουν να πετάξουν

μόνο

όσα, το τέλος τους
ραγισμένα , άκαμπτα , άμαθα
είναι

την αναχώρηση τους
συνεχώς αναβάλουν

Αυτό
το γλυκόπικρο φιλί
στον αυχένα
πως προσμένουν

κάδρο της αγάπης
το παραμορφωμένο
ασπρόμαυρα
φωταγωγημένο
μιαν αποκατάσταση
γυρεύουν
έστω
από
ένα
παρακαμπτήριο
μήνα
Ιούνη
στο καλοκαίρι
να καρφωθούν
να καρπωθούν .

Απόστολος Α.Φεκάτης : Τρία (3) ποιήματα

Μία τυχαία καρκινική γραφή

Άργησε να φτερουγίσει
η βδομάδα αυτή

παρερμηνείες δεν δόθηκαν

οι ομοιότητες την τύχη τους ζητούσαν

αγαπημένες στυγνές, λυπημένες
ανάσες

προέκταση ζωής

με την λαιμαργία
ζωσμένη στα σύγνεφα

νύχτες νηστικές

να θροίζουν

τον παρόντα χρόνο
για το υλικό της μνήμης.

Επιβολή της ανέμελης περπατησιάς..

**

Ήξερα,
πριν γεννηθώ
φεγγάρια δεν με περίμεναν

οι χαρές ξυπόλητες
στου πρωινού την συντροφιά
θα έντυναν την γύμνια μου

στα μάγουλα της υποκρισίας
την ώχρα θα τοιχοκολούσαν

και το χτύπημα στην πλάτη
σημάδι πόνου

για τον ερχομό
μιας ανθοφόρας γιορτής
για μυημένους ταξιδιώτες.

***

Κάθε που
μία πέτρα στη λίμνη
πέφτει
και οι κύκλοι αργοσβήνουν
ένας ρόδινος ίσκιος
αναδύεται μ' ατίθασα πέταλα
στη πρωινή
δροσιά του χιονιά.
Ένα ελαφρύ σαν πούπουλο
λευκό άνθος
αποχαιρετά τον Γενάρη.
Οι μάσκες ετοιμάζονται
να υποδεχτούν
έναν ατροφικό Φλεβάρη.

Ήθελα να σου δώσω.. / Αποστολος Α. Φεκατης

Ένα φιλί
όχι όμως στα χείλη
αλλά εκεί
εκεί στο δεξί σου ώμο
εκεί που γέρνω να ξεδιψάσω
από την αγάπη σου
εκεί
που μόνο
δύναμη μπορώ να πάρω
για να συνεχίσω
να πορεύομαι μαζι σου.

Ήθελα ένα χάδι
ένα απαλό χάδι
να σου προσφέρω
ν' ακουμπήσω στου λαιμού
το ραγισμένο σου γαλάζιο στολίδι
να μυρίσω
τη θάλασσα
τη θάλασσα
εντός της φωνής σου.

Ήθελα την ανάσα
την ανάσα μου
στο στήθος σου να ζωγραφίσω
κι εκεί
εκεί
στις σκιές
στα κρυφά
να μεγαλώσει
ο Έρωτας.
Να μοσχοβολάει βανίλια
και το βράδυ γιασεμί...

Σε ονειρεύτηκα πολλες φορές

είσαι όμορφη πολύ
και
σου ζήτησα να κοιμηθώ
εκεί στο πλάι σου
γιατί
έξω κανει παγωνιά....

Κι ύστερα πάλι μόνος κοιμήθηκα

ήθελα μόνο
να σου δώσω ένα φιλί.

Περιπλανιέται πολύ καιρό / Αποστολος Α. Φεκατης

Άφησε
γέλια και δάκρυα.
δίπλα στα ξέπνοα μανιτάρια του δάσους 
Ανέβηκε στη νύχτα
να βάλει τα δάχτυλα της
στη χαίτη του φεγγαριού.
Μικρό κορίτσι
ήταν
όνειρα δεν έκανε
μόνο
τα κλείδωνε
κάτω
από το μαξιλάρι της.

Άσε με, τώρα σώμα ... / Φεκάτης Α. Απόστολος

Άσε με, τώρα
σώμα
με τις επιθυμίες σου

η σιωπή 
είναι
που φωτίζει και λάμπει.

Κι αυτή
η απουσία σου
ένα βουβό πανηγύρι
στα πέρατα της φωνής σου
εξουσιάζει
το απαρηγόρητο
της προσμονής μου.

Ένα κόκκινο κρασί
στα χείλη γλυκαίνει
σα βρόχινο νερό
την εξορία μου.

Απάτητο χώμα
τα μάτια μου
αιχμάλωτο , στυφό
ατα βράχια του ξεπλένει
τα λόγια σου.

Άσε με , τώρα
σώμα
με τις επιθυμίες σου

δεν βλέπεις
πως συλλογιέται
η μοναξιά μου;

Αποστολος Α. Φεκατης

Ώρες, μετά....... / Αποστολος Α. Φεκατης

Όσο αναβάλω το φευγιό
απρόσμενα, μοιραία ,
γραφτό είναι 
να το συναντησω κάποια μέρα.
Το μετέωρο
γεμίζει το σώμα με πληγές.
Ο άνεμος
τη δουλειά του κάνει
στα πέρατα των βράχων
το ξωκείλει.
Και μήτε φως
μήτε σκοτάδι
θα το μοιρολογήσουν.
Μόνο η αυγή των αιώνων
θα το αγκαλιάσει
και θα το γαληνέψει.
Δεν έχω άλλη επιλογή
παρά μόνο
υπομονή και σιωπή.

Η λαχτάρα της φυγής μου
στο μετέωρο
πάντα δακρύζει.

ΔΙΑΜΆΧΗ / Αποστολος Α. Φεκατης

Κάνει γυροβολιές η φωτιά 
στη συστολή του μαχαιριού 
και στο ασύστολο χωρίζει 
για να ερωτευτεί ξανά 
το αδόκιτο του ειδώλου.

Αντέχω στα όρια 
ο πήχης δεν μ' ένοιαξε
την ζήλια μου ομορφαίνω.

Διπρόσωπος εγωισμός 
την περίσσια γλύκα του
στο τραπέζι σερβίρει 
και κει
πάνω στη στροφή 
κομματιάζει τον ουρανό 
αρματώνει το κρεβάτι 
στην εξώπορτα
αμφιβολίες μοιράζει.

Μια στιγμή μονάχα

στα στήθια μου 
αίμα δεν έχω 
η αναπνοή μου
στο άλογο αναβάτης 
πετάει 
να ξεχάσει την κοψιά.

Στείρα η γη μας

φορώ λευκό πουκάμισο 
για το ταξίδι της αμεριμνησίας

Να δώσω απόσταση για να σε ερωτευτώ.

Δεν ξεχώρισα τα λόγια από τα γράμματα.

Η λάμα του μαχαιριού παροδήγησε
στης ερωτικής μας πλάνης 
την ασίγαστη φωτιά.

Να λιώσουν στο σίδερο 
της διαμάχης οι λέξεις.

Σεπτέμβριος 2018
ΧΡΩΜΑΤΑ ΨΥΧΉΣ 
ΣΥΛΛΟΓΙΚΌ ΈΡΓΟ 
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ
ΚΑΙΤΗ ΚΟΥΜΑΝΙΔΟΥ 
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΤΡΙΑ

[Να βάλεις ένα σκοπό] / Φεκάτης Α. Απόστολος

Να βάλεις ένα σκοπό, ένα προορισμό..
Να έρχεσαι πότε- πότε στη ζωή μου..
εγώ 
εδώ θα είμαι 
εδώ θα με βρίσκεις 
στη συνηθισμένη θέση, θα υπάρχω ....
Έτσι κι αλλιώς δεν έπαψα να σ' αγαπώ...
Δεν γράφω γράμματα πια...
Ούτε προσμένω.....
Αγναντεύω.......
Σαν Φθινόπωρο φυλλοροώ......
στο γέρμα του ταξιδιού....

[Ο φόβος έχει ανάγκη ]

Ο φόβος έχει ανάγκη 
από ένα αγέρα δυνατό 
να πάψει να υφίσταται 
να παρασύρει τα παραμύθια 
όταν τα λέει στο θόρυβο της θάλασσας, στη σιωπή του χειμώνα. 
Είναι που οι περαστικοί
γελούν με τα λόγια του.
Όμως για να βγει η αλήθεια,
στο φώς
πρέπει ο φόβος, όμορφα να ξεχειμωνιάσει
από τα κρύα μάτια σου.....
Και μην τον αφήσεις να μεγαλώσει
στην παγίδα του...

Σεπτέμβρης.. / Απόστολος Α. Φεκάτης

Μοίρασα τον εαυτό μου
σε χιλιάδες αιώνες
Μοίρασα τα ιδανικά μου 
σε χιλιάδες σκέψεις

Και η μορφή μου
αργοπεθαίνει
σ ένα ήλιο που χάνεται
σ ένα ήλιο που ποτέ δεν έζησε

Όμορφα που ήταν τα χρόνια 
στα μοναστήρια των αλαργινών
Όμορφα που ήταν τα λόγια 
σε κεριά που δεν έσβησαν

Σιγοβρέχει ακόμα σε μια παράξενη πόλη
και η μοναξιά τρέχει στους δρόμους της 
Σιγοβρέχει ακόμα στα έρημα φυλλώματα
και ο καημός χορεύει στα όνειρα μου
Και στο διάβα μου ο οδυρμός να σκοντάφτει
στην υγρασία της ερημιάς......

Σιωπή έρχεται το βράδυ
η άμαξα φέρνει το φεγγάρι
με θλιμμένο το χρυσάφι του...
Σεπτέμβρη μου...

Φεκάτης Α. Απόστολος ( βιογραφικό σημείωμα)

Ο Φεκάτης Α. Απόστολος  γεννήθηκε το 1963 και κατοικεί στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος του τμήματος Στελεχών Διοίκησης των ΤΕΙ της Δυτικής Μακεδονίας.  Ασχολείται με την ποίηση από μικρή ηλικία.  Διατηρεί σελίδα σε ιστότοπο Κοινωνικής Δικτύωσης με τίτλο: Της ψυχής μου ο λόγος. Ποιήματά του φιλοξενούνται σε ποιητικά ιστολόγια, ενώ συμμετείχε στο Ανθολόγιο Ποιήσεως των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ 2017. 

Μα Σαν πέρασαν οι Μέρες / Φεκάτης Α. Απόστολος

Απλωσες τον ουρανό σου για μένα
και γω τον διαβηκα
Άνοιξες την καμαρα σου για την ψυχή μου
και την στολισες με αγάπη
Και γω αποκοιμήθηκα με το είναι σου
Όμορφες ώρες και απομεσήμερα
περπάτησα στην αυλή σου
Και νύχτες χωρίς φεγγάρι
έζησες στην αγκαλιά μου

Μα σαν άλλαξε ο καιρός
οι λέξεις φουρτουνιασαν
ανταριασαν
καταιγίδες έπνιξαν τα λουλούδια
ενός αμοιρου έρωτα
Δεν έμεινε τίποτα από τις σκιές
ούτε μαύρο φως

Τώρα στο σπίτι μου ξανά

Μα Σαν πέρασαν οι Μέρες
Ίαση στην ψυχή μου τα όνειρα
που δεν πρόφτασα να ζήσω

Στις σημειώσεις
τις καθημερινές
ημερολογίου τσέπης
η κοσμογονία μου τέλος δεν έχει
σε μια μόνιμη αντιπαλότητα
το συναίσθημα και η λογική
ερίζουν την γέννηση
ενοχων και εμμονων
στην δική τους κόλαση
ονομάζεται Παρελθόν

Ο Παράδεισος μου
ανακαινιζεται
κι αν θέλεις εσύ
αναβαθμίζεται
ομως

Η ζωή συνεχίζεται
Στο επόμενο τεύχος

Ερωτικον το ανάγνωσμα

[Έχω ένα κόσμο μέσα μου] / Φεκάτης Α. Απόστολος

Έχω ένα κόσμο μέσα μου
και που να ταξιδέψει
μαζί σου

Στα λημέρια της ζωης μου
στην πολιτεία μου
σημάδια άφησα
σε κρυφοδρομους
μικρές σαύρες ακινητες
φιλίες χωρισμοί έρωτες
χαρές λύπες πνοές
Όσο κι αν κουράστηκα
στα κόκκινα παγκάκια
τόλμησα να χαραξω
το παράνομο και ο φόβος
να σκορπίζεται ασυστολα
σε γωνίες χειλιών

Δεν ήθελα να τελειώσουν
οι νύχτες
να ταν λιγότερες οι μέρες
για ποιους πόθους
θα μιλουσαμε

Βάλε δυνατά μουσική
Να χορέψουν οι γείτονες
έρωτας στα βήματα τους

Ίσως ναταν καλύτερες οι στιγμές μας
αν τις χάιδευε η θάλασσα

Και συ στο λιμάνι
να μ αποχαιρετας
για πολιτειες πιο προοδευτικές
η δική μου βλεπεις
ασημένια καρφίτσα στο πέτο
του φθαρμενου χρόνου
Και στα βασιλεματα τα χρώματα
να ξεθωριάζουν

Θα σε περιμένει
μιαν αγκαλιά εδώ
θέλω να το ξερεις ....
Μα το ξερεις ...
ετσι δεν είναι....?......