Βασίλης Λαλιώτης: Δεκαπενταύγουστος των Αισθητών

Υιός Μητέρας άγγελος

Ποιός είπε πως εντέλει δεν υπάρχουνε μητέρες
που τα καταφέρνουν, δες τον, μόνος κι ατσάκιγος
διαβάζει καθισμένος στη διαφιλονικούμενη σκιά
του τοίχου μιας καίουσας του θέρους μεσημβρίας
με τη μητέρα του παρούσα στη διάγνωσή του ως άγγελος
παρούσα στο επίδομα, στην εκκλησία παρούσα
σε δάσκαλο και σε απαλλαγή στρατολογίας
παρούσα ακόμα και επί της οπής που έβαλε
κάτι δικό του που τον πήγε σε γυναίκα η μητέρα του...
Είναι ένας γιος μητέρας που εντέλει τα κατάφερε
να τον κρατήσει ως αίσθημα και νόηση σε μιαν
εικόνα Παναγίας μέσα της απέναντι στον κόσμο
ενώ εσείς πιστεύετε πως είναι διανοητικά ανάπηρος
από εκείνους που ξεχνιούνται τους δεκαπενταύγουστους
στων άδειων πόλεων της μεσογείου τις μεσημβρίες

**

Παραλογή

Σε κάτι εικόνες της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
υπάρχουν δυο κομμένα χέρια αφημένα
που με φόβιζαν από παιδί και κανείς δεν μου είπε
εκτός απ ότι κάποιος που δεν πίστευε λέει
πήγε να προσκυνήσει και του κόπηκαν τα χέρια
όμως εγώ ήξερα πως είν΄ τα χέρια εκείνου
που του ζήτησαν να πάει την καρδιά της μάνας του
και σαν την πήγαινε στο δρόμο σκόνταψε
κι έβγαλε η καρδιά ανθρώπινη λαλίτσα και του είπε:
σκόνταψες παιδάκι μου. Γιατί ήταν μια σκληρή εποχή
που και ο τελευταίος είχε μία μάνα και καμιά εγώ
και πολύ ονειρεύτηκα και σκέφτηκα και έγραψα
το διφορούμενο στην κόγχη νόημα της Πλατυτέρας
και τη λέξη κήπος "στα λευκά της μαύρης μάνας μου"
και γράφω τώρα με τα δυό μου χέρια που κολάστηκαν
και με τα ίδια αυτά χέρια κάνω το σταυρό μου
ελπίζοντας σ' ένα λευκάκι ρόδο Παναγίας της Αθώωσης.

**

Δεκαπενταύγουστος των Αισθητών

Φθαρμένοι από βιβλία και εικόνες
και ρόδα χἐρι δεύτερο από νεκροταφείο
σε σκυλάδικο ω πόσο νοσταλγούν
πόσο θα ήθελαν ν 'ανέβουν ως το ύψος
εκείνων που σκοτώσαν τον καθρέφτη
και προστρέχουν μ' ένα τσίγκινο ευχαριστώ
στο φως το από Μεγάλων Μητέρων Μεσογείου
Μα δεν τους θέλει το βελούδο της γιορτής
και δεν έχουν καν μιαν αίσθηση αμαρτίας μέσα τους
να παν σε μια γωνιά να κλάψουν για τη μάνα τους
που έγραψε το φύλο της εικόνας τους
και θέλουν τώρα τόννους απομίμηση
σάπιες γλαδιόλες, νύχτα, μαύρη λάμψη
για να τους βρει ο ήλιος της ημέρας.
Τι άθλια φθονούν τους λαϊκούς
που βάζουν φως στην καθημερινή φθορά της σάρκας
που ήρθαν για να πάρουν κάποιο πάθος
από τα πρόσφορα της Ιστορίας να τους κάψει.
Τους διώχνει ο ήλιος του Αυγούστου
και στις άδειες πόλεις παίζουν επιτέλους
τον πρίγκηπα της απουσίας των μητέρων τους
σε καφενεία σκιερά και άχρωμα
σίγουροι πως στο τέλος θα έρθει ο Σεπτέμβρης
να βρούνε βλέμμα, να ξαναπουλήσουν, βρε αδελφέ,
το τεχνικό και το ανεόρταστο του ψέμματός τους.

Καταρχήν

Αν έχω χάσει τη ζωή, το χρόνο,όλα,
όλα όσα έριξα σαν δαχτυλίδι στο νερό,
αν έχω χάσει τη φωνή μες στ ‘αγριόχορτα,
μου απομένει η λέξη.

Αν έχω υποφέρει για τη δίψα, την πείνα, κι όλα
όσα ήταν δικά μου και κατάντησα ένα τίποτα,
αν έχω θερίσει τις σκιές στα σιωπηλά,
μου απομένει η λέξη.

Αν άνοιξα τα χείλη για να δω το πρόσωπο
το τρομερό και το καθάριο της πατρίδας μου,
αν άνοιξα τα χείλη μέχρι να τα σκίσω,
μου απομένει η λέξη.

Η αγάπη νικάει

Ό,τι μας πλήγωσε ήτανε λόγια
μέσα στη μνήμη μαύρες σταγόνες
φύγαν οι δείχτες απ' τα ρολόγια
και 'γίναν οι στιγμές μικροί αιώνες.

Ό,τι μας πλήγωσε πέρασε πάει
πήρε από ζάχαρη και από χρόνο
κι από αγάπη που όλο νικάει
και λευκό κάνει τον κάθε πόνο.

Η αγάπη νικάει και ζητάει
να δώσουμε πάλι τα χέρια,
η αγάπη νικάει και μας πάει
σε παλιά τρυφερά καλοκαίρια.

Η Ζωφόρος

Κι ήρθες εσύ
άγραφο σώμα για τα σκοτεινά φιλιά μου
νυχτερινή σελάνα πάνω από τη θάλασσα
άθροισμα τρομερό από διψασμένες οπτασίες
κι ήρθες εσύ
χαλίκια μουσκεμένα του γιαλού
πηγάδι σκοτεινό να πνίγονται τα λόγια μου

Ο κίνδυνος του πόνου
που σπάταλα τοποθετω στο άπαιχτο
Ωριμασμένα γυναικών ονόματα
οι πρώτοι μου καρποί της προσφοράς στα πόδια σου
Το τελευταίο φτερό σημάδι που
δεν κατανεύω πια στο σχήμα του άγγελου

Να σου χαρίζω ρόχθο
το ακοίμητο παιχνίδι του νερού κάτω από τ' άστρα
και το κεφάλι μου σκυμμένο στο άνθος του αφρού
στοχαστική συνάντηση με τα ύλικά του έρωτα
στης ερημιάς του άδειο κοχύλι
που αφήνει σχήμα ιδανικού για την περίπτυξη.

Το Ένδοξο Πένθος (απόσπασμα)

14
Το απάνθρωπο που άντεξες
σου το καταλογίζουν πείρα
όταν θα 'ρθουν αργότερα οι μουσικές
να σου ανακεφαλαιώσουνε το βίο.

Ο νεκρομάντης από στάχτες της αφής
θα μείνεις πάντα
δικαιωμένος σε στάσεις λεωφορείων
από τυχαίες συνατήσεις σε ώρα της αιχμής

Δικαιοσύνη σαν αυτή τί να την κάνεις
όταν αφήνει πένθος παίρνοντάς σου σώματα η λησμονιά
και λέξεις απ΄την αναπόδραστη εικόνα της μητέρας.

16
Ήτανε γέρος και τυφλός- εγώ κοιτούσα το κορίτσι- με το
χέρι του στον ώμο της βαρύ όσο μια βιογραφία. Λίγο ζητώ
μα κι απ' αυτό πιο λίγο παίρνω, φώναζε. Εμέ τον πλάνητα
ποιός σήμερα θα με δεχτεί;
Εγώ κοιτούσα το κορίτσι σαν μια γεύση μέλλοντος συ-
ντρίμμια από μάθημα αρχαίων ελληνικών ένδοξο πένθος
σ' ένα χάλκινο κατώφλι σχεδόν δυο χρόνια πίσω απ' τα
μάυρα μου γυαλιά, εγώ κοιτούσα το κορίτσι σαν πανάρχαιο αίνιγμα.
Στάση λεωφορείου πίσω κάγκελλα δαφνώνας. αηδόνι ακούγεται,
που βρέθηκε τ' αηδόνι, γαλάζιο στην εξάτμιση και γράφει "Κολωνός"
στο ασπράδι του ματιού του όλα τα μέλλοντα, εγώ κοιτούσα
το κορίτσι παίζοντας το νόμισμα...

... κρυπτομνησίες εκ των αρεσκόντων εις τους Αλεξανδρινούς
κραυγή μου βυθισμένη.

17
against my ruins

Παρανοίας δίκην φεύγων αναγνώναι- λέει ο Πλούταρχος-
την εν Οιδίποδι επί τω Κολωνώ πάροδον...
Κάλεσε λοιπόν τον ποιητή που ξέρει για υπεράσπιση όπως
κρατάς μιαν έκρηξη κραυγής σε μιαν ανάγνωση και σημείωσε
αυτά: " μονάχη άμυνα τα λόγια του", και, "βλέπουν κι μένανε
κι εσένα και νομίζουν πως αν και με έργα έχω πάθει με λόγια
σου αμύνομαι"
Και για επιχειρήματα προσκόμισε: Τη φυλλωσία μυριόκαρπη
κι απάνεμη, τις άϋπνες κρήνες τις αστέρευτες, τους από την
ουράνια πάχνη θάλλοντας νάρκισσο και κρόκο και της γλαυκής
το φύλλωμα ελιάς. Κι αυτό το "λίγεια μινύρεται θαμίζουσα
μάλιστ' αηδών", άφηστο έτσι.
Και τέλειωσέ τα όλα με το εξής: " η ερημιά του, αν και μιλούσε δίκαια,
λίγο τον ωφελούσε".

32
Ό,τι έσπειρες σε βουρκωμένες μέρες δες το ανθίζει τώρα
θωπείες τρυφερών βλαστών και το έχεις πάντα πιο πολύ σαν του
χαρίζεις μια στάλα τόλμη για τροποποιήσεις της σιωπής όπως
της κόβεις διαφορετικά τα λόγια. Έξω από το μιλημένο μένουν
νεύματα να σου τα στερεώνουν φωτογράφοι μες στο βλέμμα
ανάερα χάδια των χεριών μες στα μαλλιά. Πριν κι απ' το
βιωμένο η γραφή χάραξε έγκυρα αρχιτεκτονικές για να στεγάσουν
θαύμα: Το δακρυσμένο ελάφι με το φως στο μέτωπο τα φύλλα
τρώγοντας του τελευταιου βιβλίου μου κι εγώ το ξέρω (πώς
το ξέρω;) μέσα στη δρόσο του πρωϊνού πως αθωώθηκα.