«Το μικρό μου σύμπαν» / Κρίτων Αθανασούλης : Έλαβε το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1970 (Εκδόσεις Δίφρος)

η φωτογραφία αναδημοσιεύεται από το Ιστοχώρο:

http://katakomvi.blogspot.com.cy/2013/07/blog-post_21.html

Παράπονο σκύλου / Αθανασούλης Κρίτων

Έχω την όψη ανθρώπου και την καρδιά ενός σκύλου.
Φαίνεται θα ’μαι εγκαταλελειμμένο σκυλί, πεινασμένο
που η γειτονιά το ξέρει και τ’ αποδιώχνει με βία.
Γι’ αυτό τους ανθρώπους κοιτάζω στα χέρια.
Μέρα και νύχτα ο καιρός μέσα μου αλλάζει,
η ψυχή μου ντύνεται, γδύνεται, βρέχεται, υποφέρει.
Αν προσέξεις, το βλέμμα μου είναι σκυλίσιο.
Κατεβαίνει ένα υγρό παράπονο από τα μάτια μου
γιατί έλειψεν ο Κύριός μου. Έξω από την εκκλησιά
περιμένω να βγει. O Κύριός μου ας ήταν.
Κόσμος πολύς, ευλογημένος, με τα καλά του ντυμένος
μ’ απομακρύνει. Μα ο Κύριός μου δε βγαίνει. Έτσι
κυλάει η ζωή μου περιμένοντας από γωνιά σε γωνιά
από όνειρο σ’ όνειρο. Δεν έχω δύναμη άλλη απ’ την δύναμη να περιμένω.
Όμως μια μέρα της συνοικίας τα παιδιά, στην ουρά μου
τον τενεκέ δέσαν των σκουπιδιών. Έτρεχα αγκομαχώντας.
Τέλος αποσύρθηκα κάτω από τον τσίγκο της γειτονιάς
που η βροχή τον κεντούσε. Άκουγα πάνω τα βήματά της.
Σα να κοιμόμουν, σαν να ονειρευόμουν εγώ το εγκαταλελειμένο σκυλί
μου ήρθε να κλάψω. Όχι βέβαια για μένα που από κει
θα μ’ έδιωχναν πάλι. Αλλά γιατί δε θ’ άκουγα τα βήματα της βροχής
που μ’ έκαναν να ελπίζω πως έρχεται ο Κύριός μου.

Ο ήλιος κάρφωσε μιαν αχτίνα / Αθανασούλης Κρίτων

Ο ήλιος κάρφωσε μιαν αχτίνα του στη ζωή μου,
η αχτίνα στέκει
να τη ζυγίσεις μ’ αυτό που δίνει.
Κ’ εγώ την κάρφωσα στην ψυχή μου
που είχαν μπήξει
καρφιά οι καιροί μου.
Ο ήλιος κάρφωσε μιαν αχτίνα στο μέτωπό μου
κ’ έτσι ο σταυρός μου
έπιασε ρίζες και πάει ν’ ανθίσει.

ΚΡΙΤΩΝ ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΗΣ (1916-1979) (βιογραφικό)

Ο Κρίτων Αθανασούλης γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1916. Παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου στην Αθήνα (διέκοψε τις σπουδές του στο τρίτο έτος), και εργάστηκε αρχικά κοντά στον Ρήγα Γκόλφη και στη συνέχεια στο Συμβολαιογραφικό Σύλλογο Αθηνών, όπου είχε τη θέση του διευθυντή. 

Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1940 και είχε τίτλο Κάιν και Άβελ. 

Συνεργάστηκε με το περιοδικό Η Εφημερίδα των Ποιητών. 

Τιμήθηκε με το Βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα (1963 για τη συλλογή Αγριόχοιρος), το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1969 για τη συλλογή Το μικρό μου σύμπαν) και το βραβείο ποίησης του ιταλικού περιοδικού Bataglia Letteraria (1956 για τη συλλογή Ξενοδοχείον ο κόσμος). 

 Πέθανε από καρδιακή ανακοπή το 1979. 

Εργογραφία



Ι.Ποίηση
• Κάιν και Άβελ. Αθήνα, 1940.
• Η πολιτεία της νύχτας. Αθήνα, 1943.
• Ω γλυκύ μου έαρ. Αθήνα, 1944.
• Το τραγούδι των πέντε ανέμων· Ηρωική ραψωδία. Αθήνα, 1947.
• Ιχώρ ή Ο πίνακας μιας αγωνίας. Αθήνα, 1948.
• Λεπτομέρειες από τη λυπημένη ιστορία του ανθρώπου. Αθήνα, 1950.
• Αγωνία (και οι Ασκήσεις Ευαισθησίας). Αθήνα, 1952.
• Εσωτερική περιπέτεια. Αθήνα, 1953.
• Με τους ανθρώπους και με κανέναν. Αθήνα, 1954.
• Ξενοδοχείον Ο ΚΟΣΜΟΣ. Αθήνα, 1956.
• Δύο άνθρωποι μέσα μου. Αθήνα, Δαίδαλος, 1957.
• Περιπτώσεις καθημερινότητας. Αθήνα, 1959.
• Η επίσκεψις του Άγγέλου. Αθήνα, Νέστωρ, 1961.
• Ο αγριόχειρος. Αθήνα, Δίφρος, 1963.
• Ποιήματα (1940-1966). Αθήνα, Δίφρος, 1966.
• Το μικρό μου σύμπαν. Αθήνα, Δίφρος, 1969.
• Ο Αγαθάγγελος. 1974.
• Ένας ποιητής στο δρόμο και οι σάτιρές μου για τη Λεωνόρα. Αθήνα, 1974.
• Ο Εφιάλτης και τα συμβάντα. Αθήνα, 1974.
• Το ανθρώπινο ζήτημα. Αθήνα, 1976.
ΙΙ.Θέατρο
• Ο άλλος της ωραίας μοναξιάς. Αθήνα, 1969.
ΙΙΙ.Δοκίμιο
• Ο ποιητής Ρήγας Γκόλφης· (Ένας πρόδορομος του καθαρού λόγου στην Ελλάδα). Αθήνα, [1957].
• Σελίδες από το προσωπικό μου ημερολόγιο. Αθήνα, 1958.
• Σήμερα η ποίηση... (σελίδες από το προσωπικό μου ημερολόγιο 1957-1967)Α΄· Θεωρία. Αθήνα, Οικονόμου, 1972.
ΙV. Συγκεντρωτικές εκδόσεις
• Τα ποιήματα (1967-1979), τόμος Β΄· Εισαγωγικό σημείωμα Μιχάλη Μερακλή. Αθήνα, 1980.


πηγή:  http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=92

Εγώ είμαι ένας τρελός / Αθανασούλης Κρίτων

Εγώ είμαι ένας τρελός που μπροστά στις βιτρίνες
φαντάζομαι μια μεταμόρφωση του εαυτού μου
στου εραστού την προκλητικότητα να με οδηγήσει.
Εγώ είμαι ένας τρελός γιατί στο δίσκο της εκκλησίας
ποτέ δε ρίχνω δεκάρα μήπως εξευτελίσω
τους άμοιρους παπάδες, γιατί πάντα νομίζω
πως αυτοί πρέπει να τρέφονται μόνο με πνεύμα Κυρίου.
Εγώ είμαι ένας τρελός γιατί ποτέ δε σηκώνω
το λόγο μου πάνω από το ζεστό τόνο της ομιλίας.
Εγώ είμαι ένας τρελός γιατί δεν αρκούμαι
σ’ αυτό που βλέπω. Η απ’ έξω ομορφιά με τρομάζει
και ψάχνω να βρω μέσα στο καθετί αν υπάρχει.
Εγώ είμαι ένας τρελός γιατί βασανίζομαι
να πείσω τον άλλον να μου πει μιαν ομαλή καλημέρα.
Εγώ είμαι ένας τρελός γιατί έσπασα το ρολόι μου
νομίζοντας έτσι πως θα νικήσω το χρόνο.
Τέλος εγώ είμαι ένας τρελός γιατί ακόμα νομίζω
πως οι πόλεμοι γίνονται για να κερδηθεί η ελευθερία.

Η μικρή μου φωνή / Αθανασούλης Κρίτων

Η μικρή μου φωνή στα στόματα των ανθρώπων
γίνεται ήχος παράξενος, κραυγή ζωντανή
γιατί βγαίνει απ’ τη μυστική διάθεση μια ευχής
που μένει κρυμμένη την ώρα που η βία θριαμβεύει.
Τότε στις απόρρητες κρύπτες που ωριμάζει η ψυχή
κάτω απ’ το παράνομο φως μια ασπαίρουσας αγωνίας,
τυπώνεται η εφημερίδα με τ’ αόρατα γράμματα
για να διαβαστεί απ’ αυτούς που μέλλεται να πεθάνουν.
Για να μην πεθάνει κανείς απ’ τη βία και τι δε θα ‘δινα, φίλε!
Θα ‘λεγα ΟΧΙ ακόμα κι αν ήταν η ανθρωπότητα να σωθεί.

Ο μύθος του μοναχικού ανθρώπου, Α΄ / Αθανασούλης Κρίτων

…Φωνάζω
να μοιραστούμε τις λύπες,
την άνοιξη και τα οπωροφόρα όνειρα,
πάρτε τα πλούτη μου όλα,
δώστε μου μόνο
ένα σπίρτο ν’ ανάψω
ένα άστρο μες στην
ασταμάτητη καταιγίδα.

Το δάκρυ είναι μια φωτιά / Αθανασούλης Κρίτων

Το δάκρυ, όλοι το ξέρουν, είναι μια φωτιά
κι ο στεναγμός μια φωνή της πληγής μας.
Καλημέρα λοιπόν σε σας που δεν κλαίτε
κι έχετε τα μάτια ξεκούραστα.
'Oσο για μένα, ξέρω τώρα πια τι είναι αυτός ο κόσμος.

Ταξίδι / Αθανασούλης Κρίτων

Κοίταξε πάνω στο κατάστρωμα
τους αδελφούς μας που γέρασαν
σε μια νύχτα.
Μας είπαν πως δεν στοχάστηκαν την παρακμή.
Δεν στοχάστηκαν ένα τέλος
μέσα σε πέλαγος από βάσανα.
Γιατί μέσα στην πολιτεία
είχαν το κρεβάτι της ξεγνοιασιάς,
γιατί μέσα στο φως το πρωινό
έσπερναν τη φθορά και την αγωνία.
'Oσοι δεν έχουν κρεβάτι να κοιμηθούν
ξαγρυπνούν και στοχάζονται.
'Oσοι δεν έχουν ψωμί
έχουν όνειρα.
'Oσοι δεν έχουν φωτιά να ζεσταθούν
έχουν ελπίδες.
Όσοι δεν έχουν ελπίδες και στοχασμούς
πεθαίνουν από έκπληξη
γιατ' είναι σκληρό το κακό που σε βρίσκει
απροετοίμαστο
και δυο φορές σκληρός είναι ο θάνατος
που δεν βρίσκει αντίσταση
ο ερχομός του.

Ένα απόσπασμα / Αθανασούλης Κρίτων

Μακριά κι απ' τους ρήτορες
Ακούτε καλύτερα
των ρυακιών τους ψιθύρους

«Το μικρό μου σύμπαν» / Κρίτων Αθανασούλης : Έλαβε το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1970 (Εκδόσεις Δίφρος)

η φωτογραφία αναδημοσιεύεται από το Ιστοχώρο:

http://katakomvi.blogspot.com.cy/2013/07/blog-post_21.html

ΤΑΞΙΔΙ / Κρίτων Αθανασούλης

Κοίταξε πάνω στο κατάστρωμα

τους αδελφούς μας που γέρασαν

σε μια νύχτα.

Μας είπαν πως δεν στοχάστηκαν την παρακμή.

Δεν στοχάστηκαν ένα τέλος

μέσα σε πέλαγος από βάσανα.

Γιατί μέσα στην πολιτεία

είχαν το κρεβάτι της ξεγνοιασιάς,

γιατί μέσα στο φως το πρωινό

έσπερναν τη φθορά και την αγωνία.

Όσοι δεν έχουν κρεβάτι να κοιμηθούν

ξαγρυπνούν και στοχάζονται.

Όσοι δεν έχουν ψωμί

έχουν όνειρα.

Όσοι δεν έχουν φωτιά να ζεσταθούν

έχουν ελπίδες.

Όσοι δεν έχουν ελπίδες και στοχασμούς

πεθαίνουν από έκπληξη

γιατί είναι σκληρό το κακό που σε βρίσκει

απροετοίμαστο

και δυο φορές σκληρός είναι ο θάνατος

που δε βρίσκει αντίσταση

ο ερχομός του.

Κυρίες και κύριοι… / Αθανασούλης Κρίτων

…Θα μου πεις και τ’ είναι αυτά που λες
υπάρχει και Θεός
αλλά το ξέρω πως μερικοί Θεοί
έγιναν από μόνοι τους
δε βαρύνεσαι, είπαν, τόσοι κι ένας ακόμα
τίποτε δε μετράει
κάποιος θα χτίσει μιάν εκκλησιά και για μένα
και δεν έχει άδικο
φτηνότερα απ’ όλα στην πλατεία Αγίας Ειρήνης
πουλιέται το μοσχολίβανο.

Στην πόλη… / Αθανασούλης Κρίτων

…Γυρίζω από μια συγκέντρωση που ρήτορες
ανεπιφύλαχτα μας είπαν
αύριο αλλάζει ο κόσμος, γίνεται όνειρο
κι εγώ τρέχω ανυπόμονος να κοιμηθώ
να δω την αλλαγή στον ύπνο μου.
Άλλοι καπνίζουνε μαριχουάνα.