Μνήμη 2007 μ. Χ.

 

Εκείνη η 25η Μαρτίου έπεφτε Κυριακή
και δεν φύσαγε καθόλου
πάλι καλά, αλλιώς οι κυματισμοί της σημαίας
του γείτονα
θα μας έφερναν όλη τη μυρωδιά
απ’ τη σκορδαλιά του.
Καλός οικογενειάρχης, με δυο παιδιά
κατέβηκε απ’ το πρωί στο γκαράζ της πολυκατοικίας
έκλεισε την κεντρική πόρτα σίγουρα μας βλαστήμησε
από μέσα του, την άλλη μέρα θα κόλλαγε σημείωμα
στο ασανσέρ
«παρακαλούνται οι ένοικοι να κλείνουν τα βράδια»
και κάτω απ’ τον ίσκιο της σημαίας
έπλενε την ασημί BMW του
όταν πέρναγαν σε σχηματισμό τα αεροπλάνα
έμενε με το σφουγγάρι στο χέρι
και θαύμαζε

ένας Σαλαμινομάχος σε αργία.

Κόφτες

του Άγγελου Κούρου 

Αγάπη

Μπαίνοντας  χθες το βράδυ σπίτι μου

άφησα απέξω την Αγάπη

ούρλιαζαν όλη τη νύχτα έξω απ’ το παράθυρο μου,

λύκοι; Λύκοι στην Αθήνα;

άνοιξα το παράθυρο

τα δόντια τους γεμάτα αίμα, νύχια σπασμένα, τρίχωμα σηκωμένο και

ανάσες που τις μέτραγε μια-μια πια ο θάνατος

έσκυψα ανόρεχτα, την πήρα και την ξανάβαλα

μέσα

το άλλο πρωί

κατάπια το ξεραμένο αίμα απ’ το στόμα μου

ούρλιαξα στο μεγάλο στρογγυλό ρολόι του τοίχου την καινούρια μέρα

και ξύπνησα.

***

Μικρή

υπόμνηση

Υπάρχουν κουβέντες

που δεν πρέπει να τις κάνεις ποτέ

ούτε με τον εαυτό σου

κλείνεις με δύναμη το λαρύγγι, σφίγγεις τα δόντια

καταπίνεις στραβά τον αέρα

και τις ξαναρίχνεις μέσα

να χωνευτούν για ώρα στην κοιλιά

κουβέντες

που τις καπνίζουμε, τις ζαλίζουμε με μπύρες

τις στριμώχνουμε σε σύριγγες

τις πετάμε με αγένεια κάτω απ’ την καρέκλα

και στη θέση τους προσκαλούμε να κάτσουν

φίλοι, γνωστοί, τυχαίοι περαστικοί

και δεν τις ξεκινάμε ποτέ.

***

Άλλη

μία

Η νύχτα δεν έχει μεγάλα δέντρα

διακλαδώσεις, υπόγειες αποφύσεις, συστάδες και

αλέες

και ρομαντικά φύλλα στους δρόμους

η νύχτα έχει ένα νταμάρι

κομμάτια πέτρες, σκαμμένα βράχια και

υγρές στοές και

τρύπες

γεμάτες μπαρούτι

κάποιες φορές

δεν ξέρουμε αν μόλις ανάψαμε το τσιγάρο μας

ή το μακρύ φυτίλι του δυναμίτη.

Προτιμήσεις

του Άγγελου Κούρου 

Μου αρέσουν στο κέντρο της Αθήνας

οι παλιές πολυκατοικίες

του μεσοπολέμου

αυτές, που όταν βρίσκονται σε γωνία, τα μπαλκόνια τους

δε σχηματίζουν μύτη αλλά

μεγάλες συμμετρικές καμπύλες

μ’ αρέσουν, γιατί θα μπορούσα

να τις αγκαλιάσω.

Από μικρό παιδί

του Άγγελου Κούρου 

Από μικρό παιδί σιχαινόμουνα τους οδοντιάτρους

στον πρώτο πόνο γέμιζα το στόμα μου με depon

και ασπιρίνες, μόνο και μόνο για να μην καθίσω μπροστά στον

εκτυφλωτικό τους προβολέα. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο

κάποιο πρωί σερνόμουν μπροστά στην πόρτα

και υπέμενα -δουλικά- τα χέρια τους

το ατύχημα βέβαια ήταν ότι αυτή την τακτική

την ακολούθησα και με τους ανθρώπους

τα αναλγητικά τότε άλλαζαν μορφή και σχήμα

δεν πουλιόνταν στα φαρμακεία και τα περίπτερα αν και η τανάλια

παρέμενε πάντα τανάλια που γρήγορα

και άχαρα ξερίζωνε.

Άλλη μία

του Άγγελου Κούρου

Η νύχτα δεν έχει μεγάλα δέντρα

διακλαδώσεις, υπόγειες αποφύσεις, συστάδες και

αλέες

και ρομαντικά φύλλα στους δρόμους

η νύχτα έχει ένα νταμάρι

κομμάτια πέτρες, σκαμμένα βράχια και

υγρές στοές και

τρύπες

γεμάτες μπαρούτι

κάποιες φορές

δεν ξέρουμε αν μόλις ανάψαμε το τσιγάρο μας

ή το μακρύ φυτίλι του δυναμίτη.

[Βέβαια εμείς ποτέ δεν κουβαλήσαμε φιάλη με υδροκυάνιο πάνω μας]

"Βέβαια εμείς ποτέ δεν κουβαλήσαμε φιάλη με υδροκυάνιο πάνω μας (...)

Τώρα τελευταία όμως τα πράγματα

είχαν ζορίσει πολύ

συνέχεια τηλέφωνα στο σπίτι πιστωτικές κάρτες προσφορές

και φθηνότερες συνδέσεις σταθερής τηλεφωνίας χωρίς πάγιο

άτοκες δόσεις τηλεμάρκετινγκ

διαγωνισμοί με δώρα και οικονομικά πακέτα συσκευές

χωρίς χρέωση μόνο τα ταχυδρομικά

στην πόρτα μας συστημένα από εταιρίες κατεψυγμένων

προϊόντων

μυστικοί κωδικοί κατάλογοι από καταστήματα ηλεκτρικών

ειδών και αλυσίδες πρόχειρου φαγητού

κάποιες προσωπικές επιστολές από βουλευτές και

δημάρχους εκατοντάδες γράμματα με πληρωμένο τέλος

άγνωστοι αποστολείς (...)

(...) Εκπαιδευτήκαμε και ξυπνάμε νωρίς το πρωί στην αποθήκη

υπάρχουν σκοινί και sleeping bags και πάντα μετράμε πόση

ώρα κάναμε για να φθάσουμε στο κάθε μέρος

σε πόσο χρόνο στήσαμε πόσα λεφτά χαλάσαμε πόσα

χρειαζόμαστε για περισσότερες ημέρες

ετοιμαζόμαστε για μια ξαφνική διαφυγή είμαστε συνωμότες

δογματικοί αποφασισμένοι είμαστε ακόμα ασύλληπτοι

κουβαλάμε πάνω μας υδροκυάνιο".

Κουβαλάμε πάνω μας υδροκυάνιο

του Άγγελου Κούρου 

"ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ"

Κάποιοι άνθρωποι κατεβαίνουν

απ' τις προσδοκίες τους

όπως κατεβαίνουν από ένα τρόλεϊ

δεν κλαίνε δεν ουρλιάζουν

δεν τρέχουν από πίσω τους μέχρι να τους λυγίσουν τα γόνατα

εμένα μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω

πως ό,τι και να έχανα ήταν μικρό

και την επομένη ακόμα μικρότερο

και το επόμενο από όλα μικρότερο

τώρα πια δεν ξέρω αν έχασα ποτέ τίποτα

και οι μέρες μου είναι έξοχες.

***

Ωραίες ξεχασμένες ιστορίες: οι συγγνώμες

Υπάρχουν άνθρωποι

που πέρασα δίπλα τους

και ήταν σαν κλήματα

γερτά

τα φύλλα τους έγλειφαν το χώμα

και ο ξερός μίσχος έστριβε απότομα προς τα κάτω

σαν φίδι

που του τελείωσε το δηλητήριο ή ο πολύτιμος εγωισμός

και το μόνο που ήθελαν

ήταν ένα κομματάκι λευκό σπάγκο

να τα πιάσεις τρυφερά

να κάνεις ένα κόμπο

και να τα δέσεις

πάνω στο υποστύλωμα

υπάρχουν άνθρωποι

που πέρασα δίπλα τους
***

"Βέβαια εμείς ποτέ δεν κουβαλήσαμε φιάλη με υδροκυάνιο πάνω μας (...)

Τώρα τελευταία όμως τα πράγματα

είχαν ζορίσει πολύ

συνέχεια τηλέφωνα στο σπίτι πιστωτικές κάρτες προσφορές

και φθηνότερες συνδέσεις σταθερής τηλεφωνίας χωρίς πάγιο

άτοκες δόσεις τηλεμάρκετινγκ

διαγωνισμοί με δώρα και οικονομικά πακέτα συσκευές

χωρίς χρέωση μόνο τα ταχυδρομικά

στην πόρτα μας συστημένα από εταιρίες κατεψυγμένων

προϊόντων

μυστικοί κωδικοί κατάλογοι από καταστήματα ηλεκτρικών

ειδών και αλυσίδες πρόχειρου φαγητού

κάποιες προσωπικές επιστολές από βουλευτές και

δημάρχους εκατοντάδες γράμματα με πληρωμένο τέλος

άγνωστοι αποστολείς (...)

(...) Εκπαιδευτήκαμε και ξυπνάμε νωρίς το πρωί στην αποθήκη

υπάρχουν σκοινί και sleeping bags και πάντα μετράμε πόση

ώρα κάναμε για να φθάσουμε στο κάθε μέρος

σε πόσο χρόνο στήσαμε πόσα λεφτά χαλάσαμε πόσα

χρειαζόμαστε για περισσότερες ημέρες

ετοιμαζόμαστε για μια ξαφνική διαφυγή είμαστε συνωμότες

δογματικοί αποφασισμένοι είμαστε ακόμα ασύλληπτοι

κουβαλάμε πάνω μας υδροκυάνιο".

25η Μαρτίου

του Άγγελου Κούρου 

Εκείνη η 25η Μαρτίου έπεφτε Κυριακή

και δε φύσαγε καθόλου

πάλι καλά, αλλιώς οι κυματισμοί της σημαίας του γείτονα

θα μας έφερναν όλη τη μυρωδιά

απ’ τη σκορδαλιά του.

Καλός οικογενειάρχης, με δύο παιδιά

κατέβηκε απ’ το πρωί στο γκαράζ της πολυκατοικίας

έκλεισε την κεντρική πόρτα, σίγουρα μας βλαστήμησε

από μέσα του – την άλλη μέρα θα κόλλαγε σημείωμα στο ασανσέρ

“παρακαλούνται οι ένοικοι να κλείνουν τα βράδια . . . “

και κάτω απ’ τον ίσκιο της σημαίας

έπλενε την ασημί BΜW του

όταν πέρναγαν σε σχηματισμό τα αεροπλάνα έμενε

με το σφουγγάρι στο χέρι και θαύμαζε

ένας Σαλαμινομάχος σε αργία.

Πείσμα

του Άγγελου Κούρου 

Ξυπνάς το πρωί

ανοίγεις το παράθυρο κοιτάζεις έξω και

απορείς, τι διάολο άντεξε άλλη μια

νύχτα αυτή η πόλη;

Άγγελος Κούρος (μικρή αναφορά)

Ο Άγγελος Κούρος γεννήθηκε το 1972.

Κατάγεται από το Δολό Πωγωνίου Ιωαννίνων.
Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε περιοδικά ποίησης και ιστοσελίδες του Διαδικτύου.

Ποιητικές Συλλογές:

·         Οι "Κόφτες" (2008) Εκδόσεις «Τυπωθήτω»

·         «Δρόμος για το καλοκαίρι» (2012) Εκδόσεις Ηριδανός . 

·         «Κουβαλάμε πάνω μας υδροκυάνιο» (2014) Εκδόσεις Μελάνι.

Ωραίες ξεχασμένες ιστορίες: οι συγγνώμες

 του Άγγελου Κούρου 

Υπάρχουν άνθρωποι

που πέρασα δίπλα τους

και ήταν σαν κλήματα

γερτά

τα φύλλα τους έγλειφαν το χώμα

και ο ξερός μίσχος έστριβε απότομα προς τα κάτω

σαν φίδι

που του τελείωσε το δηλητήριο ή ο πολύτιμος εγωισμός

και το μόνο που ήθελαν

ήταν ένα κομματάκι λευκό σπάγκο

να τα πιάσεις τρυφερά

να κάνεις ένα κόμπο

και να τα δέσεις

πάνω στο υποστύλωμα

υπάρχουν άνθρωποι

που πέρασα δίπλα τους