ΠΩΣ ΜΙΚΡΑΙΝΕ ΤΟΣΟ Η ΖΩΗ / Κυπραίου Λίτσα

******
Πως μικραίνει τόσο η ψυχή,
και χάνετε μεσα στο χτες.
θεριέψαν τόσο οι ματιές.
****
Στο κοίταγμα των περασμένων σκέψεων,
των περασμένων στιγμών.
Στιγμές που ξεθώριασαν,
στο φως του σημερα, του τώρα.
****
Φεύγει, πετά,η ψυχή
τα όνειρα σέρνει, στη Γη,
πουλιά λαβωμένα, φτερά,
τραγούδια, στου ονείρου κλαδιά,
λουλούδια που βγάλαν καρπό,
μα πέσαν στο χώμα θαρρώ.
****
Καρδιά, που μεγάλωσε ποια
και βάραινε, πέφτει σιμά.
****
Ποιον δρόμο να πάρει η ζωη,
που κάρφωσε, πάνω στην Γη.
Τι δρόμο να πάρει η καρδιά,
που πέταξαν πάν τα πουλιά.
****
Τα χρόνια που γίναν καπνός,
και έπεσε χάθει το φως,
τα χρόνια που πήραν ζωή,
την κλείδωσαν μες την ψυχή.
τα σίδερα βγάλαν σκουριά,
τα δάκρυα, στέρεψαν ποια.
Ζωή, που μικραίνει ξανά,
και χάνετε μες των βοριά.

Κυπραίου Λίτσα (βιογραφικά στοιχεία)

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Ζίχνη Σερρών.  

Παντρεύτηκε και έζησε τα πρώτα τρία  χρόνια του έγγαμου βίου της στο χωριό. Το 1988 μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη, όπου εξακολουθεί να ζει με την οικογένειά της. Εργάζεται ως Δημόσιος Υπάλληλος.

Ασχολείται με την ζωγραφική και την Ποίηση τα τελευταία 5 χρόνια. Όπως λέει η ίδια «Μέσα από την γραφή, φεύγει, η ψυχή και χάνομαι είμαι εκεί που θα ήθελα να ήμουν πάντα »

Ποιήματά της υπάρχουν στο διαδίκτυο, στην προσωπική της σελίδα σε Κοινωνικό Δίκτυο, στον Ιστοχώρο: http://pasxal itsakpp.blogspot.gr/2014/03/blog-post_12.html

αλλά και σε διάφορα άλλα Ποιητικά ιστολόγια

ΦΥΓΕ ΨΥΧΗ ΜΟΥ

****

Φύγε ψυχή μου τρέχα, χάσου, 

από το διάβα του καιρού.

Φύγε ψυχή μου, να σε χάσουν,

να μη σε νιώθουν

τώρα ποια παντού.

****

Σύννεφο κάνε την καρδιά σου,

σύννεφο,αγέρα και νοτιά.

****

Άνεμο, κάνε την φωτιά σου.

Κάψαι το διάβα της καρδιάς ,

σπάσε τα λόγια τα σκληρά σου.

****

Σπείρε, λουλούδια, γιασεμιά,

τα καλντερίμια να ευωδιάσουν, 

λευκό να δώσουν στην ματιά 

για να λευκάνουν την καρδιά τους

και όλου του κόσμου την δροσιά. 

**** 

Λευκό να δέσει στην καρδιά τους,

πλέκουν, τραγούδι τα πουλιά 

ίσως να αλλάξουν οι ψυχές μας.

Ίσως να φύγουνε ψηλά.

****

ΝΑ ΧΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

**

Να χα φεγγάρια και αστέρια,

μες στης ψυχής μου τα λημέρια. 

Να χα του σύννεφου την άκρη,

για να της δέσω στο κατάρτι.

Όλη την θάλασσα να σκίσω,

μες τους αφρούς να πολεμήσω.

Τα γλαροπούλια και οι γλάροι,

να λιάσουν του ήλιου το ακρογιάλι.

*****

Νάνε η ματιά μου, πλανεμένη

να ταξιδεύει, να πηγαίνει,

να μη αράζει σε λιμάνια,

ούτε στου μόλου, τα μουράγια.

Να φεύγει πάντα , να αρμενίζει, 

μες το γαλάζιο να ελπίζει,

να ταξιδεύει, να πετάει,

με τα φτερά της, να ακουμπάει.

*****

Τα ακροδάχτυλα τον ήλιο,

φως να του δίνουνε, τριγύρω,

Να γδύνουν μόνη την ψυχή μου

μόνη ψυχή γαληνεμένη ,

μες την αλήθεια μαγεμένη.

*****

Έρμη ψυχή μέσα στον κόσμο.

σπασμένη βοή, μες τα κομμάτια.

*****

Όλος ο κόσμο ειναι κομμάτια.

ΘΥΜΗΣΕΣ

****

Θύμησες παλιές, μακρινές,

περίπου ξένες, είναι δικές μου,

τώρα ποιά ξενιτεμένες.

Χρόνια θολά, 

που σκόνη κάθισε πάνω τους,

δεν την καθαρίζω, 

ας είναι έτσι, θολά, μακρινά.

Δεν θέλω να μ' αγγίζουν,

να μένουν, άφωτα, σκοτεινά.

****

Έρχονται, που και που 

απρόσκλητοι επισκέπτες

και με βασανίζουν.

****

Έρχονται, αθόρυβα, γλιστρούν 

στον ύπνο μου, 

τα μάτια μου λάμπουν,

με την αγωνία τους.

****

Απρόσκλητες, θύμησες,

ζωή, όχι ξεχασμένη,

ζωή μισή.

****

Που, συμπληρώνεται απο σκέψεις.

Ζωή που παρήλθε, 

μα δεν χάθηκε έρχεται,

και πάντα θ'ρχεται .

Απρόσκλητη, επισκέπτης.

ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ

***
Η ζωή, σε ένα όνειρο, θολό,
χελιδόνι, που φτεροκοπά
και πάει.
***
Η χαρά, είναι όνειρο τρελό,
φύλλα, του ανέμου,
που σκορπάν,στην πλάση.
***
Η ελπίδα, γίνηκε ολάνθιστος βλαστός,
στης νιότης το τρελό το μονοπάτι.
Είναι η καρδιά, της νιότης οδηγός,
που την τραβά
και τρέχει να προφτάσει.
***
Λευκή, η σκέψη από το φως,
της ξεγνοιασιάς, φτερά πετούν,
στην πρώτα ανθισμένη νιότη.
Ρόδα απλώνουν τώρα ,
την μοσχοβολιά
πριν την δύση, της ζωής, την χάση.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ

***
Είναι κάτι νύχτιες, που το λίχνο των αστεριών
αργοπεθαίνει, λιώνει, σβήνει.
Στο ξεφύλλισμα των σκέψεων,
ανοίγει το βιβλίο των ονείρων.
Οι αναμνήσεις, ξεπηδούν
και σου τριβελίζουν το μυαλό.
Στην γωνιά του πουθενά απλώνεις τα θέλω και τα ποθώ.
Σκέψεις που ποτέ δεν θα δουν, το φως.
Ούτε το φως του ήλιου, μα ούτε και των αστεριών.
Σκέψεις που σου δίνουν ανάσα και ζωή,
ρυθμό για να χτυπά η καρδιά σου

Ο ΗΛΙΟΣ ΕΚΟΙΜΗΘΕΙ

***
Έφυγε, η μέρα χάθηκε,
ο ήλιο, εκοιμήθει.
Βασίλεψε τα μάτια μου,
μα ο νους μου συλλογιέται.
***
Έφτασε, η νύχτα κάθισε,
απλώθηκε στο σύμπαν.
Κάθισε η νύχτα και άπλωσε,
στου κόσμου τα σοκάκια.
***
Έφτασε, η νύχτα άπλωσε,
τα δίχτυα, στην καρδιά μου.
Επιμονή, της μοίρας μου,
ν' ακούσω τη φωνή της,
σπρώχνει, αρχίζει ο λογισμός,
τ απόκρυφα να γράφει.
Επίμονα, παρακινεί,
ο λογισμός,κινάει,
τρέχει και βλέπει τη ζωή,
τα περασμένα χρόνια.
***
Γλάροι, που πέταξαν ψηλά,
στη σύννεφα, στα ουράνια,
στο ατέλειωτο γαλάζιο.
Γλυκόπικρη που είναι η ζωή,
στο βλέμμα, του μυαλού μου.
***
Όσα πικρά, τόσα γλυκά,
στην γεύση , της ζωής μου.
Πόσα, μουντά και φωτεινά.
στο βλέμμα, των ματιών μου.
Πέρασαν, χάθηκαν, μακριά,
πουλιά ταξιδεμένα.
***
Αλαργινά, καράβια μου,
τα χρόνια, περασμένα,
κούρσεψαν, πήραν πειρατές,
ασήμια και πετράδια,
στην αγορά τα πούλησαν
και χάθηκαν, τα χρόνια.
***
Λάμψη που έσβησε με μιάς,
στη δύση του ηλίου.
Έγειρε και εσώθηκε η ζωή,
οι μέρες που τελειώνουν,
στέρεψε, πάει η πηγή,
ξεράθηκε η ψυχή μου.
***
Κι εγώ που τώρα έμεινα,
κλαδί χωρίς λουλούδια.
Φύλλα σάρωσε ο βοριάς
και τσάκισέ, ο χειμώνας,
δεντρί που ξεγυμνώθηκε
στην παγωνιά, του κόσμου .
***
Χρώματα που μουντζούρωσαν,
και άχρωμα, απλώνουν.
Μπροστά μου, στέκει η ψυχή
δεμένη, από το κύμα.
Κύμα, φουρτούνες που έζησε
και τώρα ξεθύμαναν.
***
Γαλήνεψε, ποια το κορμί,
ημέρεψε η ψυχή μου.
Κουλουριασμένη στη γωνιά,
στην άβολη ζωή της,
στέκει και νιώθει και σιωπά,
στο πέρασμα του χρόνου.

ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ

Απωθημένα τα πολλά όνειρα,
δε χιλιάδες αστέρια, λάμπει,
στο καθ' ένα οδηγώντας
στην πραγμάτωση
και την ελευθερία.

Μες της ψυχής τα επίπεδα
του συνειδητού και ασυνειδήτου
καταλαγιάζει το ποτό της επιθυμίας.
Επιθυμία για πραγμάτωση των ονείρων.

Ένα ποτό που λαχταράς να ποτιστείς.
Ένα ποτό που ίσως ξεδιψάσεις.
Το στεναγμό της ερημιάς,
που ίσως επουλώσει
 τα σημάδια της καρδιάς.
 

Ξύπνημα

Θα 'ρθει μια μέρα,
θα' ρθει μια ώρα,μιά στιγμή,
που θα ξυπνήσω, από το μεγάλο
και παγωμένο μακρινό ταξίδι
του μυαλού που με κρατά δεμένη,
πάνω στο δέντρο της ζωής .

Θα ξυπνήσω μιά μέρα, κάποιο λεπτό,
από το λήθαργο τον βαθύ,
που με κρατά, αγκιστρωμένη και ακίνητη,
γαντζωμένη στην άβυσσο του χάους.

Όταν θα' ρθει εκείνη η στιγμή, η ώρα.
Ο χρόνος θα σταματήσει,
δεν θα υπάρχουν ποια τα δεσμά,
που σκούριασαν, στο πέρας του χρόνου.
Και πεταμένα στην γωνιά να λιώνουν.


Θα φτάσει κάποτε η στιγμή,
καπνός να γίνει που τον παρασύρει
ο άνεμος καθάριος θα'ναι ποία ο ουρανός.
η φωτιά της κόλασης θα σβήσει.
Στ' αποκαΐδια, θα ανθήσουν τα κλαδιά,
πουλιά θα τραγουδάνε.
τραγούδι μιας, ελεύθερης ψυχής.

το δειλινό

Συλλογιέμαι την ερημιά,
στο πέρασμα του χρόνου.
Μέρες πουλιά, που πέταξαν
και φύγανε,σκόρπισαν,
ώρες που γίνανε καπνός,
στο άπυρο του χάους .

Βαλσαμωμένα όνειρα,
που στέκονται, κοιτάζουν,
θωρούν και βλέπουν την ζωή.
τις αναμνήσεις όλες.

Στου δειλινού την αγκαλιά,
απόθεμα οι ελπίδες.
το μέλλον είναι στην γωνιά,
με θλίψη και αγναντεύει,
ίσως ν' αλλάξει τη ροή,
 να αλλάξει και η ρότα.