Σπουδή θανάτου / Λ.Κατσιγιάννης

                                                     Στο Ν.Βαλαωρίτη

                Σώπασε ο ποιητής,

                τώρα που γίναμε όλοι ποιητές.

                Λιγοψυχάει ο έρωτας,

                τώρα που πάψαμε να είμαστ’ εραστές

                και  άμετρα τον πόθο να σκορπάμε.

                Ο  αδελφός του ο θάνατος μονάχα ζει,

                πάνω στα ίχνη του ακροπατώντας πάμε.   

                Μαζί με την ζωή γεννιέται κι αντρειεύεται,

                κάθε λεπτό  ψυχομαχούν χιλιάδες,

                μόνος, αυτός, απόλυτα κυρίαρχος,

                δεν ξεχωρίζει λαϊκούς και βασιλιάδες.

                Φαρδιά γενειάδα, η μορφή του βιβλική,

                του κόσμου μέγας συμπαντάρχης,

                έχει πικρή και μοσχοβόλα μυρουδιά,

                της τελευταίας μας στιγμής ο τελετάρχης.

                Ντυμένος με μια μαύρη μπέρτα, σκυθρωπός,

                ακίνητος ο θάνατος ζυγώνει,

                σιωπηλός, μιλάει με νοήματα,

                πως  όπου να ’ναι η ζωή μας τελειώνει.

                Στο γάμο του ανθρώπου με τη γη

                έργο μακάβριο ανέλαβε να περατώσει,

                ένα ταξίδι από τη ζωή στο άγνωστο,

                το σώμα το φθαρτό στη γη να παραδώσει.

                Είναι οι χαρές που ζούμε πλαστικές,

                εφήμερος ο άνθρωπος, στοχάσου.

                Κι εσύ, που τη ζωή τόσο αγαπάς,

                αν θες να ζήσεις, για το θάνατο ετοιμάσου.

                Ζύγισε μέσα σου την πίκρα, τη χαρά,

                μια σοφή σπουδή θανάτου η ζωή σου,

                φρόντισε η μνήμη σου να μείνει αγαθή,

                έντιμα βάδισε ως τη στερνή πνοή σου.

                Ποτέ μη πεις πως ήσουν ευτυχής

                το νήμα της ζωής πριν αποκάνεις.

                Στάσου να δω πρώτα το τέλος σου,

                περίμενε να δω πως θα πεθάνεις.

                Τη μοίρα του ορίζει κάθε άνθρωπος,

                νεκροί μαζί και ζωντανοί περνάμε.

                Πάνω στο θάνατο οικοδομείται η ζωή,

                μάσκα της  είναι που όλοι μας φοράμε.

                Μη την φοβάσαι του θανάτου τη χροιά,

                μακριά μας είναι όταν ζούμε

                κι  όταν εκείνος έρχεται, ήμαστε

                εμείς μακριά, τον προσπερνούμε.

                     

Σπίτι μου / Κατσιγιάννης Λεόντιος

Μακριά σταθήκαμε στις μικροχαρές της ζωής.

Μαζί μόνο στους μεγάλους αποχωρισμούς.

Σπίτι μου ταπεινό και κουρασμένο,

ζεστό χαμόγελο μιας άλλης εποχής·

φρυγμένο απ’ τη δύναμη του ήλιου

και ποτισμένο απ’ το δάκρυ της βροχής. 

Όστρακο αδειανό, ορφανεμένο,

κυψέλη αλλοτινών καιρών·

μέσα σου η ψυχή μου φτερουγίζει,

η  πλατυτέρα των στεναγμών.                 

Από τo πολυκαίρι σκεβρωμένα,

ψηλά τα πατερά σμίγουν τα φρύδια·

πάνω στο γέρο τοίχο ακουμπισμένα,

βαστάνε μαυρισμένα κεραμίδια.              

Τοίχοι που έχουν πάψει ν’ ακουρμένονται,

και να κρατάνε σφαλιστά τα μυστικά σου·

ετοιμοθάνατοι, λυγίζουνε τις πλάτες τους,

πάνε  να γονατίσουνε μπροστά σου.        

Πράματα  φτωχικά και νοτισμένα,

απομεινάρια μιας παλιάς μου αλλαξιάς·

έπιπλα που τα τρώει το σαράκι,

ξεψυχισμένα ντοκουμέντα μοναξιάς.      

Έχουνε πάψει από χρόνια ν’ αντηχούνε,

γέλια παιδιών και πρόγονων μιλιές·                          

νεκρή σιωπή παντού αποτυπώνεται,

μα  εγώ ακούω των εικόνων τις φωνές.

Ο ήχος του ξυπνητηριού σπαρακτικός,

την κάθε μου στιγμή τη μηδενίζει·

στον τοίχο μια φωτογραφία του παππού,

αυτήν ρωτάω, ό,τι πει κι ό,τι ορίζει.

Σπίτι μου που τις σκέψεις αναδεύεις,

λύπες, χαρές, μετράς κι αναμετράς·

τις πρώτες μες στη μνήμη ταριχεύεις, 

τις  άλλες στο  ’να χέρι τις κρατάς.         

Σπίτι, μετωνυμία της αγάπης

του πόνου και της θαλπωρής·

σπίτι εφαλτήριο και φυλακή μου,

άντεξε λίγο ακόμα· όσο μπορείς.

 Λ.Κατσιγιάννης

Γράμμα στον Nτ. Χριστιανόπουλο / Κατσιγιάννης Λεόντιος

   

Έμαθα κυρ Ντίνο,

πως μετακόμισες από το σπίτι

της  Δημητρίου Πολιορκητή·

και πως τώρα στα στερνά,

έβαλες λίγο νερό στο κρασί

της άκαμπτής σου αυστηρότητας.

Πως μαλάκωσε επιτέλους η κρίση σου·

κι ας ταιριάζει η πεισμωσύνη

σε ανθρώπους δυνατούς.

Τώρα, που τα γερατειά σου

γίνανε βαρύ προικιό

και ότι να πεις, φαίνεται

ως προφάσεις εν αμαρτίαις,

Τώρα, που οι τύψεις σε τυλίγουν

για τα τσαλακωμένα ποιήματα,

κι αδύνατη η σάρκα λύγησε

από την κραιπάλη της άνομης αγάπης,

Τώρα, που θέρισες τον καρπό των στίχων σου

και άνοιξες τη πόρτα στον κήπο

με τ’ αηδόνια του παράδεισου,

Τώρα που εγκατέλειψες

τον στιγμιαίο έρωτα της ποίησης,

λίγο μετά την εξομολόγηση,

τα βήματά σου να είναι φωτεινά εύχομαι,

όπως εκείνα που έκανες σαν ήσουν παιδί.

Όσο για μένα,

ανώνυμος κι αμαρτωλός της άλλης όχθης,

όταν ανεβώ στη Σαλονίκη,

ένα κερί θ’ ανάψω στο Βαρδάρι,

στη συνοικία της ερωτικής σου μοναξιάς

και της ποιητικής σου έμπνευσης·

την παντοδύναμη θεά του έρωτα να παρακαλέσω

να σπλαχνιστεί, όσους από ξεχωριστά μετερίζια

τη νύχτα φάγανε με το κουτάλι.

Λ. Κατσιγιάννης

Ωραίοι Καιροί / Κατσιγιάννης Λεόντιος

Σε γαλάζια χρώματα η στιγμή  που σε φίλησα.

Μέρα Αυγουστιάτικη της Κυριακής.

Σκορπάει η χαρά στο γιαλό.

Ο ήλιος καυτός φτερουγίζει πάνω μας.

Η αγάπη ταξιδεύει αφροπατούσα.

Ευχές μας διαβάζει το κύμα.

Ο έρωτας ξαπλώνει στην άμμο.

Μ’ άσπρα πετράδια στολισμένος ο κόσμος.

Τα γλαρόνια φώλιασαν στον ξερόβραχο.

Ανοίξανε τα φώτα τ’ ουρανού.

Φέρτε  κρασί να πιούμε στην υγειά σας.

Στη φέξη της μέρας κοιμηθήκαμε.

Ωραίοι καιροί,που θα σας ξαναβρούμε;

Λ.Κατσιγιάννης

Καπνισμένοι σταυροί / Κατσιγιάννης Λεόντιος

Υπήρχε κάποτε ένα δάσος θαλερό

που μύριζε ρετσίνι και φασκόμηλο.

Άγιο τοπίο, στεφανωμένο απ’ την ελιά,

που στύλωνε τα όνειρά μας χρόνια.

Καπνισμένοι σταυροί γίναν όλα,

κι ανάμεσά τους σιγοκαίει

το πυρωμένο τραγούδι της φωτιάς.

Μεγάλωσαν τα νεκροταφεία του κόσμου.

Στέρεψαν τα καντήλια της ψυχής μας.

Μαύρισε η καρδιά μας από τ’ αποκαΐδια.

Γέμισαν τα πλεμόνια μας στάχτες της οργής.

Χάθηκε ο μόχθος των πατέρων μας.

Περίσσεψε η οργή του Θεού.

Θέριεψε η παραφρόνηση των ανθρώπων.

Τα δένδρα σ’ ένα πένθιμο χορό.

Βουβό μοιρολόι στην αρχή, κι έπειτα,

θρήνος μεταλλικός θα ξεχυθεί πάνω τους,

ο  σιδερένιος ήχος του αλυσοπρίονου.

Η χαριστική βολή της καταστροφής.

Στη καπνισμένη πέτρα κάθομαι.

Μετράω τα χρόνια που θα γίνεις

               [μυρωμένος αέρας.

Μετράω τα χρόνια που θα γίνεις ρετσίνι και λάδι.

Ο χρόνος ταξιδεύει γρήγορα στο αίμα μου,

κι εγώ ελπίζω -γιατί πρέπει να ελπίζω-

πως θα σε ξαναδώ στο χορό της ζωής.

Στα χρόνια της άλλης γενιάς.

Λ. Κατσιγιάννης

Μικρή ανθισμένη μυγδαλιά / Κατσιγιάννης Λεόντιος

Μικρή ανθισμένη μυγδαλιά,

το ανάστημά σου υψώνεις

στην καρδιά του Χειμώνα,

με τα χείλη σου αχόρταγα

να ρουφάνε την πρωινή δροσιά,

και τα ρόδινα μάτια σου

ν’ αστράφτουν από ελπίδα

κάτω απ’ τα βλέφαρα του Γενάρη.

Τ’ άρωμα του κορμιού σου, μοσχοβολάει

μέσα στην παράφορη άνοιξη της αλκυόνας,

και τ’ ανθισμένο γέλιο σου ξεχειλίζει

σαν μια κόρη αναμάρτητη,

που σιγοτραγουδά

πίσω απ’ τη μάσκα της αποκριάς.

Μικρή ανθισμένη μυγδαλιά,

μόνο εσύ μπορείς να με παρηγορήσεις.

Σφίξε με στην αγκαλιά σου

μόλις ανέβει ο ήλιος,

πριν φτάσει το σούρουπο

κι ο χρόνος μεστώσει το σπέρμα σου,

ή-αλίμονο-

πριν ο άνεμος σκορπίσει

το γαμήλιο πέπλο σου,

στη  σιωπή του υγρού περιβολιού.

H προδοσία / Κατσιγιάννης Λεόντιος

Σ’ εκείνον τον δείπνο τον μυστικό,

κανείς δεν είχε διάθεση για φαγητό.

Τελευταίος κάθονταν

στην άκρη του τραπεζιού.

Αδιάβαστο βιβλίο για τους λοιπούς,

πέραν του Ενός.

Μετά την αποκάλυψη

της προδοσίας,

σηκώθηκε ξαφνικά και έφυγε,

αφήνοντας πίσω του το ίχνος του Ιούδα.

Πάντα είχα τις αμφιβολίες μου

αν ήταν αναγκαία η προδοσία του.

Επιπλέον, σε άλλο τραπέζι

παραδίπλα

ήταν κι ο άλλος Ιούδας

με το προσωνύμιο Θαδδαίος.

Κρίμα δεν είναι

που αδικήθηκε απ’  τ΄ονομά του;

Τι είναι Αλήθεια; / Κατσιγιάννης Λεόντιος

Όλα τα κατάλαβα.

Σαν ρώτησε όμως ο Πιλάτος

τι είναι αλήθεια,

η σιωπή της απάντησής του

με μπέρδεψε.

Μ’ Αυτός ήξερε

πως η αλήθεια του Θεού

δεν μπορεί να οριστεί,

ούτε εξαντλείται σε σκέψεις και νοήματα.

Γι αυτό και της αρμόζει η σιωπή.

Oι τέσσερις εποχές ./ Κατσιγιάννης Λεόντιος

Η Άνοιξη,/γαλανομάτα κόρη,/ τινάζει από πάνω της τ’ αποκάρωμα του Χειμώνα.//Με το μπούστο της ανοιχτό μας υποδέχεται, /γεμάτη υποσχέσεις.//Την ομορφιά της μας χαρίζει,/ μαγιά στο ζυμάρι της ζήσης μας.//Τις καμπάνες χτυπάει της Aνάστασης που νικάνε το θάνατο.//Τα μάτια της γεμάτα με τα χρώματα της Ίριδας.//Οι μέρες της πλεγμένες με κόκκινη κλωστή του Μάη.//Η ψυχή της πεταλούδα σε ανθόσπαρτο κάμπο.//Απ’ το χέρι μας παίρνει, για μια βόλτα σ' ανθισμένα περιβόλια.//Με χάρη λύνει τα ξανθά της μαλλιά /πάνω από τα τροφαντά στήθια της·/μυρουδιές που ξεχειλίζουν ως τις όχθες της αμαρτίας.//Με το νερό της ζωής μας ποτίζει·/αιωνόβια γυναίκα στο κρεβάτι του έρωτα.//Ένα μπουκέτο από λουλούδια της μέλισσας μας χαρίζει.//Μ’ ένα φιλί μας αποχαιρετά στο στόμα,/απ’ το μονοπάτι που μοσχοβολάει καλοκαίρι και φασκόμηλο.

Το Καλοκαίρι,/στο παραθύρι βγαίνει και μας γελάει.//Tην ξεγνοιασιά του απλόχερα μας χαρίζει,/τον μεσημεριάτικο ύπνο,/τον σιγανό άνεμο της απογευματινής δροσιάς.//Η κάθε του στιγμή,/μια φέτα δροσερό καρπούζι.//Με γνέμα μεταξένιο υφαίνει τις μέρες μας·/με το λιοπύρι του τις ξεροψήνει.//Tη διάφανη καμπύλη του κορμιού μας σχεδιάζει,/ξυπόλητου, πάνω στην αμμουδιά.// Μ’ αλάτι της θάλασσας ξεπλένει τον πόθο μας.//Πανιά ανοίγει καταμεσής του πελάγους.//Τις φουντωμένες νύχτες δεν κοιμάται.//Ποιήματα γράφει στο φεγγάρι.//Νεράιδες ξεπροβοδίζει στα ξέφωτα.//Tην σκέψη μας στοιχειώνει με ανείπωτους λογισμούς.//Ολόγυμνους μας κοιμίζει,/κάτω από τα δροσερά σεντόνια μιας ανέμελης λευτεριάς/που μυρίζουν γαληνεμένα όνειρα.//Εκεί που στάζει ο τελευταίος ιδρώτας του, /τα φρούτα της αμαρτίας μας μοιράζει /που μας αποβάλουν από τον παράδεισο.

Το Φθινόπωρο /σαν φίλος έρχεται /να μας χαϊδέψει στοργικά τα μαλλιά.//Τις αμαρτίες μας μετράει συγκαταβατικά/και μας παρηγορεί.//Την ψυχή μας γαληνεύει με το χαμόγελό του.//Την τέφρα των ερώτων μας σκεπάζει με τη σιγανή βροχή του.//Ρόδα που ευωδιάζουν οι μασχάλες του.//Μαζί μας μοιράζεται την παιδική του αθωότητα.//Την πρώτη λέξη γράφει στο χαράκι της γνώσης.//Το βαρέλι με το κρασί ανοίγει.//Το κέρασμά του ίδιο από χρόνια,/ένα καλάθι πορτοκάλια και λεμόνια.//Από μια μυστική πόρτα /μας βγάζει στη χιονισμένη στράτα του χειμώνα.

Ο Χειμώνας /γέροντας, με γκρίζους κροτάφους, /τις πληγές μας επουλώνει /με το καθαρτήριο νερό.//Μας εξομολογεί και μας συγχωράει.//Το σώμα μας σκληραίνει με το κρύο του.//Το χιόνι του, φόρεμα που  ασπρίζει τις μέρες μας.//Τα βράδια,/τα χαμένα χρόνια της ζωής μας ψάχνει να βρει.// Στην ήρεμη ευτυχία των στοχασμών,/μας αφήνει.//Παίζοντας το βαρύ κομπολόι του, /παραμύθια μας λέει πασπαλισμένα με της μνήμης τη χόβολη.//Ώριμο τυρί μας βάζει να φάμε απ’ το λαγήνι.//Τον κύκλο της κατανόησής μας κλείνει.//Με συγκατάβαση μας κατευοδώνει στη χαρά της Άνοιξης,/λίγο πριν χαθεί διακριτικά /στο διάφανο σκοτάδι /της σοφίας του.

Λ.Κατσιγιάννης

Απόπειρα ορισμού / Κατσιγιάννης Λεόντιος

Το άλλο μας μισό είναι.

Η χαμένη μας  ενότητα.

Εξαίσια αρώματα αναβλύζει,

σαν έρχεται να μας κατακτήσει.

Μάγος που μας μεταμορφώνει,

αν μας αγγίξει με το ραβδί του.

Μόνιμα φτωχός και πονεμένος.

Ξυπόλυτος και άστεγος·

στο δρόμο κοιμάται και στα καταγώγια.

Γενναίος και ριψοκίνδυνος·

πλεονέκτης που τα θέλει όλα.

Δολοπλόκος που ξέρει να μαγεύει με τα λόγια.

Άλλοτε κίβδηλος κι άλλοτε πραγματικός.

Κατεργάρης, με μορφή φτερωτού εφήβου,

τον πόθο μοιράζει με πλάνες υποσχέσεις.

Αντάρτης, γεμάτος  απάτες και ψέματα,

χωρίς να μετρά τα θύματά του.

Τυφλός από ζήλια και αδιάφορος,

σε μίσος κι αγάπη μεταμορφώνεται.

Κλωνάρι που θα μας κρατήσει απ’ τον γκρεμό

ή  χέρι που θα μας ρίξει στην άβυσσο.

Στα  άκρα φτάνει όταν προδίδεται·

συντρίμμι στην όχθη της ζωής μας.

Αποθέωση της μοναξιάς μας,

όταν δεν βρίσκει ανταπόκριση.

Ντροπαλός και ξεδιάντροπος μαζί.

Γιός του πριν και του μετά·

της φουσκοθαλασσιάς και της γαλήνης.

Απανεμιά και ευτυχία χαρίζει·

ξέγνοιαστο ύπνο στα κορμιά.

Κάνεις δεν έδωσε ακόμη τον ορισμό του.

Φεύγει πάντα όπως έρχεται,

αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα·

ο Έρωτας!

Ο δρόμος της αλήθειας / Λ.Κατσιγιάννης

Τους ολόφωτους κάμπους της αγάπης

ονειρεύτηκα.

Τον δρόμο της αλήθειας πήρα

για την Ανατολή.

Αγγέλους μιας θείας αποστολής αντάμωσα,

κρεμασμένους στ’ ουρανού το στερέωμα.

Μαύρες σκιές που ψηλαφίζουν τον θεό,

σε μια άσκηση αποστροφής της σάρκας.

Μορφές πολεμιστών που κατέβηκαν

από τις αγιογραφίες του Πανσέληνου.

Το τσόφλι της ζωής τους έσπασαν,

να βγάλουν τη βαθύτερη ουσία της.

Τα μάτια τους φλογισμένες κάννες,

μιας  πίστης

που τροχίζει η αγρύπνια κι η προσευχή.

Το πρόσωπό τους, βότσαλο πρωινό

στην παραλία των Ιβήρων.

Στην καρδιά τους αστράφτει

το μαχαίρι της αγάπης.

Το μονοπάτι τους, χώμα και καλντερίμι·

λαμπρό σαν ήχος καμπάνας·

αμέριμνο διαβαίνει,

αφήνοντας πίσω του ένα φως αναστάσιμο.

Την αμαρτία του κόσμου κουβαλάνε,

στη σιωπή τους μέσα καταδικασμένοι.

Η ευκαρπία της ψυχής, το μέλημά τους,

πλούσιο το τραπέζι του Θεού, τους περιμένει.

Στην κάθετη θάλασσα των βράχων

έσπειραν  τη μονιά τους.

Κάτω ο οριζόντιος βράχος της θάλασσας

με μια βοή θυσιαστική.

Στον κάβο, κρεμασμένη

η πίστη η ατσάλινη της ερημιάς·

κι απάνω ο Ήλιος,

φωτεινότερος από το φως.

Ο ύπνος τους, μέσα σ’ αρώματα νυχτερινά,

δίπλα απ’ την κουρασμένη λάμπα ανασαίνει.

Ορθρική ψαλμωδία μιας παλιάς μεταφυσικής,

το λυκαυγές μιας νέας μέρας φανερώνει.

Μα τούτοι, μια ολόλευκη ιδέα ακολουθώντας,

το πέραν των ημερών τους επιζητούν.

Σέρνεται το καράβι κατά τον πουνέντε·

η ακοή μου έσμιξε με μια ιερή σιγή.

Του χρόνου η ηχώ μονάχα ακούγεται

και μέσα μου η φωνή του ποιητή.

«Ο μόνος δρόμος είναι η Ανατολή».