ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ…............του ΠΕΤΡΟΥ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Μη πάψεις να ονειρεύεσαι, τη γλύκα για να ζήσεις
Μην πάψεις να ερωτεύεσαι αν θες να κατακτήσεις
Καρδιές ανθρώπων και Θεών αν θες να ευτυχήσεις
Να ευτυχήσεις σε μια γενιά, χωρίς τρόμους, κρίσεις.
.
Ας μη ξεχνούμε φίλε μου, πως είμαστε απεσταλμένοι
Σ’ έναν αγώνα για ζωή, με τ’ άρματα ζωσμένοι.
Να εργαστούμε ακούραστα, όλοι στην οικουμένη
Τα πάντα για να αλλάξουμε, και μόνον ενωμένοι.
.
Κι αν αισιοδοξούμε κύριε, είμαστε πεπεισμένοι
Στη δύναμή μας, στην Παναγιά, στα ΘΕΊΑ πεφωτισμένοι
Το μέλλον να δούμε της νιας γενιάς, σε όλην την οικουμένη
Μακριά από μίση και έριδες, από χρέη να απαλλαγμένη.
.
Αισιοδοξώ και ας υπάρχουν πανδημίες, ανηφόρες
Αισιοδοξώ και ας αντιμετωπίζω θύελλες, μπόρες
Σε τι φταίνε όμως τα μωράκια, Χριστέ μου σ΄όλες τις χώρες
Έλεος ζητούμε, μήνες τώρα,βδομάδες, μέρες, ώρες.

ΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟ ΘΕΛΕΙ ΡΑΚΗ ……του ΠΕΤΡΟΥ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Μάχες άσωτες
Με άθαφτους νεκρούς… που χειροκροτούν ….
Και ποιος να ξέρει το τέλος τους…!
Η σήψη τους θα εκπέμπει άρωμα σωτηρίας…!
Μόνον ο Γερο Βασίλης μπορεί να μας απαντήσει μεσιγουριά…
Όταν θα αναστηθεί… μαζί με τους άλλους Βασίληδες …
Τους ερωτευμένους με του Ουράνιο τόξο…
Πάντως, όμως πριν να ‘ρθει η Δευτέρα παρουσία του Κυρίου
Πάντως εγώ ελπίζω στο:
«Εβγάτε πεθαμένοι να μπούνε οι ζωντανοί…»!
Τότε που ωριμάζουν και τα κάστανα της Λεσινίτσας…
«Το κάστανο θέλει ρακί και το καρύδι. μέλι…»
Τη συνέχεια, τη ξέρετε μόνοι σας..

ΟΙ ΥΠΝΩΤΙΣΜΕΝΟΙ …..........….του ΠΕΤΡΟΥ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Ούτε Εσύ δε βλέπεις τι ΜΑΓΕΙΡΕΎΕΤΑΙ…;!
Μα ούτε και Εσύ δεν βλέπεις τα δάκρυα της Ελλάδος;
Ούτε Εσύ δεν ακούς τι γίνεται;!
Θεέ της Ελλάδος,.... σε Σένα μιλώ...!
Σήκωσε τη ρομφαία Σου, μήπως και ξυπνήσουν οι 300 υπνωτισμένοι.
Όχι οι 300 ήρωες του Λεωνίδα…
Τους βολεμένους μας που πάσχουν από άνοια…
Ταρακούνα τους Πανάγαθε, μήπως και ξυπνήσουν από τη μέθη…
Από το ναρκωτικό του Ζάεφ, το διάχυτο στο Ναό μας…στους εφιάλτες μας…
Κάμε το θαύμα σου Μεγαλοδύναμε, μην και αποτοξινωθούν νωρίς…
Παναγία μου, σε ικετεύω και Σένα…
Μη λυγίσεις όμως στους άπιστους, διότι και αυτοί δε λυγούν…
Χειροκροτούν για την ήττα τους, χωρίς ντροπή…χαίρονται για την κατάντια τους...την προδοσία...
Φώναξε σε βοήθεια την Αθηνά με το «βουκέντρι» της»…
Είναι αδίσταχτοι Παναγιά μου…
Πολύ αδίσταχτοι …
Μας έπνιξαν με τα καπνογόνα στις 20 του Γενάρη…
Τα ληγμένα από χρόνια…
Έπνιξαν τα Παιδιά μας, για χατίρι των, των ληστών της Μακεδονίας μας
Της «ψυχής μας»…
Των «δακρύων μας» Μεγαλόχαρη…
Μέσα στα 2 εκατομμύρια Θεέ μου, ήμουν κι εγώ…
Με τις εγγονούλες μου…
Και τώρα τους κάνω κουράγιο να συνέλθουν...
Να συνέλθουν από τον τρόμο που έζησαν...
Που τους προκάλεσαν τα ανδρείκελα της Πατρίδας μου…
Αυτά, που θέλουν να την ακρωτηριάσουν,
Χωρίς ίχνος ντροπής…
Ήρθαμε λοιπόν να εκφράσουμε την οργή μας…
Να αντισταθούμε στην προδοσία από τα κορόιδα μας…
Τους μεθυσμένους από τα βαριά πορτοφόλια…
Θεέ μου, κανε το θαύμα σου, πριν το κάνουμε Ε Μ Ε Ι Σ…!

ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΕ;…...... Του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Νομίζεις πως είσαι εν τη ζωή Αδιάφορε…;!
Αλήθεια, το πιστεύεις;!
Μα έχεις πεθάνει από καιρό, ρε κακόμοιρη μου
Δυστυχώς έχεις πεθάνει …!
Μαζί και οι αναίσθητοι φίλοι σου… «οι πεθαμένοι»
Αυτοί που έπαψαν να σκέπτονται…από χρόνια
Που δεν τους νοιάζει για τίποτα
Και ας τους θεωρείς ηγέτες Σου
Την αδιαφορία την έχουν κρεμάσει σαν τραχηλιά
Ούτε και γι αυτούς με το ίδιο αίμα, δεν ανησυχούν
Γιατί έχουν ξεχάσει τη λέξη ΑΓΑΠΗ και ΧΡΕΟΣ
Συμπόνια
Καθήκον…
Χρέος προς τον συνάνθρωπο
Προς τον αδύναμο
Προς τον αγρότη τον ηλιοκαμένο
Προς τα γκρασομένα χέρια του εργάτη …
Προς αυτόν που σ’ άνοιξε τα μάτια
Το δάσκαλο σου….
Είσαι πεθαμένος ΑΔΙΆΦΟΡΕ
Επισήμως πεθαμένος
Μάρτυρας η ΠΑΤΡΊΔΑ ΣΟΥ… !
Που την ξέχασες και αυτήν,
Και συνεργάζεσαι τώρα με αυτούς που σ’ έδιωξαν απ’ το ΣΠΊΤΙ ΣΟΥ
Με αυτούς που τους πιάνει αλλεργία από τον όρο Β. ΗΠΕΙΡΟΣ…
Ξέρεις τι θα ψηφίσεις ΑΔΙΑΦΟΡΕ στις 18 ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ
Το θάνατο σου…!
Την καταδίκη της Πατρίδας σου…
Η ζωή Αδιάφορε, δεν είναι ερωτικό κρεβάτι,
Να την μετράς με λεπτά…. ΟΧΙ..!
Με αιώνες μετριέται.
Με την ΑΘΑΝΑΣΙΑ……. ! 

ΚΟΡΗ ΠΟΥ ΠΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΕΡΟ.………………… ΤΟΥ ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Άσωτoi οι ψίθυροιi…!
«Ε…, έρχονται, έρχονται…»!
Και το Θεολόγο, σαν να ζούσε στιγμές ανεπανάληπτες
Λες και περίμενε την τη Μεγάλη Πασχαλιά…
Με τους μερακλήδες του καφέ, να σταματούν την πόση του
Έτυμοι να υποδεχτούν τις δυο νεράιδες
Την προσωποποίηση της καλλονής του τόπου μου
Της περιοχής τα νιάτα
Την απληστία τους να σαγηνέψουν για μερικά λεπτά…
Μα τι,… κι αν η πολίωση της κόμης έδειχνε το ουρανό…!
Την νεανική ψυχή τους όμως, σαν να τι φώτιζε κάτι
Σαν να τη φώτιζε ένας πολύχρωμος Ήλιος, ανοιξιάτικος
Ερωτευμένος και αυτός με τις καλλονές του τόπου μου
Τις πεντάμορφες και τους λεβέντες των Ριζών
Για να μένουν άναυδοι όλοι τους, με τις γαϊτανοφρύδες…
 Άφωνοι και συνεσταλμένοι
Μετρώντας ακόμα και τα λεπτά… της αγωνίας
Έως που να ξεμυτίσουν στη στροφή του νοσοκομείου
Οι δυό της μέθης ιέρειες :
Η Έλλη με την Παρασκευή
Με τις βαρέλες στους ώμους τη φύση να ρεμβάζουν
Το ανθισμένο τοπίο του Μαγγανάρη ν’ αγκαλιάζουν
Και ως πάνω στον Άη Λιά της Μάλτσιανης
Με το βλέμμα τους να προσπαθεί ν’ αγκαλιάσει τα πάντα
Ακόμα και το κοπάδι του Βαγγέλη με την δική του συναυλία…
Αρνιών και κουδουνιών …
Με πρώτο όμως το πανέμορφο φαράγγι της Λεσινίτσας
Εδώ πάνω στα αχνάρια του Νεοπτολέμου
Του γιου του Ημίθεου Αχιλλέα
Επιστρέφοντας από την Τροία, για τη Δωδώνη
Το χρησμό να πάρει….
Και ο θωπευτικός ψίθυρος, σκλαβώνει τους πάντες
Ακόμα και οι δεκάδες ασθενείς κατακλείνουν τον εξώστη του νοσοκομείου
Δύναμη να πάρουν από το γλυκό χαμόγελο τους…
Από την μελωδική καλημέρα τους
Πριν ακόμα υποκλιθούν στην κάνουλα της βρύσης
Τα χείλη να δροσίσουν
Και τώρα,
Οι ψιθύροι, μας ταξίδευαν σε μέρη λατρεμένα
Σε στιγμές ερωτικές
Να λαχταρούνε όλοι για μια κλέφτικη ματιά
Ακόμα και για τους ψίθυρους που σέρνονται πίσω τους
Πίσω τους σαν έμπιστοι σκλάβοι του έρωτα
Έτοιμοι να υποκλιθούνε σε μια νέα ΑΦΡΟΔΊΤΗ
Ο καθένας στη δική του…....στον άγγελο του
Στις ΝΥΜΦΕΣ του τόπου μου, του ερημωμένου δυστυχώς
Τότε που ο νεαρός ΖΗΣΗΣ τους έπλεξε το τραγούδι:
«Κόρη που πάνεις για νερό με τη βαρελοπούλα…»

ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΟΥΝ ΤΑ ΡΙΖΑ ……………...... του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Αναστενάζουν τα Ριζά
Δίβρη και Λεσινίτσα
Αγιαντριάς και Μάλτσιανη
Κι δόλια η Τσερκοβίτσα.

Βρυχιέται η Αραβουνά
Ο Σεντενίκος κλαίει
Το Διβροβούνι δε βαστά
Τα δάκρυα και λέει:

Ρημάξανε κι οι εκκλησιές
Χρόνια να δουν λιβάνι
Ενώ οι καμπάνες τους χτυπούν
Όταν κανείς πεθάνει.

Σαν σουρουπώνει η βραδιά
Και το σκοτάδι απλώνει
Μόνη φωνή στη ερημιά
Είν' η κραυγή του γκιώνη.

Μαζί θρηνούν την ερημιά
Μουργκάνα και Μαλίνα!
Κι ανατριχιάζει η νέα γένια
Στην Πάτρα, στην Αθήνα.

Ω, σεις παιδιά απ’ τα Ριζά
Του Βούρκου ξακουσμένα
Έως πότε θα τ’ αφήσετε
Τα σπίτια σας κλεισμένα;!

Πουν' οι δικές σου καλλονές
Ω, Δρόπολη ξακουσμένη
Μα πώς αντέχεις χωρίς αυτές
Γλυκιά μας ζηλεμένη...;

Γυρίστε ω, λεβέντες μας
Κι οι πέτρες σας ζητούνε
Κρίμα δεν είν' τον τόπο μας
Ξένοι να τον χαρούνε...;!

ΦΙΛΕ ΜΟΥ… ! ……...του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

ΦΙΛΕ ΜΟΥ,
Μη χύνεις άλλα δάκρυα
Κανείς δε σε λυπάται
Οι πιο πολλοί συνήθισαν
Βλέποντας πεινασμένους
Κουρελιασμένους και άρρωστους
Στους κάδους κρεμασμένους
Με το κεφάλι βαϊστό
Τα πόδια λυγισμένα
Μόνον για λίγο φαγητό
Από κάποιους πεταγμένα.

ΦΙΛΕ ΜΟΥ,
Χιλιάδες, στα δόντια την ψυχή
Κρατούνε χρόνια τώρα
Κάτω απ’ την άγρια απειλή
Των ΞΕΝΩΝ, το λένε φόρα
Και ας ψάχνουν χρόνια για δουλειά
Παντού σ’ όλη τη χώρα,
Μα ποιος όμως να τους λυπηθεί
Είδες ποτέ ΤΖΙΧΑΝΙΣΤΗ
Να στρώσει κάτω λογική…;!

ΦΙΛΕ ΜΟΥ,
Απ’ της Ελλάδος το ΦΟΝΙΑ
Απ’ τα δικά του τα δεσμά
Απ’ την ψυχή του σατανά
Χωρίς αισθήσεις κι ανθρωπιά
Τον ατίθασο, τον απηνή
Στα δάκρυα τα δικά σου
Μη ελπίζεις φίλε μου
Μόνον στη ΛΕΒΕΝΤΙΑ σου

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ…….......του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Σαν θυσανωτές μνήμες μοιάζουν οι καιροί
Πάνε κείνα τα νοσταλγικά χρόνια
Τότε που η αγάπη έσερνε το χορό
Και η ειρήνη την κρατούσε
Κουνώντας το μαντήλι το κόκκινο
Τώρα η σκλαβιά τον σέρνει
Η καθημερινά κυοφορούσα
Ανεμίζοντας το κατάμαυρο μαντήλι της
Και όλο τρέχει και γεννάει
Τι άλλο; Σκλαβιές!
Ασίγητη είναι κι αυτή
Όπως ο ΣΟΡΟΣ
Με τις πολλές ρυτίδες της κακίας
Χτίζοντας υγρά κελιά εκεί που βάζει το πόδι του
Και αποσαθρωμένους σκελετούς
Παιδιών
Αυτά που αύριο θα παρελάσουν στο Σύνταγμα
Νεκροί και ζωντανοί μαζί
Στη μέρα της ΝΊΚΗΣ
Με την ΑΓΑΠΗ να ξανασέρνει το χορό
Με την ξανθιά ΘΕΑ
Το χέρι να της κρατάει
Παντού γιορτές θα ζήσουμε
Όπως και στη Δίβρη, στον Αγιαντριά,
Στο Φοινίκι, στην Ττσεκοβίτσα.
Στη Μάλτσιανη, στη Λιβαδιά
Στης Δρόπολης τον κάμπο
Ακόμα και στη Λεσινίτσα,
Την πρώην κρυψώνα από τους κοκκινοσκούφηδες
Της ημισέληνου ζ
Τότε που τα τζάκια μας
Θα ξανακαπνίσουν όπως πριν
Λευκό καπνό.

ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΨΑΧΝΩ …..του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Πέτρος Κούρτης

Κάλτησσα ψάχνοντας, για ΈΛΛΗΝΕΣ
Γνήσιους όμως
Που να μην τους κολλάει ύπνος
Όταν το χρειάζεται, η Πατρίδα
Να τους γνωρίσω θέλω
Πέντε χρόνια τώρα αδημονώ
Να βρω έναν τουλάχιστον
Από αυτούς που κρατούν σφραγίδες όμως
Που κάνουν το νόμο
Ανέφικτη όμως η προσπάθειά μου
Εδώ στην Αθήνα
Δεν ξέρω πιο πέρα
Μόνον τη γλώσσα τους ακούω
Κάπου – κάπου
Και αυτή ανάμεικτη με τα πολλά «ΟΚ»
Πνιγμένη μέσα στην οχλαγωγία πολλών άλλων
Αγγλικών,Ρωσικών Αραβικών,Αλβανικών
Σλαβικών, Γερμανικών, Κινέζικων,
Πακιστανέζικων, Ισπανικών
Γύφτικων και τουρλί άλλων πολλών
Θεέ μου, που βρίσκομαι;
Στην Ελλάδα μου, ή……….;
Πού θεέ μου;
Και τώρα; Μια ιδέα μου ήρθε.
Χρειάζομαι το φανάρι του Διογένη
Όχι, να ψάξω για καλούς ανθρώπους,
Για καλούς ΈΛΛΗΝΕΣ
Όλοι καλοί είμαστε
Και ποιος δεν το ξέρει ΑΥΤΌ
Εκτός από τα ζιζάνια, τους νόθους
Για Έλληνες θέλω να ψάξω,
Σαν κι εγώ, ο ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ
Από αυτούς που κρατούν «ΣΦΡΑΓΙΔΑ», λέω
Για τέτοιους ψάχνω
Που να μην τους δέχεται η καρέκλα τους
Όταν τρίζει ο Όλυμπος
Γι αυτό μου χρειάζεται το φανάρι…
Μακάρι να ζούσες και Συ Διογένη…!
Στο ψάξιμο να με βοηθούσες,
Με τη δική Σου εμπειρία, τη μεγάλη.
Όχι από αυτούς που τους ΈΚΑΝΑΝ Έλληνες,
Στα χαρτιά
Δεν μου χρειάζονται οι τέτοιοι
Αυτοί μας σκλάβωσαν για 99 χρόνια
Συνεργάτες είναι της αφαίμαξης.
Μακριά απ’ αυτούς….!
Και τώρα, αν και δύσθυμος
Μπαίνω στο μουσείο
Το ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΌ
Να συναντήσω Έλληνες
Σίγουρα, εδώ θα βρω.
Να απαλλαχτώ από το άγχος, το μεγάλο
Για μερικές ώρες τουλάχιστον.
Εδώ βρίσκονται οι πραγματικοί ΕΛΛΗΝΕΣ
Και ας είναι μαρμαρωμένοι.

Για σας ήρθα λοιπόν ω, ΔΟΞΑΣΜΕΝΟΙ….!
Για σας που μας θρέφετε με τα κόκκαλα σας τα ιερά
Με τη δόξα σας
Που μου δίνετε δύναμη,
Που με κάνετε περήφανο
Και αγαλλίασε το πνεύμα μου από τη δική σας δόξα
Γιατί και έτσι σας φοβούνται
Και ας είστε ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΙ.
Αύριο, θα σεργιανίσω όλη την Ελλάδα, με σας παρέα
Και είμαι σίγουρος πως θα βρω
Και κάποιους αμαρμάρωτους
Απαλλαγμένους από το σαράκι της φυλής μου
Το αιώνιο
Τη διχόνοια, την επιπολαιότητα, το λήθαργο,
Την ξενομανία, την αδιαφορία,
Κι άλλα πολλά
Αυτοί που βρίσκουν παρηγοριά πίνοντας και μεθώντας
Εκεί στις «ναρκωμένες ταβερνες ΤΟΥ ΨΕΙΡΗ».

Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥ ….του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Με δάκρυα σε ξεκίνησα
Με μάτι να δακρύζει
Αυτά θυμούμαι γιόκα μου
Κι ο πόνος με θερίζει.

Δεν θέλω ω, παιδάκι μου
Στην ξενιτιά να ζήσεις
Να καζαντίσεις χρήματα
Ξένους να προσκυνήσεις.

Δεν φταις εσύ ρε γιόκα μου
Που ήρθες αυτού στα ξένα
Οι άχρηστοι της πατρίδας μας
Σε χώρισαν από Μένα.

Απ’ τους γονείς σε χώρισαν
Τους φίλους της καρδιάς σου
Σε χώρισαν απ’ τ’ αδέρφια σου
Κι από τον ερωτά σου.

Τη φώτο σου στην αγκαλιά
Ολημερίς κρατάω
Κι αν της μιλώ, καμιά λαλιά
Δεν παίρνω και πονάω.

Τα χρόνια περούνε σαν νερό
Γριά είμαι παιδί μου
Γύρνα πριν φύγω, να σε δω
Να αναπαυτεί η ψυχή μου.

ΣΤΗ ΧΕΙΜΩΝΙΑ ΘΑ ΖΟΥΝΕ……του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Μήνες τώρα αδημονεί η δικιά μου η πένα
Με αγωνία προσμένει από σένα μια λέξη
Κι όλο γράφεi – και γράφει μόνο για σένα
Μα έως πότε άραγε η καρδιά μου θ’ αντέξει;

Μα τι φταίει η καρδιά μου που τόσο σ’ αγαπά
Όπως και η δική σου εμένα, η άμοιρη, η δειλή
Που πίστεψε στα ψέματα, στα λόγια τα παχιά
Του άσχετου του Μαρξιστή που σ’ άφησε τυφλή;

Αν κι ακόμα το ξέρω, σε λήθαργο θα ζούνε
Οι παλμοί της δικής σου άχαρης καρδιάς
Ηρεμία όμως δυστυχώς, ποτέ δε θα βρούνε
Άθελά τους και όμως, θα ζουνε χειμωνιά.

ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΤΟΥ «ΠΑΡΑΔΕΊΣΟΥ»…. Του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Παράδεισο την ονόμασαν την κόλαση
Οι κολασμένοι
Κι ας ψιθυρίζουμε όλοι, 
Σαν να είμαστε μουγκοί
Ακόμα και Αυτός ψιθυρίζει
Στους κολασμένους όμως
Όχι σε μας τις σκιές
Του «Παραδείσου»
Τους ξεβράκωτους
Ή με τα μπαλωμένα βρακιά
Τα ξεσκισμένα, εκεί στην Αραβουνά
Στα πολυβολεία
Τα τσιμεντένια φρούρια
Με εντολή του φαντασμένου
Που τρίβει τα χέρια συνέχεια
Όχι για να τα ζεστάνει
Όχι! Όχι!
Μάλιστα, κάποτε και τα κουνάει
Και τα δυό μαζί
Δήθεν πως μας χαιρετάει
Εμάς τους αλυσοδεμένους
«Καλά σας έχω γαλιά μου»
Μάθημα ιστορίας και αυτό
Αυτό δεν έπραξε και η Κίρκη
Με τους συντρόφους του Οδυσσέα;
Και ησύχασε όμως
Για λίγο όμως
Ενώ εμείς, τα γαλιά
Κολυμπούμε στην ευτυχία μας
Στο αίμα μας κολυμπούμε
Στον ιδρώτα μας
Στους αμέτρητους κάλους μας
Που μοιάζουν με βραχονησίδες
Χτίζοντας τον «Παράδεισο»
Τον αόρατο
Την ουτοπία
Με τις χειροπέδες του «Παραδείσου»
Έως που να ξυπνήσουμε από το λήθαργο
Από το υπνωτικό της «Κίρκης»
Και τότε, «Ξυρίζουμε το γαμπρό»
Με τα δικά μας ξυράφια
Τα σκουριασμένα
Τα αμεταχείριστα όμως
Γιατί; !
Γιατί ποτέ δεν γινήκαμε «γαμπροί»
Γιατί μας έλειπε το κόκκινο…
Ε, λοιπόν
Με αυτά θα ξυριστούν μόνοι τους
Τότε που θα μιλούν και τα σπαθιά
των «χοίρων».

Φοινίκη: Πέτρος Β. Κούρτης
16.10.1983

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: - Ποίημα που έζησε σε κάποια μικροσπηλιά, μαζί και με μερικά άλλα πάνω από 18 χρόνια σχεδόν.

ΣΤΟ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ...…του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Στα άπειρα καρδιοχτύπια
Πνιγμένος
Στο πέλαγος της αγονίας
Χαμένος
Στις σφυριές της καρδιάς μου
Τις ατέλειωτες
Έως που να αντικρίσω
Τα «λευκά» φτερά σου
Τα χαμόγελά σου
Άγγελέ μου
Χαμόγελα ζωοδότη
Χαμόγελα που φέρνουν Άνοιξη
Άνοιξη μέσα στη χειμωνιά
Ακόμα και μέσα στην ερημιά
Με τα φτερά της μνήμης μας
Να πετούν
Στο ατέρμονο κενό
Αναζητώντας τους παραδείσους μας
Τους δικούς μας ανθόκηπους
Της επίγειας Εδέμ
Εκεί που ζήσαμε μεθυσμένοι
Εκεί που νιώσαμε τα πρώτα σκιρτήματα
Της καρδιάς μας
Τους δικούς σου ψιθύρους αγάπη μου
Εκεί στο ακρογιάλι της ευτυχίας
Στα μέρη που καθίσαμε
Στα μέρη που μεθύσαμε
Εκεί που ξαγρυπνήσαμε
Εκεί που αγκαλιαστήκαμε
Ώρες στη σειρά
Πνιγμένοι στα φιλιά
Ώρες πολλές
Μες στην αστροφεγγιά
Στην Διονύσια οιστρηλασία μας
Του ερωτά μας
Την τρελή
Την αθάνατη, την ωραία, τη χλιδή
Με το νανούρισμα των κυμάτων
Με τη λύρα του Ορφέα
Να μας κελαηδεί.

ΓΙΑ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ Τ’ ΑΓΙΑΝΤΡΙΑ

Του ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ

(τραγούδι)

Πικρό σεργιάνι η Αραβουνά

Κάνει κι όλο πονάει

Κι ο Ίσαυρος από ψηλά

Το δάκρυ δεν κρατάει.

Τα δάκρυά τους δε βαστούν

Προσήλιο και Μαλίνα

Θρηνούν στη μαύρη ερημιά

Αχ, πουν' τα χρόνια κείνα!

Σαν σουρουπώνει η βραδιά

Και το σκοτάδι απλώνει

Μόνη φωνή στη ερημιά

Είν' η κραυγή του γκιώνη.

Μαζί θρηνούν την ερημιά

Μαζί τους αχ, τι κρίμα!

Κι ανατριχιάζει η νέα γένια

Στην Πάτρα, στην Αθήνα.

Ω, σεις παιδιά τ’ Αγιαντριά

Ακούστε τη φωνή μας

Εδώ είναι ο πρέπος μας

Εδώ είναι κι η τιμή μας.

Γυρίστε ω, λεβέντες μας

Κι οι πέτρες σας ζητούνε

Κρίμα δεν είν' τον τόπο μας

Ξένοι να τον χαρούνε...;!

ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΣΤΟ ΑΙΣΧΟΣ…!

 …του ΠΕΤΡΟΥ Β. ΚΟΥΡΤΗ

Ακόμα στο λήθαργο

Στο λήθαργο της συμφοράς

Της κτηνωδίας

Κοιμούνται…!

Πέρσι είχε τη σειρά του ο φίλος μου

Και ο φίλος του φίλου μου

Όπως και η παρέα τους

Η άπληστη στην τρέλα

Η ακόρεστη

Στην απληστία της μετάλλαξης

Της μετάλλαξης σε κτήνη

Σε ζώα

Κι μαζί τους κι εγώ

Ο αδιάφορος

Ο αρμόδιος να ψηφίζω νόμους

Σε κωλόχαρτα

Νόμους θωπευτικούς

Θωπευτικούς για τη βρωμιά

Στο όνομα της δημοκρατίας

Ενώ εσύ διάβαζε «αναρχίας»

Να πουλάνε τα παιδιά τους

Οι μέγαιρες της εποχής μας

Με τους πατεράδες να τα βιάζουν

Ενώ εσύ, διάβαζε κτήνη

Φίλε μου

Νόμοι του εωσφόρου

Να κλέβουν και να εξαφανίζουν το παιδί σου

Όπως τον Ά Λ Ε Ξ

Να παντρεύεται η φίλη, τη φίλη της

Να παντρεύεσαι το φίλο σου

Τη βρωμιά του

Τη δυσωδία του

Και ας είναι αφύσικο

Να υποχρεώνει το παιδί σου να υποκύψει

Να παραδοθεί

Στα κτήνη

Με τους νόμους της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Να πλένονται στα δάκρυα

Των άμοιρων παιδιών

Εκεί στα φανάρια της συμφοράς

Αυτών που κάποτε

Ναι, κάποτε

Θα τους προετοιμάσουν τα φέρετρα

Της ευτυχίας.

Ο ΗΛΙΟΣ ΜΟΥ EIΣAI…!

Το κάθε σου χαμόγελο, ζωή μου

Μια λάμψη στην ψυχή μου.

Το κάθε σου μειδίαμα

Ένας ήλιος στη ζωή μου.

Η κάθε σου γλυκιά λαλιά

Ένα ταξίδι στην ψυχή μου

Στην Άβυσσο του έρωτα

Καρδιοχτυπάς μαζί μου

Και με τον κάθε ψίθυρο

Στολίζεις τη ζωή μου.

Άγνωστη για μένα η χειμωνιά

Στις μέθης το κρεβάτι, στην ηδονή

Σαν έχω εσένα γλυκιά μου αγκαλιά

Στου έρωτα τη γλύκα, στο φιλί ; !

Ήλιος μου είσαι,

Αστέρι μου λαμπρό

Άγγελε της καρδιάς μου,

Σ’ ΑΓΑΠΏ.

ΑΓ: ΣΑΡΑΝΤΑ (νοσοκομείο)

14.05.1974

Ω, ΑΓΕΡΩΧΑ ΒΟΥΝΑ ΜΟΥ…!

του   Πέτρου Β. ΚΟΥΡΤΗ

Ω, αγέρωχα βουνά της πατρίδας μου

Ω, Μάρτυρες

Με τις ανοιχτές πληγές σας να στάζουν αίμα

Να ανατριχιάζει η δόλια μου ψυχή

Σαν ρίχνει το δακρυσμένο βλέμμα της

Νύχτες και πρωινά

Στη μακάβρια σιγαλιά του αίματος

Κι ας ακούει τις κραυγές των παλικαριών

Αέρααααααα παιδιάααααααααα!

Εκεί στα εκατοντάδες μνημεία της δόξας

Ω, βουνά μου αγέρωχα

Που η ακόρεστη ψυχή μου

Δεν σας χόρτασε ποτέ

Βάρβαροι και ανάλγητοι δαίμονες

Σκόρπισαν την άγρια κατεκνιά μπροστά μου

Με τους σωρείτες πίσω μου να με σπρώχνουν

Στα Τάρταρα του Άδει

Όπως τον Ιαπετό

Και τώρα υποκλίνομαι σε Σένα με δέος

Θεά μου ξακουστή

Στο δόρυ σου το αστραφτερό

Ολύμπια θεά μου Αθηνά

Ω, θεά της δόξας...…

Σωτήρα της φυλής μου

Και ήρθε τώρα η στιγμή

Ω, δοξασμένη

Και πάλι να δοξάσεις το σπαθί σου

Όχι με αίμα

Με τις διάσπαρτες Αμφιπόλεις που τυφλώνουν «τους τυφλούς...»

Δύο (2) Ποιήματα του Πέτρου Κούρτη

ΑΝΕΙΠΩΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Στην ψυχή μου δε βρίσκω ηρεμία
Με τρομάζει η κάθε κραυγή
Τούτα άδοξα, είκοσι χρόνια
Που τα πάντα σκεπάζει η σιγή
Σαν να βρίσκονται κάτω απ’ τα χιόνια
Παγωμένα μέσα στη γή
Η ψυχή μου λυγίζει από πόνο
Περπατώντας στην έρημη γη
Τα ΨΑΡΆ μου θυμίζεις χωριό μου
Την ανείπωτη εκείνη στιγμή
Αχ, στη θέση τους αλίμονο τώρα 
κάποια άγρια, κάποια κραυγή
Είναι αυτή που κάνει το νόμο
Των θηρίων που ουρλιάζουν μαζί
Στα σοκάκια, στον κάθε σου δρόμο 
που ληστές με τη μαύρη ψυχή
Ξεγυμνώσανε ακόμα κι εσένα
Ω, Αγία μου Συ Παρασκευή.
Αγναντεύω τα έρημα σπίτια
Που φωνή δεν ακούω καμιά
Και σαν έρχεται η μαύρη η νύχτα
Που η μακάβρια όψη χτυπά
Την ψυχή μου που γέρνει λιωμένη
Μ’ αγωνία να ακούσει λαλιά 
Μα του κάκου φωνή δεν ακούει
Όπως κάποτε εκεί στην καρυά 
Πέφτει τότε βαριά πληγωμένη
Ηρεμία δε βρίσκει καμιά
Kι όλο σκέπτεται τα χρόνια εκείνα
Π’ αντηχούσε το γλέντι, η χαρά
Ενώ τώρα μια κουκουβάγια 
Μες τη νύχτα τον τρόμο σκορπά.
Μα εγώ ποτέ δεν πεθαίνω
Σαν αυτοί δεν είμαι θνητός
Από σένα χωριό μου ανασαίνω
Με τα νιάτα για σένα φρουρός.

 *****

Τ Α  Χ Α Μ Ο Γ Ε Λ Α 

Για σένα τα ορίζω

Γλυκιά μου

Όλα τα χαμόγελα

Τα άπειρα

Και ας μου έκλεψαν μερικά

Οι ληστές

Για σένα τα κρατώ

Εδώ στην ψυχή μου

Να στα κάνω δώρο

Περιστεράκι μου

Όταν θα ‘ρθεις

Μαζί με τον Αη Βασίλη

Να σε βλέπω με το χαμόγελο στα χείλη

Όπως τότε

Το αξέχαστο δείλι

Και ας μου έμειναν λίγα τώρα

Χάρισα και στην Πρωτοχρονιά

Μερικά

Και στη Πασχαλιά που θα ‘ρθει

Δώρα να τα κάνουν

Στα παιδάκια της θλίψης

Στον κοσμάκη του μόχθου

Να χαμογελάσει και αυτός

Που έχει χρόνια να χαμογελάσει

Από τότε που του πάγωσε στα χείλη

Το χαμόγελο

Και τώρα χαίρομαι

Χαίρομαι που η Πασχαλιά

Τ’ ανέβασε στο καμπαναριό

Και σκορπίστηκαν παντού

Μαζί με τις χαρμόσυνες νότες

Της καμπάνας

Τις νότες της Ανάστασης

Αυτήν που περιμένουμε

Να χαμογελάσουν πολλοί

Όλοι μας

Και μαζί τους, και μείς αγάπη μου

Σαν θα ψάλουμε το Χριστός Ανέστη.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ

Ποιός την ιστορία του

ξεχνά

Του Άδει θα ζήσει

το σκοτάδι

Τα δεινά.

«Φίλοι μας»…!

Φέρτε στο νου σας

τη γραμμή ΜΕΤΑΞΑ.

Εκεί που αφήσανε

ολόκληρη στρατιά.

Τότε που στο δικό τους αίμα

το πηγμένο,

Έστεκε θριαμβευτικά

το δικό μας,

Το Ελληνικό

Το δοξασμένο

ΕΓΩ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ

Νύχτες ατέλειωτες

Με το ΟΧΙ στην ψυχή μου

Στις κατακόμβες τις σκοτεινές

Της κόκκινης γκεστάπο…!

Νύχτες άγχους

Νύχτες τρομερές

Νύχτες λαχτάρας

Κάποιων η κατάρα

Νύχτες αγωνίας

Τραυματισμένες ευκαιρίες

Πεθαμένες επιθυμίες.

Νύχτες που σκοτώνουν

Τα όνειρα, τις ελπίδες

Του Ήλιου τις αχτίδες.

Νύχτες με βρυχηθμούς

Με δάκρυα, με λυγμούς

Με δάκρυα με αίμα

Γιατί πίστεψα σε σένα

Πατρίδα μου

Στο μεγαλείο σου, στη δάδα

Μητέρα μου Ελλάδα.

Και τώρα εγώ ο Έλληνας

Τις ώρες μου μετρώ

Στα έγκατα της γης κλεισμένος

Στα κάτεργα της Αλβανίας λιωμένος

Βαριά σακατεμένος

Απ’ των δήμιων το χέρι

Στις κατακόμβες της κόλασης

Εδώ στο Μπουρέλι.

Μάνα μου τη φωνή σου,

Ζητάω την οργή σου,

Τη δική σου την καρδιά,

Τη δική σου λεβεντιά,

Κάμε τη ασπίδα, στην απονιά

Στην αναλγησία, στην αδικία

Μίλα με τη γλώσσα του ΜΕΤΑΞΑ

Το «Ο Χ Ι», πάντα χρειάζεται στην απιστία

Δώσε μας το χέρι

Αδέρφια σεις, το λυτρωμό

Έλληνες είμαστε, ποιος δεν το ξέρει

Ας ξεχάσουμε για λίγο τον ΟΡΦΕΑ

Ο Άρης Μας χρειάζεται τώρα, η ΡΟΜΦΕΑ.