Βουλιάζω στο "Τώρα"

Βουλιάζω σ' εκείνο το "Τώρα"

που κρατά μια αιωνιότητα
όπως ο ήλιος βουλιάζει στη θάλασσα
παίρνοντας μαζί του
όλες τις αποχρώσεις του δειλινού
τραγουδώντας τη δύση του
στα σκοτάδια που έρχονται
σε φεγγάρια σβηστά
στα πετάγματα σπασμένων φτερών
σε ξεβαμμένα χρώματα.

Τώρα οι λογισμοί κρύφτηκαν
στην άκρη τ' ονείρου που χάθηκε
μαχαίρι καρφώθηκε στην καρδιά
αόρατα την πλήγωσε
κι οι μέρες, οι νύχτες μίκραιναν
και τα σημάδια δεν φαίνονται πια
με τα τηλεσκόπια της ψυχής,
χάλασαν

από τα δεσμά που λύθηκαν
από την μαγεία που χάθηκε
σ' ανείπωτη σιωπή...

νυχτωδίες

Σε νυχτωδίες αναζητώ

τον μοναδικό ήχο

που αφήνουν λέξεις

από την αφηγηματική

του λόγου.

Ξαγρυπνούν αισθήσεις

σαν αφυπνίζονται συνήθειες γνώριμες

στο άκουσμα μελωδίας

που τρυπά τη νοσταλγία

στην ανάγνωση παλιάς θύμησης

υποβάλλοντας

την ποινή της απουσίας

μπήγοντας ακόμα πιο βαθιά το μαχαίρι

στο ναρκωμένο σώμα της παρουσίας.

Ματώνουν ψυχές

της νύχτας οι ήχοι.

Με αιχμηρές νότες

απρόβλεπτες νυχτωδίες

σκορπούν… θάνατο.

Δεν νοιάζεται η νύχτα

Δεν νοιάζεται η νύχτα
για παραδομένους ύπνους
τους ξυπνητούς αναζητά
που ξεφλουδίζουν ψευδαισθήσεις
όταν αποτυγχάνουν να ενδυθούν
κατάσαρκα αισθήσεις στα ενδεχόμενα.

Επιθυμούν να τυλιχθούν 
σε τραύματα ονείρου
στην αυταπάτη μιας ακόμα μετανάστευσης
στο παραμύθι που με  φεγγάρι χτίζεται
μα το πρωί γκρεμίζεται
ικετεύοντας
να σταματήσει ο χρόνος,
να αρνηθεί όρια σε ωκεάνια πέλαγα
κι εκεί να πνιγούν σταγόνες
που έγιναν ένα με το νερό
στους αντικατοπτρισμούς των κυμάτων.

Δεν νοιάζεται η νύχτα...
Ξεγελά πάθη
σε ουρανούς ξεσκέπαστους
με ξενιτεμούς
που αρνούνται να υποταχθούν
σε ανεπίστροφους νόστους.

Δεν σε είχα δει

Δεν σε είχα δει πριν
κι όμως σε συνήθισα προτού σε γνωρίσω
ποτέ πριν δεν ήξερα που βρίσκονταν
κι όμως έμεινα για λίγο στα σπίτια του ήλιου
ύστερα ήρθαν δυνάμεις πολύ ζωντανές
κι άρχισαν να πολεμούν
έμειναν τα κομμάτια κι η ευλάβειά μου
προσπάθησα να μαζέψω περιστατικά
και πράγματα που αγάπησα
να τα συναρμολογήσω
να τα στυλώσω σαν εμπόδιο
στην αλλαγή που έφερνε ο χρόνος
και οι παράξενες λέξεις
άραγε ποιός να ήταν ο συναισθηματικός φωτοστέφανός τους
ή μήπως ήταν φαντάσματα που φύγανε σαν σκόνη
και γράψανε γραμμές χωρίς προοπτική
καμιά σκιά, κανένα χνούδι
κι έμεινε η αδυναμία μιας κομματιασμένης ψυχής
γιατί δεν μπόρεσε ποτέ κανείς
να βαλσαμώσει τη μνήμη
κι έμεινε ένα κομμάτι πάγου
που το κατέβασε στην τύχη ένας ποταμός
το μόνο ίσως που σώθηκε
από την τρικυμία των εποχών.

Να θυμηθείς

Να θυμηθείς την ατέλεια του ημιτελούς
που εμπεριέχει μια τελειότητα
στις καθοριστικές κι απροσδόκητες συναντήσεις
με το κύμα
με τον άνεμο να σκηνοθετεί
αρχαίες πέτρες
σημάδια
περάσματα στο χώρο και στο χρόνο
που δυναμώνουν το όνειρο
από μια ζωή κλειστή
που ξαφνικά αλλάζει
κι ανοίγει παράθυρο στον ουρανό
σαν μια γιορτή
σαν μια αγκαλιά
ρόδι που έσπασε
για να ξορκίσει λάθη
λίγο πριν τον πηγαιμό
που βγάζει στ’ αστέρια.

Φωνές

Είναι κάποιες φωνές
που ακολουθούν τον άνεμο πάντα
σαν άγγιγμα
σαν φιλί στον αέρα
ξεχασμένες σε μιαν αγάπη
που δεν κοιμάται
ονειρεύεται μακρινά ταξίδια
στις άκρες
στα δάχτυλα
στα όρια της πρώτης φοράς
της πρώτης σιωπής
στο ρεύμα
καθώς δίνονταν όρκοι
άγγελοι κατέβαιναν στη Γή
για να γιορτάσουν
την αύρα τούτης της επαφής.

Ο ήλιος

Άλλη μια μέρα σιωπή
μα που θα πάει
θα βρει ο ήλιος το δρόμο του
για να βγει
να φέρει το φως
στους παράλληλους δρόμους
χωρίς την αγάπη
μ’ ανοιχτές τις πληγές
με τα λάφυρα της αλήθειας στα χέρια σου
χαράμισες το ταξίδι στη θέαση
κι όχι στο βίωμα του ονείρου
τσαλακώθηκε πάνω στη σκηνή
ενός παράξενου θιάσου
κι ούτε ένας θεατής
να χειροκροτήσει
την παράσταση που μόνος σου έδωσες.

Νυχτωδίες

Σε νυχτωδίες αναζητώ
τον μοναδικό ήχο
που αφήνουν λέξεις
από την αφηγηματική
του λόγου.

Ξαγρυπνούν αισθήσεις
σαν αφυπνίζονται συνήθειες γνώριμες
στο άκουσμα μελωδίας
που τρυπά τη νοσταλγία
στην ανάγνωση παλιάς θύμησης
υποβάλλοντας
την ποινή της απουσίας
μπήγοντας ακόμα πιο βαθιά το μαχαίρι
στο ναρκωμένο σώμα της παρουσίας.

Ματώνουν ψυχές
της νύχτας οι ήχοι.
Με αιχμηρές νότες
απρόβλεπτες νυχτωδίες
σκορπούν… θάνατο.