Κώστας Ε. Μπέης (βιογραφικό και συγγραφικό έργο)

Βιογραφικό και Συγγαρφικό έργο του Κώστα Ε. Μπέη στον παρακάτω ιστότοπο

http://www.kostasbeys.gr/author.php

Ο Γύπας / Κώστας Ε. Μπέης

Απλωσ’ ο Γύπας τα φτερά
και πέταξε ψηλά στον ουρανό.
Λίγο του ήταν. Ζήλευε,
που πάνωθέ του ο Ήλιος
έλαμπε πιο ψηλά.
Σαν βέλη ένιωθε να τον τρυπούν
οι φλογερές ακτίνες
της θεΪκής του λάμψης.

Μέσα στα σύννεφα βρήκε καταφυγή.
Στα βάθη της δικής τους καταχνιάς
ένιωθε άτρωτος κι αήττητος.
Πήρ’ από ‘δώ την αστραπή,
άδραξε ‘κεί τον κεραυνό.
Οπλίστηκε και με βροντή.
Κι όλα μαζί τα έριξε στη γή:
τρόμο, φωτιά και φονικό.

Καθώς μέσ’ απ’ τα σύννεφα
τυφλά σκορπούσ’ αστροπελέκια
και κεραυνούς πάνω στη γή,
το σπιτικό του ρήμαξε.
Εκείνος το προσπέρασ’ αδιάφορα,
σαν προσγειώθηκε στ’ αποκαϊδια.
Νιός είν’ ακόμη και πανίσχυρος.

Καινούρια φαμελιά θα κάνει, θα χαρεί.

Ο λάκκος ήταν ήδη ανοιχτός,
άψυχη, όμορφη παιδούλα
ήτανε έτοιμος ‘κείνος να δεχτεί.
Του Γύπα ξέφυγ’ άθελα
κάποιος αυθόρμητος λυγμός.
Την αναγνώρισε. Κατέρρευσε.
Από ψηλά οι άλλοι γύπες
έκρωξαν και τα νύχια τάνισαν.

Και τί μ’ αυτό;

Ευλογημένη κόρη / Κώστας Ε. Μπέης

της εγγονής της ‘Άννας.

Καλώς μας ήρθες, κόρη αγνή και απονήρευτη.
Στα μάτια σου η αθωότητα έδωσε λάμψη περισσή.
Μόνο χαμόγελα, κι απέραντη αγάπη
είν’ ο περίγυρός σου. Κι όταν το στέρνο σου
ταράζετ’ απο γόους ισχυρούς,
δέν είναι τούτο έκφραση κάποιου παράπονου πικρού.
Συνάθροιση αγαπημένων σηματοδοτείς.
Κι εκείνοι τρέχουν πρόθυμοι.
Στο νού και στην καρδιά σου πλούσιες ξεπετάγονται,
και γόνιμα κοχλάζουνε καταβολές ηρωικές.
Σαν το ζεστό προζύμι έτοιμες είναι για να ζυμώσουν
τη τωρινή δική σου ύπαρξη: της μάνας σου
η γνώση και η ποιητική ευαισθησία.
Κι ακόμη πιό πολύ της μάνας της δικής σου μάνας
οι φιλοσοφημένοι στίχοι το δρόμο σου φωτίζουν.
Της πρόγιαγιάς σου ο καημός, και του προπάππου η λεβεντιά.
Μ’ αυτές τις πλούσιες καταβολές, τώρα το ξέρεις:
μόνη η αφθονία των χρημάτων, δέν προσπορίζει
ευτυχία κι αγαλλίαση. Η πρώτη αρετή είναι
της εργασίας η αγάπη και η καλλιέργεια.
Όλα τα άλλα θά ‘ρθουνε απο μόνα τους.
Ψέμα δέν θα σου πώ. Άπρεπο κι άσκοπο θα ήταν:
Εδώ που ήρθες, έχει και πόνο περισσό.
Ζωή χωρίς σταυρό κανένας δέν εγεύθηκε.
Όμως, παιδί μου τρυφερό, κανείς σταυρός
δέν έμεινε δίχως αποκαθήλωση κι Ανάσταση.
Πίστη, σαν την ψυχή σου τη δονεί και ξεσηκώνει,
θα νιώσεις σύντομα, πως τίποτε
δέν είναι το ανήμπορο και ακατόρθωτο.
Έρωτας να φλογίζει τη θέληση και τη διάνοιά σου
για τα ωραία και τ' αληθινά, εκείνα που ορθώνονται
πέρα και πιό ψηλά απο το φράχτη του ορίζοντα.
Με τούτα τα εφόδια, κανένας φόβος πιά
δέν είναι τόσο ισχυρός για να σε σκιάξει.
Ούτε τ' αγέρα τ' άγριο βουητό,
μήτε των κεραυνών η αστραπή κι ο κρότος.
Το απολλώνιο φώς της Ιωνίας μέσα σου καταυγάζει.
Το κληρονόμησες με τα γονίδιά σου.
Λούσου σ’ αυτό. Κι ατρόμητη
προχώρα στο μονοπάτι που σε καρτερεί.

Το ήθος του δίκαιου κριτή / Μπέης Ε. Κώστας

Δεν κάθεται στην έδρα του ο δικαστής
για να επιδικάζει κατά βούληση
τ' άδικο και το δίκιο.

Καθώς της Θέμιδας τα μάτια
απέναντι στους διαδίκους πάντοτε μένουν σφαλιστά,
έτσι και η ψυχή του δικαστή οφείλει
να είν' ανεπηρέαστη από ορμές
παθών και συγκινήσεων.

Μάτια να έχει μόνο για τα γεγονότα.
Ανησυχία νού και συνειδήσεως για τη δική του συμπεριφορά.
Απ' την αλήθεια, όσο κι από τη μεσότητα
ποτέ να μην απομακρύνεται.
Να υποπτεύεται,
μα και να είν' επιεικής.

Υπάρχει τέτοιος δικαστής;
Είναι σεμνός και αφανής.
Όμως δεν είν' ανύπαρκτο
το ήθος του.