ενυδρείο

Πώς ακριβώς βρεθήκαμε εδώ,
Λέγαν οι έγκλειστοι, προφανώς

δεν το καταλάβαμε,

Ίσως αυτό να είχε ήδη συμβεί
Προτού γεννηθούμε, μπορεί

Και αφ' ότου πεθάναμε, ποιος ξέρει,
Σημασία έχει ότι αυτός ο ύαλος

Που τόσο γαλήνια μας αποτρέπει
Από την υπόλοιπη θέα

επιτρέποντάς την

Είναι κατά κάποιο τρόπο το σύνορο
Μεταξύ ημών και κάποιων άλλων

αγνώστων

Αυτοί οι άλλοι δεν φαίνονται να είναι
Εχθροί μήτε και φίλοι, ιδέα δεν έχουμε

Αν νοιάζονται πραγματικά για αυτό
Το ενυδρείο, μπορεί βεβαίως να το

τοποθέτησαν

αυτοί

Ωστόσο

Η μέριμνά τους ορατή δεν είναι
Μα μήτε και η αδιαφορία τους

Δεν ξέρουμε για πόσο θα περιμένουμε

Δεν ξέρουμε τι περιμένουμε
Δεν ξέρουμε καν αν περιμένουμε

Τα δευτερόλεπτα που περνούν
Από μπροστά μας όπως αυτό

το θερμαινόμενο νερό

που μας εναγκαλίζεται

μπορεί

Το νέο πρόσωπο να εμφανίσουν
Και τα πολύχρωμα ετούτα φώτα

Τα πλαστικά φυτά και τα χαλίκια
Που μας περιβάλλουνε σαφώς δηλούν

Πως ένας γενναίος νέος κόσμος
Ήδη μας δέχθηκε και ένας παλιός

ποτέ δεν υπήρξε

Κι οι φυσαλλίδες μας που τόσο
Αγέρωχα ανέρχονται στην επιφάνεια

Αφήνουν από κάτω τους εμάς

και αυτά τα αχρησιμοποίητα

πτερύγια

Να γλιστρούν για πάντα στην εφθηνή
Ζυγοστάθμιση και ωραίον αναστοχασμό

μιας μάλλον ανύπαρκτης

ευθύνης

Που προσποιείται την υπαρκτή
Προς χάριν μιμήσεως κάποιας

ζωής

και μόνον

Προς χάριν μιας τουλάχιστον ακόμη
Φυσαλλίδας

που λογικά

θα πρέπει και αυτή να ανέλθει

ΛΕΣΣΙΝΓΚΤΟΝ ΙΙ

Η διάπλαση της άνοιξης καταμεσής
Βαρέως ορυκτού χειμώνος είναι το

θρυλούμενο

καθήκον,

Σκεπτόταν ο Λέσσινγκτον καθώς
Κλωτσούσε τη τύχη του με τις

σκέψεις του,

Τα πράγματα στην αρχή φαίνονται
Μάλλον υποκινούμενα από την

Αιθριότητα του ανθρώπου έναντι
Των σωρών από τετελεσμένα έτη

αφημένα

Στους

Πάγκους των υπαιθρίων πωλητών
Περνάει κάποτε η αστυνομία και

τους μαζεύει

όλους

Περισυλλέγοντας τα έτη σε σακούλες
Για να τ' αποθέσουνε μετά 'πό λίγο

στα κρατητήρια

Αργότερα προσέρχονται οι συγγενείς
Και τα βλέπουν κλεισμένα σαν αγαθούς

όφεις

σε αισχρούς

περιστερώνες,

Ωστόσο η λαμπρότητα της εκκίνησης
Του μέλλοντος διεκδικείται επίσης και

από το έκζεμα

του παρελθόντος

κυρίως απ'αυτό,

συνέχιζε να μονολογεί ο Λέσσινγκτον,

Για κάποιο λόγο είμαστε μάρτυρες
Του αναχρονισμού του δέοντος στα

πανανθρώπινα

Και μάρτυρες

Της καθοσιώσεως του ήδη όντος
Από την εσώκλειστη συνέπεια της

έλλειψης ηλίου

ανάμεσα στα φωτοσκιώδη παιγνίδια

της Ιστορίας,

Πόσο μπορεί να ισχύσει ένας τριγμός
Του κόσμου στα μυαλά εκατομμυρίων

ανθρώπων

και πόσο

Μπορεί να διαρκέσει ένας ολόκληρος
Κόσμος τριγμών στην ήδη λεηλατημένη

από σεισμούς

γη της επαγγελίας;

Αν η Ιστορία είναι μύλος βραδύς
Τότε η κρίση της ιστορίας είναι

αυτή η ίδια

η βραδύτητά του

Στον που βιάζεται ο χρόνος αντίκειται
Στον που αναμένει ο χρόνος αφίεται

'Ομως είναι εξίσου αλήθεια πως

Το αίσθημα που αφήνει η αμφιθέα
Κάθε κρίσιμου παρελθόντος είναι

υψοφοβία

Το δε αίσθημα εκ των μαζών αγοραφοβία
Είναι ωστόσο προνόμιο των αετών να

περιπολούν στην άβυσσο

ωσάν να ήταν

ώρα σχόλης από την άβυσσο

Και εμμονή των επιχθονίων να σύρονται
Μονίμως στη γη ωσάν να ήταν πάντα

ώρα δουλείας

σε νοικιασμένο καθαρτήριο

Πάντως, φαινόταν σα να καταλήγει ο
Λέσσινγκτον ενώ από το κτίριο της

χορωδίας

Ακουγόταν ο Φιντέλιο, ας δοκιμάσουμε
Ακόμη μια φορά να σπείρουμε λέξεις

στα χωράφια

για να λάβουμε πιθανώς

τεράστιες εκτάσεις από

Φυτείες με εκκρεμή που παραμονεύουν•
Μία και μόνη σαστισμένη αναδίπλωση

του κόσμου

αρκεί για να τα κάνουν

να πηγαίνουν πέρα δώθε όλα μαζί

Τα σκυλεμένα οράματα νεκρών αιώνων
Ξανά επιθυμώντας, τα χαμένα περάσματα

προς

τις νιογέννητες ηλιακές έννοιες

της ανθρωπότητας

Σε νήπια προσμονή ανυμνώντας

η παράκαμψη των Ονείρων

Χτίζουμε παραστάσεις και ιδέες
Για το μεγάλο συμβάν που είναι

να έλθει,

'Ελεγε ο εξεγερμένος της Κρονστάνδης
Στο Λάμα που κοιμόταν εκεινη τη

στιγμή,

Όμως σπανίως συμπίπτουν με αυτό
Όταν καταφθάνει, ας πούμε ότι είναι

λίγο

σαν

έπιπλα έξω στη βροχή

Το νερό τα έχει μετατρέψει ήδη
Σε σκέλεθρα βαρκών που δεν

έπλευσαν ποτέ

Το πλήθος γύρω τους αποφασίζει
Τελικά να τα μαζέψει από κει και

να τα πάει

πίσω στο σπίτι

Όμως σπίτι δεν υπάρχει πλέον μηδέ
Και οι ένοικοί του, στη θέση τους

μονάχα εγώ

καθώς αυτή τη στιγμή

απορώ,

Λάμα με ακούς; κοιμάσαι; σκούνταγε
Τον κοιμισμένο να ξυπνήσει, άσε με

ονειρεύομαι,

είπε αυτός,

Τι όνειρο βλέπεις, για πες μου και μένα,
Του είπε ο ναύτης, εγώ βαρέθηκα πια

να βλέπω όνειρα

αποφάσισα να τα κάνω

πραγματικότητα,

Αλλά να, παρατηρώ αυτό, συνέχισε ο
Άνθρωπος της από πάντα δυσεπίλυτης

Κρονστάνδης,

Κάθε όνειρο που περνά σε ζωή απαιτεί
Δέκα ακόμη όνειρα για να μη χαθεί

Και κάθε ζωή που εξ ονείρου προκύπτει
Απαιτεί πολλές ζωές να το θρέψουν

Είμαστε τα νόθα,

αθέλητα παιδιά των ονείρων

Και είμαστε ακόμα οι άνθρωποι
Που κοπανάνε μονίμως ένα

καρφί στο τοίχο

μπας και μπορέσει και σταθεί

επιτέλους

Μπας και μπορέσει το ίδιο
Να χαθεί μες στους σοβάδες

για να συγκρατήσει το

Ετοιμόρροπο κάδρο της εποχής
Μια ολόκληρη τρικυμία ωστόσο

από ρωγμές

τόσο αβίαστα προκαλώντας

σαν σε όνειρο κακό

Από το οποίο όμως
Όλοι διστάζουν να ξυπνήσουν

Κάτω από τον ήλιο της Λαιστρυγονίας

Η Λαιστρυγονία εντοπιζόταν πτυσσόμενη
Μέσα στο συρτάρι της ανθρωπότητας

Όταν τοξεύθηκε στο εξώκοσμο φως της
Γαίας, αναπτύχθηκε γρήγορα γρήγορα

Καταλαμβάνοντας όλη την γνωστή έως
Τον μέλλοντα αιώνα έκταση του κόσμου

Η διαστολή της ήτανε ασύλληπτη, κανείς
Δεν μπορούσε να εξηγήσει την αρχή

των πραγμάτων

έτσι κι αλλιώς,

Δεξιά ήταν οι Λαιστρυγόνες, αριστερά πάλι
Αυτοί, ψήναν τεράστια βιβλία καταμεσής

της ερήμου

Ανάμεσα Μεξικό και Μογγολία

Και τα προσφέρανε στους ανθρώπους
Όταν ονειρεύονταν στον ύπνο τους ότι

ήταν ζωντανοί,

Παραδόξως αυτό το όνειρο ήταν και

η πραγματική ζωή τους

Θεωρούσαν την κίνησή τους στον χώρο
Ως εγρήγορση, προφανώς τους ήτανε

πλήρως

αθέατες

Οι πολυπληθείς σειρές των κοιμωμένων
-ήταν αυτοί οι ίδιοι- στα θεωρεία της

όπερας του θεού,

Στη σκηνή κάτω διεδραματίζετο μονίμως
Ο Μαγεμένος Αυλός του Μότσαρτ, ενώ

ανάμεσά τους κυκλοφορούσανε

οι Λαιστρυγόνες

Προσφέροντάς τους βιβλία, μυθιστορήματα
Και ποίηση, δοκίμια αρκετά καθώς και

Ιστορία,

Είστε ζωντανοί, τους λέγαν, δεν χρειάζεται
Να ξυπνήσετε, να πάρτε αυτά για να το

διαπιστώσετε

κι εσείς οι ίδιοι,

και τους προσφέραν τα βιβλία,

Ναι, ζωντανοί πληρέστατα, μην σας περάσει
Ποτέ η ιδέα ότι δεν υπάρχετε, όσο ονειρεύεστε

Ο κόσμος δεν πρόκειται να πάψει, υπογράμμιζαν
Με μια αφύσικη ταραχή στα λεγόμενά τους,

Διαβάστε εδώ, τους ξαναλέγαν, έως σήμερα
Κανείς δεν θέλησε να βγει από καμμιά πλοκή

μην σας περάσει απ'το νου αυτό,

Σας λέγουμε με πάσα υπευθυνότητα πως
Ήρωας που να αρνήθηκε στον συγγραφέα

να τονε συγγράψει

δεν έχει υπάρξει,

Η ανησυχία τους ήταν πρόδηλη, οι δε κοιμώμενοι
Ανοιγοκλείνανε για λίγο το στόμα τους, προφέραν

μισές τις λέξεις του ύπνου

Και γυρνούσαν στο πλευρό να ξανακοιμηθούν
Ενώ δίπλα τους τα μισάνοιχτα και αυτά βιβλία

προσπαθούσαν

από μόνα τους να κλείσουν

Η ηλεκτρονική εποχή των πάγων

Τόσο ξαφνικά που μας ετύλιξε
Το σκοτάδι του σπηλαίου αυτού

Εμείς δεν το καταλάβαμε, έλεγαν
Συνωστιζόμενοι όλοι μαζί σε ένα

πολύ

στενό

όνειρο

Που χωρούσε μόλις κανέναν• και
Παρόλο που ο πάγος υπήρξε έως

τώρα

η προσφιλέστερη

των πραγματικoτήτων μας

Εν τούτοις αυτός εδώ ο φωτεινός
Πάγος που αναπροσαρμόζεται με

θαυμαστά

κλικ

δεξιά και αριστερά

Είναι, θα λέγαμε, κάπως αλλιώς,
Κάτι πάντα μας τάζει κάθε φορά

Περισσότερο από αυτό που ποτέ
Δεν θελήσαμε και δεν θα υπήρχε

περίπτωση

να θέλουμε,

Όμως εδώ εμείς

Νέα ζωή αποφασίσαμε να φέρουμε
Αν όχι σε ύπαρξη, τότε σίγουρα σε

ανυπαρξία

Φρονούμε ότι το μη υπάρχον πιθανώς
Έχει περισσότερη διάρκεια, ασφαλώς

δεν

υπόκειται

σε γήρας

Μηδέ και σε αλλοιώσεις του χρόνου
Ακόμα δε επιδέχεται και επεμβάσεις

έξωθεν

Για καλύτερη παρουσία της απουσίας,
Αυτό το προφίλ, λέγανε και χτυπούσαν

νευρικά

τα κλικ

έξω από το μυαλό τους

Μπορεί μεγάλη σχέση με εμάς πλέον
Να μην έχει, ωστόσο φαντάζει πιο

ελπιδοφόρο

Από το άχαρο δελτίο της αστυνομικής
Ταυτότητάς μας, μπορεί μόλις και μετά

βίας

Να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας εκεί,
Ωστόσο, ίσως έτσι μας αναγνωρίσουν

επιτέλους

οι

άλλοι,

Αθέατοι και μυστηριώδεις ας περάσουμε
Το υπόλοιπο του βίου μας ονειρευόμενοι

το έτερον ήμισυ προφίλ

Εικόνα πάνω σε εικόνα μπορεί βεβαίως σε
Τεκνογονία να μην οδηγήσει, όμως γιατί όχι

τα παιδιά μας

ας είναι ηλεκτρονικά

και αυτά,

Λέγαν εμφανώς συγκινημένοι, επιδεικτικά
Αφήνοντας γι' αργότερα την ενημέρωση

των δακρύων τους,

Α, πόσο παγκόσμιοι γίναμε μες από ένα
Μόλις δωμάτιο και πόσο τα παράθυρα

αυτά

εφ' όσον ποτέ δεν κλείνουν

Δεν πρόκειται εξ ίσου και να ανοίξουν,
Και κοιτούσαν με καχύποπτη φροντίδα

το σπήλαιο ολόγυρά τους

ανησυχώντας

Μην και υπήρχε κάποιος δίπλα τους,
Επιτέλους τώρα μόνοι, ψιθύριζαν στον

άδειο χώρο

Όπου στο μέσον του δέσποζε μόνον
Κάτι που κάποιες φορές έμοιαζε με

όνειρο

Και άλλες με πραγματικότητα, τίποτα
Ωστόσο μην όντας από τα δυο, αυτοί

ήτανε νυσταγμένα σίγουροι

ότι τα ζούσαν και τα δυο

Ανάμεσα σε δύο κλικ περνούσε ξαφνικά
Η ζωή τους, και όταν αθόρυβα πεθαίναν

οι ξεχασμένοι

ανοιχτοί

λογαριασμοί τους

Συνέχιζαν μόνοι τους να ονειρεύονται
Στον παγωμένο ωκεανό, κάποτε τους

συναντούσε

Μία φράση τυπωμένη ρωτώντας τους
Τι κάνουν, κι εκείνοι γι' άλλη μια φορά

νεκροί και ζωντανοί μαζί

Ξανά θα κάναν το παντελώς

άμοιρο σφάλμα

να απαντήσουν