[ Κατηγοροῦνται οἱ ποιητὲς] / Κόκκινου Αναστασία

 Κατηγοροῦνται οἱ ποιητὲς

ὅτι γράφουν

σὲ δωμάτια κλειστά.

Ὅμως ἀρχίζουν τοὺς τοίχους

ἀπ’ τὰ παράθυρα,

τοῦ τραπεζιοῦ τὸ μαστόρεμα

ἀπ’ τὸ γλυκὸ νεραντζάκι,

λιώνουν τὶς πόρτες σιγὰ σιγὰ

καὶ φωτίζονται,

μπαίνει μέσα λειτουργικὰ

ὁ δομήτορας κῆπος.

Κόκκινου Αναστασία (αναφορά)

Γεννήθηκε το 1964 στην Άρτα

Σπούδασε στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και  Μουσική (Ανώτερα Θεωρητικά) στην Αθήνα στην τάξη του συνθέτη Μιχάλη Τραυλού. Πήρε τα πτυχία Αρμονίας, Αντίστοιξης και Φούγκας.Παρακολούθησε μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής  στην Άρτα. Επίσης, μαθήματα παραδοσιακών κρουστών με τον Κώστα Λάμπρη, ωδείο Άρτας "Αυλός".

Είναι υποψ. διδ. του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ασχολείται με την ποίηση: Έργα της

"Σημεία και Επιφάνειες", 1986, Ιωάννινα

"Το μέτωπο", εκδ. Πλέθρον, 1992, Αθήνα

Δημοσιεύτηκαν τα ποιήματά της σε λογοτεχνικά περιοδικά

(Ευθύνη, Εμβόλιμον, Αιολικά Γράμματα, Ίβυκος, Ελίτροχος κ.α.)

ΕΑΡΙΝΟ

 Την άνοιξη φοβάμαι τα μάτια, τα πουλιά.
 Η γιαγιά μου μετέστη
 κι ο παπούς ανθοφορών ιερεύς ενενηκοντούτης
μια στα μάτια μιλάει των πετεινών
 μια τ' ουρανού διακονεί την προσωδία
και "Υπέρ της Ανοίξεως του Κυρίου δεηθώμεν..."

«ΔΕΙΝΗ ΤΗΛΕΘΕΑΣΙΣ»:

Δεινή τηλεθέασις
Βυθιστήκαμε κι απόψε
στην αλλότρια θλίψη
βυθιστήκαμε
κι ούτε πήραμε είδηση
τον πρόσφυγα πού μπήκε στο σπίτι
ψάχνει για λίγο λάδι, λίγο κρασί
μάταια ψάχνει
σφίγγει πάνω του τα ματωμένα κουρέλια
και ξεσπάει
σε θρήνο βουβό.

Κι ούτε πήραμε είδηση.
Μόνο ένα μυξιάρικο
μόνο αυτό κατάλαβε και ρεκάζει
κι ένα αγέννητο συντονίζεται
κι ένα άλλο ακολουθεί
ώσπου να 'βρει
φως και ρωγμή
με σεισμό και με πάταγο
ηλεκτρονικών αγαλμάτων
μιαρών ειδώλων
μόσχων χρυσών·

τέφρα σιτευτή
και στο βάθρο τους
πάλι εστία κι ένα γύρω

αγαπημένοι νεκροί και ζωντανοί να πυρώνονται,
μια απλή τηλεόραση στη γωνία
δυο ρυτίδες κανονικές
κι ένα δάκρυ
κι ένα χέρι να το σφουγγάει αληθινά
λίγη απλώνοντας ψυχή του κόσμου.

Όμως τώρα
ήσυχοι εμείς κουβαριάζουμε
την ακέραιη γύμνια μας.
Μέχρι πότε θα ξύνουμε
κακοφορμισμένες πληγές
και θα τις αλείφουμε, οι φιλάνθρωποι,
με κορεσμένα λίπη και κόκα-κόλα;
Άρτα, Ιανουάριος του 2000

ΧΟΡΟΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ

Η γιαγιά μου κράταγε
το καγκελάρι από το χέρι
κι ένα τραγούδι λυγερό αναρριχώμενο
σαν καλαμιά.

Μια καλαμιά στον κάμπο η γιαγιά μου
κι όταν φυσάει , αρχίζει
έναν σκοπό πλεγμένο από παλιά ξηλώματα .

Ένα πλεχτό αυτοσχέδιο η γιαγιά μου
με φούντες και πλουμίδια .
Στην ποδιά της πάντα φύτρωναν τριαντάφυλλα ,
δεν άντεχε το μαύρο
ούτε τα σκούρα νυφικά
που ’ταν στις μέρες της .

Η γιαγιά μου ποτέ δεν κατάλαβε
πώς την πάντρεψαν.
Κατάλαβε όμως πώς πέθανε .
Γι’ αυτό στο ξόδι της
ήταν όλα κατάλευκα ,
και η πέτρινη Παναγιά
και η χιονισμένη πλάκα τ’ αντρός της .
«Θα ’ρθω γρήγορα» , του ’χε πει ,
και δεν πέρασε ούτε χρόνος .

Έτσι τελείωσε ο χορός
που άρχιζε μόνη πολλές φορές
με σερνάμενα βήματα
και τη βαστούσαν
ένα τραπέζι ξύλινο
κι ο Αη – Λιας που αγνάντευε .

Ένα αγνάντεμα η γιαγιά μου.

«Ὁ φλοῖσβος ἐπιτάττει σιωπήν»

  Μνήμη Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη

Μειδιᾶ ὁ Παπαδιαμάντης στὴ Σκόπελο
μὲ τὸν καπετὰν Ἀγάλλο, ποὺ διατείνεται:
«Κοροϊδεύουν τὸν κόσμο τὰ πλοιάρια κεῖνα.
  Φώκιες τοὺς τάζουν,
  καὶ τοὺς δείχνουν σπίτι ξερό·
  σὰν στὴ Σκιάθο,
  μὰ τί πᾶνε ὅλοι αὐτοὶ στοῦ Παπαδιαμάντη,
  πέθανε πρὶν διακόσια τόσα χρόνια...»
Σὲ σπασμένα πουκάμισα
μὲς σὲ βάρκες ἀναψυχῆς
καὶ σὲ γέλια τζιτζίκια ἀνάμεσα
μειδιᾶ...
Τὸ κρεβάτι στενὸ
δὲ γυρίζουν πλευρὸ τὰ ὄνειρα
πάντα κατὰ τὴ θάλασσα
                                         στοῦ Παπαδιαμάντη.
Ἡ Λιαλιὼ τανύεται μεσοπέλαγα,
ψάχνει γι᾿ ἀμυγδαλόψυχα
                      στοῦ ἀγαπημένου τὸ μαγαζάκι
παίρνει γιὰ τοῦ γάμου της τὰ φιλέματα.
Χρόνια τώρα ἐκεῖνος
                                      ἀνηφορίζει.
«Ἀντιλαβοῦ με, ὀμορφιά,
  ἀγέρι, συνδρομὴ τῆς φύσης·
  στὴν ἀμφιλύκη τῶν αἰσθήσεων
  πορεύομαι
                      ἐνώπιόν Σου...»
Δὲ γυρίζουν πλευρὸ τὰ ὄνειρα·
μειδιῶν ἢ δεόμενος
ἐπιτάττει ὁ φλοῖσβος
                                       σιωπήν.