Αποκοιμήθηκα και ονειρεύτηκα
πως βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
χωρίς σύνορα και χάρτες,
χωρίς πλούσιους και φτωχούς,
χωρίς φυλακές, πολέμους και λοιμούς,
χωρίς αντιπάλους και φρουρούς.
Βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
που οι άνθρωποι πατούν στην ίδια γη
και ζουν σα μια ψυχή.
Σ’ έναν κόσμο που τα παιδιά
παίζουν χαρούμενα και ανέμελα.
Παντού άνθρωποι
σαν να τους γέννησε η ίδια μάνα.
Τι κρίμα που ήταν όνειρο.
Τι κρίμα που ποτέ δεν θα βρεθώ
σ’ έναν κόσμο ιδεατό,
όσες φορές κι αν το ονειρευτώ!
Σε μάγεψε το φεγγαρόφωτο
και έμεινες άγρυπνο ολονυχτίς.
Για μια νύχτα θέλησες
ξυπνητό να ονειρευτείς.
Σήκωσες το βλέμμα σου ψηλά
και είδες χίλια αστέρια
διαμάντια φωτεινά.
Ένα αστέρι είδες να πέφτει
και έκανες τα χέρια σου αγκαλιά.
Είδες το κόκκινο φεγγάρι της νύχτας
στολίδι και καμάρι
και του πες μαζί του να σε πάρει.
Είσαι διάφανο σαν ηλιαχτίδα
μα και θολό σαν καταχνιά.
Σε βρίσκει άλλοτε η θλίψη
και άλλοτε η χαρά.
Νοιάστηκες για μια ανεμώνη
μοναχή στην ερημιά
και ήρθε η παπαρούνα
να της κάνει συντροφιά.
Θέλεις να μένεις άγρυπνο
για να γνωρίζεις τη ζωή
και να μαθαίνεις
ό,τι σου κρύβει η άγνωστη ψυχή.
