Κύκνειο Άσμα

Νύχτα του κοραλλιού και της αράχνης
σταλακτίτες έρωτα κρέμονται βουβοί στον ορίζοντα.
Νύχτα του γιασεμιού και της παλίρροιας
σε κρυστάλλους μοναξιάς η ψυχή μου φυλακίστηκε.
Στην τελευταία ακτίνα του ήλιου ακροβάτησα
που χάθηκε στο πέλαγος.
Στο λυκόφωτο της μέρας υπνοβάτησα
που έσβησε μακριά μου.
Νύχτα από κεχριμπάρι κι αμάραντο
τρύπια τα όνειρά μου στάζουν αδιέξοδα.

Αποχαιρετισμός

Ανταύγειες ονειρικών ηλιοτροπίων
με τυλίξαν
την ώρα που οι σκιές των αερικών
πέφταν πάνω στα κύματα.
Αλμύρα και σούρουπο,
παλίρροια κι αγέρας.
Ο έρωτας έσπαζε,
αφρός,
στα πόδια μου
κι ανάσαινα το γιασεμί του Απείρου,
πριν σ’ αντικρίσω.
Λυκόφωτο του κυκλάμινου
και της ηδονής.
Αλμύρα και σούρουπο,
παλίρροια κι αγέρας.
Ήρθες,
απ’ τη μεριά της θάλασσας,
γυμνός
και στάθηκες μπροστά μου.
Η άμμος στέγνωνε
πάνω στο κορμί σου.
Για μάτια
είχες κοχύλια λευκά
της Σερίφου
και στα μαλλιά
μπλεγμένα φύκια.
Στ’ αριστερό σου αφτί,
για σκουλαρίκι,
κρεμόταν ένας Τρίτωνας
και στα χέρια ανέμιζες,
ηδονικά,
του Ωκεανού τα δίχτυα,
γύρω απ’ το σώμα σου,
για να με φυλακίσεις.
Σπαθί από κόκαλο φάλαινας
κρεμόταν απ’ τη μέση σου,
μισό αλμύρα, μισό λέπια.
Ήσουν της τρικυμίας
και της ηδονής,
στήθος δασύ
κι η αναπνοή σου Ζέφυρος.
Μ’ αγκάλιασες σαν κύμα
ανταριασμένο του πελάγους
κι ύστερα αγκαλιασμένοι
στ’ ανοιχτά χαθήκαμε,
όπως τα βότσαλα
που ρίχνουν τα παιδιά
στη θάλασσα.

Μπαλάντα στον ιδανικό εραστή

Χελιδόνια του Μαρτιού να σκίζουν ουρανούς κόκκινους

κι εγώ τις νύχτες ν' αφουγκράζομαι το βογκητό των άστρων.

Κι εσύ στα μάτια να κρατάς αβεβαιότητα.

Οι χούφτες σου γεμάτες απ’ το τελευταίο χιόνι του χειμώνα

Το άγγιγμά σου ανατριχίλα γης νωπής κάποιου Μαγιάτικου

απόβροχου.

Ταγκό του πάθους Αργεντίνικο.

Άλογα λευκά με φτερά μολυβένια

κινάνε αγκομαχώντας για τη Δύση.

Άμποτε να γινόμουν κουρνιαχτός κάτω απ’ τα πόδια τους.

Μια γεύση λησμονιάς πλανιέται τούτο το απόβραδο.

Φουσκώνουν τα κύματα της Ατλαντίδας εκεί,

στα μακρινά του ορίζοντα τα βάθη.

Κι έγινε το βλέμμα σου φεγγάρι τ' Αυγούστου

να φωτίζει της ψυχής μου τα ξέφωτα.

Κι έγινε η ανάσα σου αγέρας ζεστός

που αναστατώνει τα στάχυα.

Ο θάνατος με χαιρετάει πίσω απ' τις σφαλισμένες γρίλιες.

Τ' όνειρο το 'χασα κάποια βραδιά που φύσαγε μέσα στην πόλη.

Τ' όνειρο φάνηκε στα πράσινα κύματα που σπάζουν μες στα μάτια σου.

Ταγκό του πάθους Αργεντίνικο.

Η έβδομη νύχτα του Έρωτα

Την έβδομη νύχτα του Έρωτα

τη μοναξιά την τσάκισα στα δύο,

του Γενάρη ξερόκλαδο, ριγμένο στο δρόμο.

Τον άνεμο τον μοίρασα

σ' εκείνους που 'χαν τα χέρια

αδειανά από όνειρα

τον ουρανό για τα μάτια της θύελλας,

το σύννεφο της ηδονής

Την έβδομη νύχτα του Έρωτα

πουλιά λευκά με φτερά από μάλαμα

σκαλίζαν με το ράμφος τους τις θύμισες.

Αναμνήσεις ανάκατες με το νερό της θάλασσας

σπάζουν χαμηλά στ' ακροθαλάσσι.

Κι ο πόθος αχτίδα κάποιου ξεχασμένου γαλαξία

Όλος ο κόσμος έγινε κομμάτια της ψυχής μου,

λιοντάρι που βρυχάται καθώς ζυγώνει ο θάνατος.

Παραλοϊσμένα όνειρα με ζώνουν τα βράδια

κι εσύ ξυπόλητος,

με τη σκιά του χαλασμού στα μάτια,

μπροστά μου χόρευες γυμνός

τις νύχτες της πανσέληνου.

Την έβδομη νύχτα του Έρωτα

του γιασεμιού το άρωμα το ντύθηκα,

τη μοναξιά την τσάκισα στα δύο,

του Γενάρη ξερόκλαδο ριγμένο στο δρόμο.

Μόνο τ' αστέρι κράτησα,

δάκρυ χρυσό,

ανάμεσα στα μάτια.

Ο Χαρταετός

Επιθυμίες κι όνειρα

φυσάν

έξω απ’ τα κλεισμένα παράθυρα..

Τι αξίζει ζωή που δε δοκιμάστηκε;

Μονάχα η ελπίδα

γυρνάει τον τροχό του χρόνου

φωτεινή χαραυγή

σ' ανταριασμένη νύχτα.

Ζέφυρος η ελπίδα

το μεσοκαλόκαιρο,

αγαπημένου χάιδεμα,

ερωτική προσμονή.

Αλόγου χλιμίντρισμα

η ελπίδα

το σώμα ξεσηκώνει

που κοιμάται.

Τι κι αν έξω αντηχήσαν οι σάλπιγγες,

πάνω στα καλντερίμια,

μέσα στην πόλη...

Μονάχα τον απόηχό τους ακούω

τα μεσάνυχτα.

Δεν αξίζει ζωή που δε δοκιμάστηκε.

Χαρταετός πολύχρωμος η ελπίδα,

που πέταξα όταν ήμουνα παιδί

για να τον ψάχνω ακόμα.

Ταξιδιάρικα πουλιά

Μετράω τ’ αστέρια
παν’ απ’ την έρημο.
Αφουγκράζομαι τις στιγμές
στην καρδιά της παλίρροιας,
σφαλισμένα όνειρα,
σφραγισμένα μάτια.

*********
Έφυγ’ η αγάπη,
κύλησε σαν το κρασί
μέσα απ’ τη στιγμή
που ράγισε,
μέσα απ’ τα μάτια
που έκλαψαν.

**********

Χάθηκ’ η αγάπη,
τρένο που σφύριξε
τη νύχτα,
γεράκι που φτερούγισε
σε ματωμένο ουρανό.
Χάθηκ’ η αγάπη,
ξεχασμένο πεφταστέρι
στην έρημο,
φτερό του καρχαρία
στο βάθος της θάλασσας.
Κλάμα νεράιδας
η αγάπη
κύλησε στο λυκόφως των κυκλάμινων.
Στάχτη του σούρουπου
τα βήματά σου
στην καρδιά της παλίρροιας
κι ο έρωτας έσβησε
απ’ τον ήχο των κυμάτων

Νύχτα,
μαντόνα της ύφεσης,
νύχτα του αλαφροΐσκιωτου
και της άρνησης
όνειρα πουλιά ξυπνάν το κορμί μου
κι ο έρωτας,
μαγεμένος κομήτης,
να σκίζει το Άπειρο.

************
Τα όνειρά μου σφυρίζουν
μες στη νύχτα
και δε μ’ αφήνουν να κοιμηθώ,
σαν τον σκαντζόχοιρο,
κάτω απ’ το μαξιλάρι μου.

***********

Για ένα αξίζει η ζωή μου
κι αυτό είναι
να φτιάχνω χαρταετούς
για να τους πετάω
στα όνειρά μου.

*******
Φύσαγε αγέρα,
φύσαγε
και πάρε με
στη γη των Λωτοφάγων,
στη χώρα της γαληνεμένης θάλασσας
για να μαζέψω αστερίες και κοχύλια
απ’ τ’ ακρογιάλια των εραστών.

******

Μέρες πουλιά με προσπερνούν
και χάνονται
παλίρροιες πόθων
που ξεσπούν
σε ξενικά ακρογιάλια.
Μέρες φεγγάρια
φωτίζουν το κατόπι μου,
ανάσες
που φουντώνουν την προσμονή.
Τι είναι αυτό που περνά,
με προσπερνά
και χάνεται;
Ο δρόμος που τραβάω
πού με βγάζει;
Από ομίχλη
ήταν το χέρι
που με χάιδεψε
κι ο έρωτας
κόκκινο τριαντάφυλλο
ανάμεσα στα χείλη.

Έρωτας

Ελάτε γεράνια και πάρτε τον έρωτα.
Απλώστε το χάδι του σε φύλλα λεμονιάς,
πάνω σε άνθη πασχαλιάς ξεδιπλώστε την πνοή του.
Τυλίξτε τις κορφοβελόνες του έλατου
με το χνούδι του πανωχειλιού του,
ντύστε τις πατούσες του γυάκινθου
με το γαληνό του βλέμμα.
Πάρτε τον έρωτα πάνω στα γιορτινά τραπέζια.
Στις χώρες του Αύγουστου ξετυλίξτε τη μορφή του,
πάνω στ’ αμπέλια και στους ελαιώνες της Μεσόγειος.
Έρωτας ξεχύθηκε απ’ την κόχη της νύχτας
και την πολιτεία πλημμύρισε.
Όνειρα κι αφροί λευκοί κυλάν
απ’ το κούτελο της πέτρας
κι η μέρα τεντώθηκε,
όμοια γάτα που λιάζεται στον ήλιο.
Ίσκιοι κι ανάμνησες του καλοκαιριού
νωχελικά με ζώνουν
κι απαλά μου χαϊδεύουν το πρόσωπο.
Έρωτας ζέστανε την άκρη της γης.
Με σφαλιστά τα μάτια ονειρεύομαι
το τελευταίο ταξίδι για το Νότο.

Παλίρροια

Στα χέρια κράτησες
το χαλινάρι της παλίρροιας
και τον έρωτα
χάντρα στο στήθος.
Τα μάτια γέμισες
με το χρώμα της θάλασσας
και στην καρδιά
πετάξαν χελιδόνια.
Κάποια νυχτιά
μια ξωτικιά αγάπησες
φερμένη απ’ τ’ ακρογιάλι.
Μάτια φεγγάρια
κι η αναπνοή σου Άνοιξη.

Η γη των τσιγγάνων

Νύχτα των αστεριών και της παλίρροιας,
μετεωρίτες ηλιοτροπίων ταράζουν τον ύπνο μου
κι η απελπισία χυμένη ολόγυρα,
όπως το μέλι πάνω στο τραπέζι.
Κορίτσια με ξανθές πλεξούδες
και μυρωμένα φουστάνια
οι αναμνήσεις με τραβάν πίσω,
στις μέρες του Αυγούστου.
Κλείνω τα μάτια
κι αφουγκράζομαι το πάτημά σου
πάνω στα καλντερίμια του μεσοκαλόκαιρου.
Σε νιώθω να περνάς
πίσω από σφαλισμένες γρίλιες,
πότε καλπασμός,
πότε φτερούγισμα.
Κι ο έρωτας γινωμένο ρόδι
τ’ απομεσήμερο.
Ο χρόνος ψαροπούλι
χάθηκε στα κύματα.
Ανάσα τρικυμίας η ανάσα σου.
Στην ύφεση των ονείρων μου
σε κάλεσα
κι όταν ήρθες
μάζεψα τους χυμούς του έρωτα
απ’ τ’ αυλάκια του κορμιού σου,
σφάλισα τα μάτια σου μ’ αμάραντα
κι ύστερα τράβηξα μονάχη
για τη γη των τσιγγάνων.

Η τσιγγάνα

Αϊ αϊ αϊ θεριεμένα ποτάμια
αϊ αϊ αϊ μπουμπουκιασμένη χώρα
αϊ αϊ αϊ ένα παιδί με φωνάζει.
Όρθια στέκεται η τσιγγάνα
με τα μεγάλα μάτια και το χέρι στο μέτωπο.
Όρθια μετράει το τελείωμα του κάμπου
και το κίτρινο της θημωνιάς,
μαύρα μαλλιά της σκοτεινιάς
κόκκινα χείλη της άνοιξης
και στο βλέμμα το πέταγμα.
Αϊ αϊ αϊ ένα παιδί με φωνάζει.
Ωραία τσιγγάνα λύσε το μαντήλι σου
ωραία τσιγγάνα κράτησε το χέρι μου
αϊ αϊ αϊ ένα πουλί με ζητάει.
Πόσο κρατάει το πέταγμα ως το θάνατο
πόσο κρατάει της άνοιξης το φίλημα
αϊ αϊ αϊ πόσο κρατάει.
Κάμποι φορτωμένοι μ’ αρώματα
κάμποι μυρωμένοι με άνοιξες
όνειρο της βροχής και του σύννεφου
αϊ αϊ αϊ η ζωή με φωνάζει.

Νύχτα στην πόλη

Πένθιμο σκοτάδι στης νύχτας την πόλη

κι η ζωή σε χρόνο αόριστο

αιωρούμενη στο μπορεί και το δήθεν.

Λάμπες από νέον φωτίζουν τα όνειρά μας.

Συνωστισμένοι στα μπαρ

σκοτώνουμε το χρόνο

που σκορπάει

σαν τον καπνό του Marlboro

που αγαπάς να καπνίζεις.

Μέσα σε καταρρέοντες κόσμους

κουβέντες ανούσιες,

εφήμεροι έρωτες,

ντραμπούι με πάγο

ή πίνα κολάντα

πες πως είσαι στην Κούβα

διέξοδοι για τ’ αδιέξοδα που φοβάσαι

όταν η ζωή σου κολλάει

όπως οι δείκτες σε χαλασμένο ρολόι.

Κάποιοι στη γωνία βλέπουν ποδόσφαιρο,

σε μια τριανταδιάρα SONY,

ημίχρονα ζωής που ξοδεύεται

κυνηγώντας μια μπάλα.

Τη βρίσκεις με το ποδόσφαιρο.

Τουλάχιστον με το γκολ

έχεις κάτι να περιμένεις

σε χρόνο ενεστώτα.