Τραγουδώ τραγουδώ

Μέσα στην πόλη σ’έχασα
και μες στους δρόμους σ’αναζητάω
σ’ όλους του τοίχους έγραψα
πως σ’αγαπάω σ’αγαπάω

Τραγουδώ τραγουδώ
μοναχή μου μιλάω
μες στην πόλη γυρνώ
ψάχνω να σε βρω

Το πρόσωπό σου χάθηκε
μες στις αφίσες που όλο κοιτάω
η μνήμη σου ξεχάστηκε
μα σ’αγαπάω σ’αγαπάω

Ήσανε οχτώ χωριάτες

Ήσανε οχτώ χωριάτες
κι είχαν κι οι οχτώ παιδιά
φύγανε σαν μετανάστες
παρατήσαν τα χωριά

Μόλις φτάσανε στα ξένα
βρήκαν οι μισοί δουλειά
και τους άλλους λησμονήσαν
πριν περάσει μια βραδιά

Ήσανε οχτώ χωριάτες
και ξεκίνησαν μαζί
άλλοι πήγανε στον νότο
κι ένας στην Ανατολή

Και περάσανε τα χρόνια
γέρασαν στην ξενητειά
κάπου κάπου σιγοκλαίνε
και θυμούνται τα παλιά

Ήσανε οχτώ χωριάτες
κάποιος λέει ακόμα ζουν
τα παιδιά τους μεγαλώσαν
κι άλλη γλώσσα πια μιλούν

Ήσανε οχτώ χωριάτες
μετανάστες στον χαμό
τα χωράφια παρατήσαν
και κερδίσαν τον καημό

Εγώ δε θέλω γιατρικά γιατί έχω φίλους,
εσύ κρατάς τα μυστικά, τα δένεις κόμπους χίλιους.
Σε μάλωσα μια μέρα και το έγραψες
κι εσύ σε μία ώρα όλα τα ξέγραψες.
Εγώ δε θέλω να ξεχνώ τα τόσα βάσανά μου,
στα δάχτυλά μου τα μετρώ τα αμαρτήματά μου.
Σε μάλωσα μια μέρα και το έγραψες
κι εσύ σε μία ώρα όλα τα ξέγραψες.
Τη λύπη μου θέλω να ζω όπως και τη χαρά μου,
σήμερα μαύρα να φορώ και αύριο τα καλά μου.
Σε μάλωσα μια μέρα και το έγραψες
κι εσύ σε μία ώρα όλα τα ξέγραψες.

Εγώ δε γράφω ποιήματα

Εγώ δε γράφω ποιήματα,
δεν έχω χέρια.
Συνθήματα μαζεύω τη νύχτα.
Τους εφιάλτες ξεμπλέκω απ’ τα δίχτυα,
βρισιές και νοήματα σαν μαχαίρια.
Δεν έχω χέρια.
Εγώ δεν έχω φωνή,
δυο μάτια έχω λαχανιασμένα.
Φεύγω καλπάζοντας,
πίσω θα γυρίσουν οι φωνές σας
αλαλάζοντας.
Κι οι ριπές των ψεμάτων σας
δε θα μ’ αγγίξουν.
Όχι, όχι, όχι, τα λόγια σας
δε θα με πνίξουν.
Εγώ δεν λέω παραμύθια,
δεν έχω μύθους.
Τις λέξεις αρπάζω στους δρόμους.
Χειρονομίες σε διάφορους τόνους,
κραυγές καρφωμένες σε τοίχους.
Δεν έχω μύθους.
Εγώ δεν λέω τραγούδια,
δεν έχω στίχους.
Τα δικά σας ακούω και φοβάμαι.
Μαστίγια στην πλάτη με χτυπάνε,
με τα χέρια μου γδέρνω τους ήχους.
Δεν έχω στίχους.

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές
την πρώτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
αδέρφια πήραν οι οχτροί
κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές
την άλλη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά
την τρίτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί
κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά
την άλλη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
μοιράσαν δώρα οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά
την πέμπτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
κρατούσαν δίκιο οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια
σαν κάθε μέρα

Εδώ στην ξένη χώρα

Εδώ στην ξένη χώρα
αχ τι στεναχώρια
Τι θα φάω τι θα πιω
τι θα στείλω στο χωριό
οι γυναίκες είναι χύμα
Καίγομαι σαν τις κοιτώ
δεν με θέλουν κι είναι κρίμα

Εδώ στην ξένη χώρα
αχ τι στεναχώρια
Κάθε βράδυ στον σταθμό
τριγυρίζω για να πω
μια κουβέντα σ’ ένα φίλο
Κι αν μια νύχτα δεν τον βρω
μοιάζω με χαμένο σκύλο

Εδώ στην ξένη χώρα
αχ τι στεναχώρια
Θα γυρίσω στο χωριό
δεν αντέχω δεν βαστώ
τι κορμί βασανισμένο
Ψάχνω νά `βρω αδερφό
κι όλοι με φωνάζουν ξένο

Μιλώ για τα παιδιά μου

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω
έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
Μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε
τα τρένα που 'ναι στο σταθμό πού πάνε.

Αδύνατος μου γράφει ο Στελάκης
έχει ανάγκη θάλασσας ο Τάκης
αρχίζει το σχολείο η Μαρίνα
θέλει να γίνει κάποτε γιατρίνα.

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω
έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
Αγόρασα λαχείο στ' όνομά τους
αχ να κερδίσω να σταθώ σιμά τους