Δρομολόγια / Ρούλα Τριανταφύλλου

Γνώριζε δρομολόγια, σταθμούς, γκρίζα βαγόνια.

Γεμάτος προσμονή σε σταθμό μεθοριακό,

στο τελευταίο σκαλοπάτι.

Ένα μαντήλι, ένα φιλί, ένα δάκρυ

κάποιας που αγάπησε πολύ

κι ο χρόνος τους χωρίζει.

Δρομολόγιο η ζωή του

με εισιτήριο ληγμένο στη τσέπη.

Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς αλλαγές.

Παράλληλες γραμμές εσύ κι εγώ.

Στις αποβάθρες ξεχασμένη η αγάπη.

Το σφύριγμα των συρμών μουσική μελαγχολική

σαν χωρισμός, σαν τρένο,

σαν δρομολόγιο σε σταθμό λησμονημένο.

"Χειμώνας" / Ρούλα Τριανταφύλλου

Ασάλευτοι χρόνοι.

Η ζωή, η μικρή μου ζωή, μια προσμονή.

Ο κόσμος υψώνει τα χέρια στον ήλιο

Κι έξω είναι χειμώνας

Να εδώ χάμω σ ΄αγγίζω και τρέμω.

Ψυχή μου ακοίμητη κι ασάλευτη

Ως πότε ελπίδες,

Ως πότε όνειρα,

Ως πότε ζωή μου;

Θάλασσα που σωπαίνει στις αδούλωτες τρικυμίες.

Κι ‘ότι πιστέψαμε ως εδώ ήταν;

Πως προχωρούν τα σκοτάδια.

Χαραγμένα στο ύστερο φως. Ασάλευτα.

Περίμενε λίγο είπες,

Λίγο ακόμα…

Άσε το παραθύρι ορθάνοικτο,

T’ ονείρου τα πουλιά

να διαβούνε και πάλι

Άσε το παραθύρι ανοικτό,

Η βροχή κι ο αγέρας να περάσουν,

να πλαγιάσουν στα δικά μας αλώνια.

Ω! Ασάλευτοι χρόνοι, ασάλευτη πόλη.

Εδώ η συντριβή.

Στα δάχτυλά αίμα η ζωή κυλάει.

Κι αν για λυτρωμό, μιλήσαμε,

Ευτυχία που είναι χειμώνας.

~Εγώ κι ο άνεμος~ / Ρούλα Τριανταφύλλου

Σ΄ αυτήν

Την απέραντη γαλάζια θάλασσα

-που τόσο αγαπήσαμε

Φως ήλιος , ανάσες κυμάτων

-Πόσα μοιραστήκαμε

Αυτή τη θάλασσα που τώρα φλέγεται

-Με προδοσίες πληγώσαμε

Τώρα ,

Έρημο το κύμα κι η ακρογιαλιά

Ηχώ απ’ τα βάθη πελάγου μήνυμα με τ' αγέρι φέρνει

Περαστική σαν Άνοιξη ήσουν

-Αυτό το όνειρο δεν ήταν για μας

Κοράλλια, αστερίες, κύματα

εγώ κι ο άνεμος…

Το βαθύ γαλάζιο του Αιγαίου μάς ξέχασε.

ΑΠΟΔΗΜΙΑ / Τριανταφύλλου Ρούλα

 

Της λιοπερίχυτης μέρας τα νανουρίσματα τ΄ ανέμου,

από τις μοσχομυρισμένες αυλές, στην δακρύβρεχτη άμμο,

ντύνομαι.

Αναστεναγμός ανάσα μου στερνή

-Ακριβό του ονείρου μου πέρασμα-

Μήτε θρόισμα φύλλου, μήτε ψίθυρος.

Δέντρα ακατοίκητα, σιωπηλά νερά.

Πουλιά γλυκόλαλα της ερήμου,

τ' ουρανού, της φωτιάς

Στη λήθη κληρονομιά...

Αδιάφορη η θάλασσα, συνάζει θύελλες.

Ρούλα Τριανταφύλλου

ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ/ Τριανταφύλλου Ρούλα

 Καιροί, προδότες, πισώπλατα με μαχαιρώνουν.

Στον τόπο όπου όλα γεννήθηκαν,

οι μνήμες σε σκοτεινή θάλασσα τώρα.

Κι εγώ προσπαθώ, βάρκα σαθρή
να κρατηθώ από το μόνο πράγμα που μου έμεινε.

Απούσα όταν τέθηκαν οι κανόνες.
Με το ένα πόδι εδώ, το άλλο στο κενό.
Λιτανεία χωρίς λάβαρα τα χρόνια μέσα μου.

Ερημωμένο ξωκλήσι χωρίς θεράποντες αγίους.
Τρέφω μια σπίθα φωτιάς -φλόγα σε καντήλι-
μικρό θαύμα να φωλιάσει στα μάτια μου.

Έχει πολλά ονόματα ο παράδεισος στο ταξίδι μας.

Χωρίς χάρτες και σύνορα.

Κλείνω στη γροθιά μια ηττημένη ζωή.
Ο κόσμος αλλάζει κουστούμια.
Οι άνθρωποι με χίλια πρόσωπα.

Επώδυνη εξορία να είσαι διάφορος.

Στο θάνατο ισότιμοι.
Στο αβέβαιο με κρατάει η νύχτα, ξεχασμένο δεσμώτη.

Ναι. Θυμάμαι πώς είναι να πεθαίνει κανείς
με της δικούς του πολέμους χαμένους.
Με της εικόνες στα μάτια των δικών του πεσόντων.

Ανοικτή πληγή η γεωγραφία των ημερών μου.
Κουβαλάω τiς λευκές επιταγές παρελθόντος.

Απώλειες.

Μικρή προσευχή κρέμεται στα χείλη.
Μου δίδαξαν γλώσσα σιωπής.

Ο κύκλος της προσκύνησης ολοκληρώθηκε.

Έμαθα να ζω ως Λάζαρος.

Λουλούδι που μαθήτευσε σε εποχές ξηρασίας.
Ανθίζει μέσα από χαλάσματα και στάχτες.

Ρούλα Τριανταφύλλου

ΑΝ / Ρούλα Τριανταφύλλου

Αν είσαι αγάπη σαν πορφυρό δειλινό

Αν είσαι σαν εωθινή μελωδία

Αν είσαι σαν θαλασσινό νερό

Μιας θάλασσας αρχέγονης

-στις χούφτες-

Αν είσαι αγάπη ένας παλμός

Αν είσαι σ΄ ένα ένα δάκρυ

Αν είσαι...

Στο πουθενά στο πάντα

Σ’ ένα αντίο προσωρινό

Αν είσαι η αγάπη

Μην αργείς!

Είναι η καρδιά μου σαν άνεμος

Σαν δέντρου αναστεναγμός

Μες στην σύντομη ζωή μου

Χαμένη απ’ ουρανό σε ουρανό

Σένα πεπρωμένο που δεν είναι δικό μου

Αν είσαι η αγάπη…

Αν είσαι μια ανάμνηση…

Είναι οι παλιές μου λύπες

Που εξακολουθώ να μην πιστεύω

Να γνώριζα όσα κρύβει η νύχτα

Η νύχτα που σταυρώνει τα όνειρά μου

Ας γνώριζα…

Αν είσαι ανάμνηση!

Αν είσαι η αγάπη!

Μην αργείς!

Ραγίζει η μνήμη…

[ Είμαστε όλες οι αναμονές και οι αφίξεις] Ρούλα Τριανταφύλλου

 Είμαστε όλες οι αναμονές και οι αφίξεις.

Σαν έτοιμοι για το ταξίδι.

***

Τόσο δυνατοί τόσο εύθραυστοι.

Όπως τα φθινόπωρα της ζωής μας.

***

Η ψυχή γέρασε.

Δεν θα μάθουμε ποτέ από που ήρθαμε.

***

Η μοίρα μας ανώνυμη.

Το άγνωστο είναι αυτό που μας γνωρίζει.

***

Όλα τα χρόνια που ζήσαμε.

Μια διαδρομή.

Χωρίς να γνωρίζουμε τον προορισμό.

Κι εάν έχουμε φτάσει.

***

Ζούμε ξανά και ξανά αυτό που καλά κρύβουμε.

Από αυτό που είμαστε.

***

Τελικά η ζωή μας είναι ένα κυκλικό ταξίδι.

Ρούλα Τριανταφύλλου

ΤΟ ΔΑΚΡΥ / Ρούλα Τριανταφύλλου

Κάθεται και κοιτά την θάλασσα.

Πέρα από τα σύνορα, το χρυσοκόκκινό της ορίζοντα.

Θέλησε ν' αγγίξει, όλα της τα χρώματα.

Έκλεισε τα μάτια.

Έτσι μόνο μπορούσε.

Κάθεται και κοιτά την θάλασσα.

Για στερνή φορά, κοιτάζει τον ουρανό.

Η καρδιά του, φτερουγίζει!

Μικρό πουλί που δοκιμάζει να πετάξει.

Έκλεισε τα μάτια,

Μόνο έτσι μπορούσε.

Κάθεται και κοιτά την θάλασσα.

Μέσα στο σκοτάδι, με τη σιωπή του μιλά.

Έτσι, έτσι μπορούσε.

Έκλεισε τα μάτια.

Τίποτα δεν άκουγε πέρα από τον αντίλαλο της σιωπή του.

Ήταν σιωπή ενός μικρού θανάτου…

Κάθεται και κοιτά την θάλασσα.

Στα αφρισμένα κύματα βουτά ο ήλιος,

σβήνει μέσα στο θαλασσινό νερό.

Στη νυχτωμένη θάλασσα δεν υπάρχει υπόσχεση γυρισμού.

Χάθηκε η λύτρωση!

Τόσα χρόνια κάποιος κάθεται και κοιτά τη θάλασσα.

Δεν τόλμησε ποτέ να σαλπάρει.

Έκλεισε τα βουρκωμένα μάτια.

Μόνο εκείνος γνώριζε τι έκρυβε το δάκρυ

που κύλησε στο χώμα.

Σημείο Συνάντησης: Ποιητική Συλλογή του Δημητρίου Γκόγκα και της Ρούλας Τριανταφύλλου (e- book - 2020)

 https://www.openbook.gr/simeio-synantisis/

Σημείο Συνάντησης : Ποιητική Συλλογή του Δημητρίου Γκόγκα και της Ρούλας Τριανταφύλλου ( e-book) [Προδημοσίευση]

 

 

Η Ερημιά της Αγάπης

 του Δημητρίου Γκόγκα

[1]

Της Στρατούλας

 

      Ημέρα πρώτη, με τα μάτια κλειστά κι ένα αόρατο βλέμμα αφήνω να χαθεί πάνω από τους παιδικούς λόφους γεμάτους από ανεμώνες και άσπρα κρινάκια, ακολουθώντας τα βήματά μου ανάμεσα στα πουρνάρια που πλήγωναν τα ασθενικά άκρα. Παρακολουθώ το μικρό μυρμήγκι και το πατώ για να κατανοήσω τη δύναμη μου κι αφήνω την αγάπη μου εκεί σιμά, δίπλα από το νερόλακκο. Εξάλλου οι αγάπες πρώτα μαθαίνουνε να κολυμπούν σε νερόλακκους με το φόβο της βδέλλας και την αποστράγγιση της καρδιάς κι ύστερα παρέα με τα δελφίνια και τις αχιβάδες του πελάγους.

 

     Ημέρα δεύτερη κι ένα στεναγμός βαθιά μέσα στα στήθη μου σκάει. Το πρώτο αηδόνι της μέρας γλυκά που κελαηδάει καλή μου για τον κεραυνό που καίει κατάσαρκα μέσα στον πόθο. Χειμώνας είναι, μια ώρα παγωμένης εποχής στην Άνοιξη και το δάκρυ σου λιώνει τις νιφάδες στο πρόσωπό σου. Ψάχνω το δενδρολίβανο και στην αγκαλιά σου το άρωμα της Πασχαλιάς.

 

     Ημέρα τρίτη κι ένα κρύο νερό κυλά στα καμπυλωτά χείλη σου. Διάφανο ως είναι στο ζητώ, εκλιπαρώ, να ξεδιψάσω. Κάνω να πιάσω τα σύννεφα και πέφτω κοιτώντας  τον αγέρα να γλιστρά από τις μεμβράνες ων δακτύλων. Καλή μου, σαν βρεθώ στ΄ ακρογιάλι, να είσαι σίγουρη σαν την μοίρα,  πως θα ΄ρθει η θάλασσα γλυφή κι αδέσποτη, μέσα μου να κυλήσει. Πίστεψέ με έχω το δενδρολίβανο και πλέκω στην αγκαλιά σου τα στέφανα. Μετά καμιά θνητή ώρα δεν θα μας ορίζει,  παρά εμείς.  Θα είμαστε οι ώρες, οι μέρες, οι χρόνοι.

[2]

 

Είμαι η Νήσος

 

Είμαι της λησμονιάς η κουρσεμένη νήσος.

Πορεύομαι στο πέλαγος

με τις πεθυμιές των ηλιοκαμένων κυμάτων.

Τα βράδια, ξιπασμένες σκέψεις με συντροφεύουν

στις σκιές των ναρκωμένων πετρών.

 

Πάνω μου δεν κουβαλώ δένδρα

και κρεμαστούς κήπους, δεν ζυγοσταθμίζω υάκινθους

πλην, είπαν ευτυχώς, κάτι άνυδρους λόφους

και ανεμοδαρμένα βουνά

από τον κακό Ζέφυρο και την Τραμουντάνα.

 

Και πορεύομαι Αριστερά και Δεξιά.

Αριστερά και πάλι.

 

Όταν βρέχομαι βυθίζομαι

στις λαξευμένες από το φεγγάρι, σπηλιές

που σμιλεύτηκαν ανάκατα,

και στις νοτισμένες πλαγιές των ουρανών,

των αυλακωμένων προσώπων απ΄ την γήρανση.

 

Και πορεύομαι.

 

Είμαι μια νήσος, μ΄ ακατέργαστη πέτρα, ατελείωτη γλώσσα

και αιώνιο πένθος στο δεξί μου χέρι.

Σηκώνω, κάπου- κάπου, να δω και πάλι, το δασωμένο φρύδι,

σαν πληγώνει το βλέμμα, στη γραμμή  του ορίζοντα.

Τούτη η γραμμή δεν είναι πια ίδια, δεν είναι πια ίση.

 

 Κι έτσι καθώς, καταμεσής, πορεύομαι,

ο ήλιος ποτέ δεν πηγάζει σαν χθες,

βελάζει ανάμεσα στα σύννεφα και τα βότσαλα,

ακόμα πιο λίγος σήμερα.

 

Κι είμαι μια νήσος, παντέρημη στο πέλαγος,

μ΄ αγριοκάτσικα παρέα και με φίδια

με μουχλιασμένα ριζώματα, με  αλμυρά ραδίκια

και τους μίσχους των θάμνων και των τραγουδιών έρημους

όπως και τους ανθρώπους.

Τ΄  αρμυρίκια, εργόχειρο στην πλάτη βράχων της παραλίας

και αφήνουν στο αγέρι, σημαίες τα φυλλώματα,

στην γλύκα της σήψης και της μνήμης. 

 

Και πορεύομαι στην γραμμή του ορίζοντα.

Και πορεύομαι στην γραμμή του θανάτου.

 

 

 

Θραύσματα της Ξενιτιάς

 της Ρούλας Τριανταφύλλου 

[1]

 

ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

 

 Και να

ένα μικρό πουλί σε κλουβί κατάμονο.

Και να

ένα ολόγιομο φεγγάρι σε σύννεφα κρυμμένο.

Και να

μία πολιτεία σε αναγκαστική απραξία.

 

Δοκιμάζουμε τα φτερά μας.

               Μα να

Σκουριασμένα κλουβιά,

κλειδωμένα παράθυρα,

γκρεμισμένες γέφυρες,

ο σύντροφος που αγρυπνά

Να και το πέτρινο  σπίτι σιωπηλό

κάτω από τον ίσκιο τ’ ουρανού.

             Και να

τα ερείπια, μέσα μας η μοίρα μας,

ανώνυμη σε ξύλινους χρόνους

            και να

το άγνωστο κι

η τελική δοκιμασία,

            και να

το πρωινό άστρο, το εμβατήριο της θάλασσας.

            Και να

η ανυπόταχτη  έρημος.

           Και να

πάλι το πουλί δοκιμάζει τα φτερά του.

           Και να

πάλι στο έρημο κλουβί αποκοιμιέται ...

 

 [2]

 

ΨΗΓΜΑΤΑ

 

1 

Ξανά και ξανά επιστρέφουμε, 
σαν βροχή σε ξένα σώματα.

2

Ο κόσμος μας είναι η μοναξιά μας.
Στα δάκρυα μας φωλιάζει ο αναστεναγμός της θάλασσας.

3

Μέσα μας η έρημος.
Φωτιά και χαλάσματα.
Βοή ενός πολέμου.

 4

Με το βλέμμα καταγής,
βαδίζουμε σκιές του εαυτού μας.
Σαν σε εξορία.

5

Έρημος ο ουρανός.

Ταξιδεύουμε χωρίς χάρτες.

Στον δρόμο μας ούτε ένα περιστέρι,

ούτε ένα κλαδί ελιάς.

6

Πότε ζήσαμε;
Πότε πονέσαμε;
Πότε αγαπήσαμε;

Το κενό της λήθης.

7

Μάταια αναζητούμε το χαμένο πρόσωπό μας.
Πριν πέσουν αλώβητα οι μάσκες.