Νύχτα φεγγαρόλουστη και αστροκεντημένη,
βλέμμα γλυκό του ουρανού κι αγκάλιασμα της γης,
μείνε αξημέρωτη μπροστά στο παράθυρό μου
χάδι του καλοκαιριού, ψιθύρισμα κι ανάσα,
στρατοκόπος ν’ αποτολμήσω και να χαθώ
στη μακρινή οδό των ονείρων χωρίς γυρισμό.
Νύχτα της καταφυγής και της αγάπης γέρμα,
λατρευτικός ναός με χάρες και υμνωδίες,
της προσμονής σκιά και της λαχτάρας δώμα,
γίνε αρχονταρίκι των μυστηρίων της χαράς,
ιερός βωμός για προσκύνημα και λατρεία,
τρισάγιο λειτούργημα λύτρωσης και ευλογίας.
Στις αγρύπνιες σου και το ησυχαστήριό σου,
στα καλντερίμια σου και τις κρυφές τις στράτες
διαβαίνουν κόρες όμορφες, παραμυθιών νεράιδες
με γρήγορο τρεχαλητό, με χάρη και με γέλιο,
που προλαβαίνουν της ροδαυγής το φέγγος
πριν γίνουν σκόρπισμα ηλιού και αναπνοή ανέμου.
Και στην παραπάνω μεσούρανη γειτονιά,
που τ’ άστρα έχουνε στήσει λαμπρό πανηγύρι,
τον έρωτα που δοξολογούν και ασημώνουν
η δική μου η νεράιδα πρώτη τον χορό κρατεί,
μαντήλι της αγάπης λικνίζει και με χαιρετά
στον όρθρο να προλάβω τους όρκους μου να πω.
Σκαρφάλωσε και γείρε εδώ στο παράθυρό μου
αγνάντι των πόθων κοντινό και της ελπίδας,
αγγέλων κρυφομιλητό και φτερούγισμα πλατύ
να φτάσει η νεράιδα μου μούσα και ξωτικό,
στην αγκαλιά σου, νύχτα του καλοκαιριού
να γείρουμε ζευγάρι στο λιόφωτο το πρωινό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου