ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

Στην αρχή μούσα
Μετά άρχισα να γράφω
κι εγώ
Λεξούλα τη λέξη
να γίνει το ποίημα
Ποίημα το ποίημα
να σβήσω ως μούσα
σ' αυτό
Μα κάθε που γράφω
χωρίς να θυμάμαι
πως ήμουνα μούσα κι εγώ
Συντρίβομαι τόσο
και πλεόν θυμάμαι
τον λόγο που γράφω
πως πια δεν υπάρχω
ως μούσα
θαρρώ

Καλή τη προθέσει

Είναι τώρα δέκα χρόνια
που με πρόθεση καλή
έχω δει να τον συστήνουν
μέσ’ από διαλογή
ως υπόσχεσή τους νέα
ως Τον νέον Ποιητή

Είναι δέκα πριν τα δέκα
των επίτιμων συστάσεων
που με πρόθεση καλή
διάβαζα ποιήματά του
σ’ έντυπα την Κυριακή

Είναι δέκα κι άλλα δέκα
να μην πω τουλάχιστον
που με πρόθεση καλή
όλο πιο πολλοί τον ξέρουν
ως Τον νέον Ποιητή

Είναι είκοσι και δέκα
κι ο ποιητής μεσήλιξ πια
τα ’χει μάθει πικραμένος
τα συνώνυμα του “νέος”
που ’ναι η φράση που πονά
“ο ποιητής των πρωτολείων
που πρωτόλειος γερνά”

Έτος 3003 της επταψύχου

— Officia στη χώρα του φιδιού
Μεγάλη χώρα
Αναρριγώ προς τη μεριά
του φεγγαριού
Ποιον ποιητή τιμάτε τώρα ;
— Κάποιον που πέθανε αργά
Σχεδόν τον είχαμε ξεχάσει
— Τα φώτα σβήσαν τραγικά
Σειρά ποιος έχει να γεράσει ;
— Αφιερώματα πολλά
Γενιές των όντα και των ήντα
— Τι πανικός τρελός κι αυτός
Ποιος με φλερτάρει από το μνήμα ;
— Ο εραστής Ο ποιητής
Ποιον ξέρεις άλλον
— Ετοιμοθάνατε καλέ
Ώρας μεγάλης ένδυμα προετοιμάζω
Ωραιοτάτη θα σταθώ
με χούφτες χώμα σαν θα σε
σκεπάζω

(Ο χρόνος )

Ο χρόνος κύλησε
η πρόζα δεν ήλθε

Ο πόνος έγειρε
το ποίημα εξήλθε

Ο λόγος στέγνωσε
φωνή και παρήλθε

Επί τη ευκαιρία

Κι όσο για σένα αναγνώστη
Μια και σε βρίσκω τούτη την ώρα διαθέσιμο
Την εκμυστήρευση
Ε, καιρός ήταν, θα σ' την κάμω
Μην παιδευτείς ποτέ να βρεις
αυτοί οι στίχοι τι θα σου προσφέρουν
Τον λόγο να συγκινηθείς Τον τρόπο να με ανεχτείς;
Ψέματα Ψέματα
Προς το μηδέν ελάττωσε τις προσδοκίες
Αφού τους γράψαμε μαζί
Τώρα τι ψάχνεις για ερμηνείες;