Επτά Ποιήματα του Γιάννη Μαράβα

http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=41812&code=1657

Γιάννης Μαράβας (μικρή αναφορά)

Ο Γιάννης Μαράβας γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Είναι ζωγράφος και ασχολείται και με την ποίηση. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Έργο του έ χει μεταφραστεί στα Ρουμάνικα, στην Ανθολογία «42 Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές». 

Ο Αναχωρητής των Λουτροπόλεων / Μαράβας Γιάννης

στον Ηρακλή Λογοθέτη
 
Ο πυρετός κι η νύστα
φέρνουν ένα βαπόρι
μέχρι το πορτατίφ.
Την επιστροφή σου στην πρωτεύουσα
θα συνοδεύσει
το επιπόλαιο κρυολόγημα
του Σεπτεμβρίου.
*
Των κουρασμένων βιολιστών
τα χέρια οδηγούνται
σε τεθλασμένες μουσικές
σκοπούς καμπύλους.
Σε τούτη την πανήγυρη που θάλλει
ένα μελαγχολικό, φθηνό
δειγματολόγιο φορεμάτων.

*
Μεγάλες σκιές ορέων που ερωτεύονται
ρόδινοι πεντάγραμμοι ορίζοντες.
Μια υδραντλία που σύλησε
τη γαλήνη του απογεύματος.
*
Προηγούνται στην υποδοχή του θέρους
με καραμούζες, λάβαρα
και σείστρα και ροκάνες
οι πωλητές των παγωτών.
Ο Συμεών ο Κεκαρμένος
ο αναχωρητής των λουτροπόλεων.
*
Κρυμμένα επιμελώς, στο βάθος
της ψάθινης τσάντας
με τ’ αντηλιακά και τα χαπάκια της ναυτίας
ένα δεύτερο εσώρουχο, ένα μικρό καθρεφτάκι
και τα κλειδιά.
Η τρυφερή εξάρτηση
για μια κρυφή
νυχτερινή έξοδο
με μοτοσυκλέτα.
*
Αυτές τις αποσκευές
τη χρωματιστή ομπρέλα, τα κιάλια του
για μια σύντομη μνηστεία κάποιος εγκατέλειψε
μα αναμφιβόλως.
Πίσω απ’ τις ψάθες εκεί του αναψυκτηρίου
ανάμεσα σε εναγκαλισμούς σφοδρούς
σε διαχύσεις
σε φιλιά
την έγνοιαν έχει των αποσκευών.
*
Ως και τώρα που σου τηλεφωνώ
ένας ήρως έρωτος εντός μου…
τώρα που δεν φοριούνται άλλο τα λινά
αυτούς τους έκπτωτους του θέρους
με τα μικρά ονόματά τους προσφώνει
λέγε με απλώς Ιωάννη.
*
Ο τελευταίος μήνας του θέρους
γίνεται πόνος βαθύς σωματικός.
Εδώ χαμηλά-αριστερά
λίγο πιο κάτω
από το πρατήριο των παγωτών.
*
Τα μάτια της, είναι δύο σαφή διαλυτικά
έτσι που με το «γιώτα» της μύτης
αναγράφεται ευκρινώς στο πρόσωπό της
η λέξις «ράϊσμα».
Είναι που έχει αναλάβει προσωπικά
την υπεράσπιση των τελευταίων ημερών
του θέρους.
*
Ο ύπνος τη φέρνει με ψαθάκι.
Λινά υποδήματα, λινή τσάντα.
Με μια ανεπαίσθητη δροσιά
απ’ των κομψών κινήσεών της
το αεράκι.
*
Συννεφιάζει κάτω από την ομπρέλα της
την αποσπά ένας άνεμος
είναι χρεωμένη της επιστροφής
να μπει πάλι στα τακούνια της
πίσω απ’ τον πάγκο.
*
Στη δίπλα κάμαρα κοιμούνται κορίτσια
ως το βάθος του ύπνου τους ανεβαίνει η θάλασσα.
Το πρωί τινάζουν το αλάτι από τα σεντόνια τους.

Εφιάλτης / Μαράβας Γιάννης

Χθες αργά το βράδυ-βράδυ
δεκαπέντε κυνηγοί
σκαρφαλώσαν απ’ τον Άδη
κι ανεβήκανε στη γη.
Ήταν δέκα με τσιφτέδες
πέντε με μπροστογεμή
ψάξαν σπίτια και μπαξέδες
πιθαμή προς πιθαμή.
Τι γυρεύανε δεν ξέρω
μάνα μου όνειρο κι αυτό
να μη βρίσκεται ξημέρω-
μα να μπω και να κρυφτώ.
***

Στου σαλεμένου τις αυλές
φυτρώνουν άνθη απειλές
κι αυτός τα ξεφυλλίζει
κρατεί βελόνα τ’ ασημιού
κρατεί κλωστή του μπρισιμιού
και τα περαματίζει.
Φαίνει εκατόν οργιών χαλί
στης βουρλισμένης την αυλή
πηγαίνει και το στρώνει
όμορφα και πιτηδευτά
μη μαθευτούν τ’ αμάθευτα
και κρύβει την αγχόνη.
***
Απ’ του κουζουλού το σπίτι πέρασα μήπως τον δω
κι αυτός έσπρωξε το σύρτη και μου λέει δεν είμ’ εδώ
έχω βγει μια βόλτα έξω απ’ του νου μου το κουτί
να ρωτήσω να γυρέψω τι είν’ αυτό το κάτι τι.
Έχω σχέδια και πλάνα κι έχω χάρτη στο χαρτί
και μια εμμονή πουτάνα να ζητά το κάτι τι
άναψα φωτιές και φώτα στου μυαλού μου τη γιορτή
να φωτίσω γεγονότα μήπως βρω το κάτι τι.
Πούναι έτσι είναι σαν σαν κάτι στρογγυλό ολίγον τι
και μυστήριο κομμάτι όπως κάθε κάτι τι
είναι σαν και λίγο κάπως και λιγάκι σαν γιατί
δίχως μήκος δίχως πλάτος ένα σκέτο κάτι τι.
Χθες αργά μες στο σκοτάδι πήγα κι έστησα αυτί
πάνω απ’ το βαθύ πηγάδι κι άκουσα το κάτι τι
κι όπως έσκυψα να πιάσω ήχους και νοήματα
κι έγειρα να του περάσω κάποια ερωτήματα
έπεσα τα πάνω κάτω μες στου πηγαδιού τον πάτο
και μου λέει καλωσήρθες και του λέω μπουρμπουλήθρες.


πηγή: http://www.poiein.gr/archives/13846/index.html