η Νίκη της Σαμοθράκης: Ποιητική Συλλογή της Στέλλας Αρκάδη

Αγαπημένε μου Συγγραφέα,

Μέρες τώρα καίγεται η Πεντέλη.

Τεφρά βραδινά με το φεγγάρι να σέρνει πάνω

στα έπιπλα σκιές κι ο άνεμος να φέρνει μιαν απόκοσμη βοή

Είναι οι ψυχές των αγαπημένων που μας εγκατέλειψαν.

Ο αιώνας σας που εγκατέλειψε κι ο δικός μου

που εκπνέει. Κι ο Άγιος τόπος μου, που είναι απλώς

μια χώρα.

Δεν ελπίζω σε ειρήνη

Γι' αυτό φτιάχνω με τη φαντασία ξανά

την ιστορία κι ανασυνθέτω τους μύθους

Όταν καλπάζει η έμπνευση, ο Λόγος ξεπετάγεται νέος

κι ολοπόρφυρος όπως τα μάτια τ' αμπελιού

με τις πρώτες καλοσύνες της άνοιξης.

Αλλά...

1998

Αλλά...

Τα κάστρα έπεσαν με μπαμπεσιά κι από μέσα

προδοσία.

Μια γκροτέσκα παράσταση.

Ο ουρανός στέλνει ένα σκληρό άσπρο φως

κι οι φωτογραφίες που εμφανίζω

είναι ασπρόμαυρες

Για χάρη σας θα τις χρωματίσω. Για τα όνειρά σας

Αν μπορείς να γίνεις γητευτής φιδιών

Όταν τα σιχαίνεσαι

Και τρομάζεις

Ας είναι καλά ο Αστρόβ

που αγαπά τις σημύδες

Τα πεύκα μας

τα δέντρα μας.

Αγαπημένε μου Συγγραφέα

Ναι

Ακόμη

Γράφω ποιήματα.

======

Τι χάλασε ξαφνικά στο μικρό

ανερμήνευτο σύμπαν της διπλανής πόρτας

Κωπηλατούν σε μαύρα νερά

με ρωτούν να τους πω

αν υπάρχει ελπίδα

“μην περιμένετε από μένα

δε μαθαίνω εύκολα ανθρωπογεωγραφία

ούτε καν ξέρω πόσα οστά με αποτελούν”.

........

Από τέτοιον κρατήρα

ανασύρθηκες

Πώς να ξεδιψάσεις μ' ένα

κροντήρι ματαιόδοξης νίκης.

Χρειαζόμαστε την ελευθερία

και τη μουσική

Και μιαν ανιδιοτέλεια

που υπάρχει μονάχα στο ποίημα.

Και στη Θυσία

Για μας

Και για τους άλλους

Και τους απελπισμένους

Για όσους εξανάγκασεν η βαρβαρότητα

να ταπεινώσουν το σώμα τους.

Για όσους βασανίστηκαν και προδόθηκαν

Επειδή κάποτε κάποτε μετράμε

και τις απώλειες με τα καμένα μας δάχτυλα

Για την ψυχή μας

Για το Νίκο Πλουμπίδη.

.........

Ψαχουλεύω στη μέσα τσέπη: θα μου το πάρουν

αυτό το αποδειχτικό όταν δε θα χρειάζομαι πιστοποίηση.

Μπορεί κι απόψε.

Και να μάθω μόλις τι' ναι πατρίδα

ενώ παραβιάζω την εκεχειρία με τη νιότη μου.

Ενώ με σκοτώνουν.

Τσογλάνια του κερατά

Κάτω τα ξερά σας από τη ζωή μας.


ΚΡΙΤΙΚΗ: https://www.rizospastis.gr/story.do?id=653495

Αυτή η Μουσική και Άρνηση / Στέλλα Αρκάδη

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Neaskepsi/425/4.html

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Tetramina/46-47/4.html

Των Παιδιών : Ποιητική Συλλογή της Στέλλας Αρκάδη που εκδόθηκε το 2007

Η κραταιή ώρα

Όλβια χρώματα, όπως εκείνο το πορφυρό
απλωμένο στα όνειρα: ενίοτε και στο κορμί
ξόρκι για το μίζερο.
Κι αίφνης εκείνο το: viva la muerte.
Ως κατάφαση, ως αποδοχή.
Το ’φερεν ο αέρας εκείνο το χαρτάκι
με το «Μάθημα Ανατομίας».
Έτσι γνωριστήκαμε με τον Ρέμπραντ.
Με παιδεύει ο νεκρός που σε λίγο
θα τεμαχιστεί για να μάθουν.
Μαθαίνω κι εγώ. Για την ακραία ταπείνωση.
Χωρίς μεταφυσική. Τρομάζω. Θυμώνω,
εξοργίζεται κι ο ζωγράφος: «Σκάσε διαβολόπαιδο
τίποτα δεν ξέρεις εσύ για το θάνατο».
Όχι, Κύριε Ρέμπραντ: δεν είναι ούτε αθώος
ούτε ευτυχισμένος ο λαός των παιδιών.
Βασιλιά μου της Ζωγραφικής, σωστά το διάβασα.
«Μάθημα Ανατομίας του Ιατρού Τουλπ».
Και γι’ αυτό χρειάζομαι την κραταιή ώρα μου. 

Τα τελώνια

Ο μικρός λαός τα παιδιά
που δεν θα γίνουν ποτέ πολιτεία

Τ’ αβάφτιστα, τα θάβουν στον περίβολο
της Αγίας Κυριακής.
Λένε πως κλαίνε τις νύχτες.
Δεν έχουν μέρος να πάνε.
(οι Ορθόδοξοι δεν έχουν Limbo γι’ αυτά)•
Περιμένω να νυχτώσει για να τ’ ακούσω.
Τα πόδια μου στο νερό της Πηγής
ανάμεσα στο κάρδαμο και τ’ αγριοσέλινο
μια ευτυχία κατακαλόκαιρο θεόσταλτη.
Να, μέρος ωραίο για τα τελώνια τ’ αβάφτιστα.
Τι τον θέλουν τον ουρανό.

Το τρίτο κουδούνι

Ο άνεμος γυρίζει το φύλλο για τη γραφή
ζωηρεύει το χρώμα, απομακρύνει τη λατύπη
από τη σμίλη, καθώς γράφω, ζωγραφίζω, λαξεύω.
Για σένα: εύτορνος καθώς είσαι δεν έχω
να σμιλέψω, άχρηστος ως λιθοξόος εγώ.
Αντιστέκομαι στη μέσα-μέσα απελπισία
ας γίνω ένα κομμάτι μάρμαρο
να πετρώσει η ψίχα μου
να ’ρθει η νύχτα ν’ αποδελτιώσει
τα ημερήσια σκότη.
Κι αν γίνεται, ν’ αναπαυτώ σε νοήματα
βολικά. Δεν το αντέχω το τρέμουλο
όταν χτυπά το τρίτο κουδούνι για να βγω
στη σκηνή.
Ή να γίνω μια τελειότητα να μην εξατμίζομαι
σε λόγους κενούς. Όπου δει.
Για μένα που κατεβαίνω
αυτός ο λόγος μου θέλω να έχει σεμνότητα
– βγαίνει από τα έγκατα με ευλάβεια –
Κι όπως η ζωή είναι αξία επιτακτική
την ακούω να μου υπαγορεύει:
Καλό βόλι.
Για το εδώ.

Αρκάδη Στέλλα (βιογραφία)

Η Στέλλα Αρκάδη γεννήθηκε στις Βρύσες Αποκορώνου Χανίων Κρήτης. Σπούδασε θέατρο. Παρουσιάστηκε στα γράμματα σε ηλικία δεκαοχτώ ετών. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την απόδοση-διασκευή παιδικών λογοτεχνικών βιβλίων. 

Ποιητικές Συλλογές:

• 1990 /  "Χωρίς εισαγωγικά". Ακολούθησαν έκτοτε: 
• Ευλογημένη βροχή 
• Γράμματα στον Αλέξανδρο 
• Η Νίκη της Σαμοθράκης 
• Η άλλη Πύλη / 2015
• Των αγαπημένων
• Των παιδιών / 2007

Διηγήματα:

• "Δέκα νύχτες και δυόμισι παραμύθια" (διηγήματα),/ 1992
• Παραμύθια της γης / 2003

Θεατρικό έργο: 

•  "Τοπία και σώματα" (θέατρο),  
• "Θάλαμος Νο 6", διασκευή της ομώνυμης νουβέλας του Α. Τσέχοφ, 
• "Κι όμως μελόδραμα",

 Είναι μέλος του Σωματείου Ηθοποιών, τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Νανούρισμα πρώτο / Αρκάδη Στέλλα

Το άλογο γκαλοπάρει επί τόπου. Δεν έχει να πάει πουθενά.
Εικόνα στη φαντασία μου κολλημένη.
Δεν υπάρχει το άλογο ούτε κανένα νεκρό παιδί.
Κάποια μέρα θα το σκάσω από δω ψιθυρίζω
δεν αντέχω να ψάχνω τι είναι και τι δεν είναι.
Θα πάω σε μια κόκκινη πολιτεία όπου... όπου...
Όπου τίποτα δεν υπάρχει.
Τίποτα δε βρίσκω να χαίρεται ή να κλαίει.
Είναι όλοι γέροι. Τρομακτικά γέροι με κίτρινα μαλλιά
και δεν αφήνουν κανένα να μπει.
Κυνηγάνε φαντάσματα με το μπαστούνι
που τους χάρισε κάποτε η εξουσία
"rondo russo" εγώ Gimarosa ή άλλως ή το φάντασμα του εγώ.
Κι αν αφαιρέσω το ευ από το ευαισθησία;
Αισθησία... αισθησία... αισθησία βασιλεύει στα κύτταρά μου.
Ή ενεδρεύει το μεγάλο κακό.
Μικρές μικρές οι φράσεις σαν δικαιολογίες συμβιβασμένων
ειπωμένες αμήχανα.
Νάνι,νάνι. Βιαστική μαμά.
.
Και στο χρωστάω αυτό το νανούρισμα
-φρέσκο ψωμί μοσχομύριστο με το καρύδι και το μέλι-
να ξεχαστούμε λιγάκι και να χαρούμε
επειδή εδώ, στο βάθος του πηγαδιού
αλλά και στο φιλιατρό, πάλι δεν ξέρω δεν θα μάθω.
Ούτε και θέλω πια όπως εσύ μια φορά.
Τίποτα απ' όλ' αυτά δεν είναι διαταρακτικό.
Στα γράφει το πρώτο μικρό σου
με μια γραφή ερμαφρόδιτη
καθώς δεν αποφασίζει: για την τάξη τού κόσμου.
Νάνι, νάνι μαμά. Και δεν πειράζει.

Χωρίς εισαγωγικά : ποιήματα (μικρό απόσπασμα) / Αρκάδη Στέλλα

Δε βιάζομαι. Μένω εδώ. Μονίμως.
Ήθελα να τραγουδήσω
ή τουλάχιστον να φωνάξω.
Φοβήθηκα.
Έτσι χάθηκαν οι ευκαιρίες
αποσοβήθηκαν όμως κατολισθήσεις
το καταφύγιο άθικτο.
Η στάση αυτή δεν είναι όμως χωρίς ενοχές.
Δεν φώναξα κανένα «όχι»
κι είναι στιγμές που σε ζηλεύω
Το παρόν είναι κενό και αδιέξοδο
Οξειδωμένα όλα
δεν μπορεί να δραπετεύσεις
... και τ' αντικλείδια
σου είναι άχρηστα
δεν έχεις τίποτα πια
για να το χάσεις.
...............................

...............................


Ο Ήλιος
Η θάλασσα
Η βροχή
Τα υπόλοιπα είναι υβριστικά.
………………………………….
Έφτυνε τα δάχτυλα του
Για να γυρίσει το φύλλο της εφημερίδας
Κι εγώ νόμισα πως διαμαρτυρόταν
………………………………………
Απ' όλους τους πρώην
Στην αποψινή μας συγκέντρωση
Ωραίους, νέους, εραστές, κομμουνιστές
Περίσσευαν οι τελευταίοι...
Θα κλείσω παραθέτοντας ένα ακόμη δείγμα «λακωνικής» ποίησης από την «Νύχτα εφημερίας» του Μανώλη Πρατικάκη
Θαλασσοπούλια απάνω απ' τα νερά:
οι γαλάζιες φωνούλες
των πνιγμένων