ΣΥΓΓΕΝΕΨΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΕΛΙΚΑ / Τούλιος Δημήτρης

Πιστεύουν, εξορίζουν τον απόκληρο, κόβουν την πίτα, μοιράζουν, εύχονται, δαιμονοποιούν.
Στάζει φλουρί,
έξω από την πόρτα η δυστυχία,
μέσα η ειρήνη σε όλο τον κόσμο
με ολίγο ροκ εν ρολ,
ει δυνατόν,
καλά όλ’αυτά
αν έχεις αγκαλιά που δύσκολα γεμίζει,
αλλιώς μέσα στη φάτνη σου, νομίζεις, νανουρίζεις ένα μωρό,
όμως η πιθανή του ύπαρξη
που θέτει ανάποδα την καρέκλα σου
σε θορυβεί
τόσο ώστε οι ευχές σου να έχουν αστερίσκους
αντί να είναι το άστρο ορατό απ’ όλους.

Ένα εικόνισμα

Ένα εικόνισμα με γρίλιες ο πατέρας μου
μέσα στο βράδυ
που έχει λάμψει με ζεστό φως,
μα όχι καλοκαιριού.
Μια μορφή που γνέφει στον άγνωστο γιο του
-δε γνωριζόμαστε ακόμα, θα πάρει μια αιωνιότητα αυτό-
μια σκοτεινή παρουσία δευτέρου ορόφου.
Δεν ξέρω αν πρέπει να μεσουρανούν οι σκέψεις μου,
όταν πρόκειται για ένα τόσο μέτριο ύψος.
Σίγουρα όμως οι ποιητικές
δεν θα συνωθούνταν να υμνήσουν έναν τέτοιο πατέρα,
μη νεφεληγερέτη.
Γι αυτό και χαμηλά ρίχνω τη ματιά,
έστω κι αν τη σηκώνω ως βάρος,
για να δω τον πατέρα μου του β’ ορόφου
που μου γνέφει
για όλα τα πριν μας.

Μονόπρακτο / Τούλιος Δημήτρης

Άραγε σαλεύει η λίμνη
την ώρα που μας πληγώνουν;
Υπάρχουν χέρια κάτω από το χώμα
να οδηγούν τα βήματά μας με την αφή;
Είναι μια ταφή ένας μονόλογος κεκαλυμμένος;
Οι ερωτήσεις μου
λερώνουν τον στίχο με αόρατη μπογιά,
σε αυτό το θεατρικό που έχει αληθινά υλικά:
χυμό αίματος,
ομπρέλα τρύπια για τις βροχές,
μεταχειρισμένα αισθήματα
ταιριαστά μέσα σε δυαράκια
κάτω από κίτρινες λάμπες.
Όσα μου στερείς,
τα κερδίζω πολλαπλάσια ως
δάκρυα,μάτια,σιωπές.
Καραγκιόζης, αιώνιος στοχαστής,
παράγκα απέναντι από σαράι.

Ξέρει τι κάνει / Τούλιος Δημήτρης

Ξέρει τι κάνει:
Βυθίζεται στις θάλασσες,
στο πολύ διαφανές
για να πάρει όλα τα ονόματα,
και να βαφτίσει το χάος με το ανώνυμο γράμμα που του ταιριάζει.
Δε θα μιλήσει πάλι ποτέ με ήχους,
επτασφράγιστο το στόμα του, το ρέον.
Όχι από πείσμα σφίγγει τους σιαγόνες του, μα από αιωνιότητας απόφαση.
Στα ύστερα χρόνια που κανείς δεν θα τον θυμάται,
καθώς κι εκείνος δεν θα γνωρίζει κανέναν,
θ’ αναδυθεί πάλι από τη θάλασσα
γεμάτος ονόματα στα μάτια του: πέτρα, άμμος, ψάρι,
χέρι, χείλια, μαλλιά…
Κι ύστερα πάλι: σπίτι, μπαλκόνι, παράθυρο, τζάμι, γυαλί, χαρτί, φιλί, χάδι, αγάπη, χάος…