Βροχή

Μιλάω
για τη βροχή..
μιλάω
για κείνες τις σταγόνες
που ξέφυγαν
για να σε βρουν
και να μιλήσουν για μένα
σε κείνο το τζάμι..
Από μέσα ήσουν εσύ..
Το ξέρω
αν και δεν έχω δει
ποτέ
τι χρώμα έχει το παράθυρό σου.

(η Ελπίδα)

Οσο κι αν λυγίζουμε
πάντα θα υπάρχει η Ελπίδα
να δίνει φτερά στη ψυχή μας..

Φύλλα φθινοπωρινά

Εμεινες πάλι
να κοιτάς κάτι απογεύματα
τα φύλλα στα δένδρα
να περιμένουντον αέρα
να τα διώξει μακριά
να γίνουν μια πινελιά αγάπης
σε κάτι παγκάκια παλιά
μα τόσο όμορφα απο ιστορίες
και αγκαλιές κρυφές στο σκοτάδι
Εμεινες πάλι
να περιμένεις το φύλλο
που θάρθει και σε σένα...

Αγαπημένη μου φίλη

Πάει καιρός
που σου έγραψα
Ηταν πριν το καλοκαίρι
τότε που μιλάγαμε
για τα ταξίδια
που ονειρευόμαστε
Η κάθε μιά
το δικό της ταξίδι
σε θάλασσες μακρινές
με γαλάζια νερά
παρέα με τους γλάρους
μαζεύοντας κοχύλια
σε χρυσές αμμουδιές
Θυμάσαι?
η ονειρεύεσαι ακομα...
Ξέρεις κάτι..
Τώρα που τέλειωσε
το καλοκαίρι
ακόμα ψάχνω για κοχύλια
ακόμα ψάχνω για γλάρους
Ευτυχώς
γιατί έτσι το ταξίδι
και τα όνειρα
θα συνεχίζονται
για κάθε καλοκαίρι...

Καμμιά φορά

η ευαισθησία σου
μπορεί να σε σκοτώσει
Ετσι απλά
με λέξεις απλές
για να καταλάβεις
αυτό που δεν καταλαβαίνεις
τόσο καιρό
Λοιπόν
κοιταξέ με
αγαπημένη μου φίλη
Κοίταξέ με
Δεν πειράζει να τσαλακώνεσαι
Αρκεί να ξέρεις μετά
να σηκώνεσαι....

Αγάπη

Θέλω να σε καταλάβω
Προσπαθώ να σε καταλάβω
Αφουγκράζομαι τις λέξεις σου
Αλλοτε αναπνέουν βαριά
κι άλλοτε ελαφριά
έτοιμες να ξεψυχήσουν
Νιώθω την αγωνία σου
και σου ανοίγω ένα παράθυρο
να μπει λίγος αέρας
Να μη πεθάνουμε κι οι δυό
Θέλω να σου γράψω
δυό λόγια
ψάχνω το χαρτί
το πήρε ο αέρας
Ψάχνω το χαρτί
πάλι...και πάλι..
Το βρήκα
γραμμένο απο τα δικά σου λόγια
Ηθελες κι εσύ να μου γράψεις
Ηθελες κι εσύ να με καταλάβεις...
Ηθελες

Δίψα

Οσο νερό
κι αν τρέχει
από τις χούφτες σου
εσύ δεν θα σταματάς
ποτέ να ξεδιψάς
τα όνειρά σου

Αστέρι μου

Εφυγες
Κι από τότε
όλα τ αστέρια
έχουν τ όνομά σου
Μη φοβάσαι όμως
Κάθε βράδυ
σου στέλνω
την αγάπη μου
μ ένα φιλί
Ετσι σε αγαπώ
Με τα ποιήματα
Με τα λουλούδια
και με τ αστέρια...

Ενα στεφάνι

Του δίνεις το πιό ωραίο όνομα
Ευτυχία
Ενα στεφάνι απο ρόδα
Στη πιό όμορφη θέση
Να το βλέπουν ακόμα και τα πουλιά
και να το σέβονται
Κλείνεις τη πόρτα
Και λες,ωραία τώρα
θα είμαι,θα είμαστε ευτυχισμένοι
Μόνο που μέσα από τη πόρτα
κανείς μας δεν άκουσε
τ όνομα της ευτυχίας
για να περάσει...

Μαζέψαμε

Μαζέψαμε

κοχύλια
γιασεμιά
τριαντάφυλλα
λουλούδια του αγρού
και χώρεσαν όλα
στα δυό μας χέρια
γιατί δεν τα κλείσαμε
στη πρώτη δυσκολία..

Ελπίδες

Κάνε τις ελπίδες σου
όνειρα
και πέταξε μακριά
πριν το χάραμα της μέρας
Κι ας μη καταλάβει ποτέ
κανείς γιατί έφυγες
Φτάνει που θα το ξέρεις εσύ
Κι αν πάλι οι ελπίδες σου
δεν φτάνουν
σου δίνω τη δική μου Ελπίδα
να πετάξουμε μαζί

Νύχτα

Ενα κόκκινο φόρεμα
νυφικό θαρρείς
βαμμένο ψεύτικες υποσχέσεις
Μαλλιά σε τίποτα
να θυμίζουν τα χρόνια της
Λουλούδια ξεχασμένα
δώρο δήθεν
Ενα μπουκάλι ποτό
για να θάψει τη λύπη της
Καποιες φωτογραφίες
τα μάτια της στο κενό
Νύχτα
Κι όμως λίγο φως
θα υπάρχει
δεν μπορεί
Της χρωστάει
η ζωή της ακόμα
Μόνο λίγη δύναμη
να σηκωθεί
Και την έχει
Και πρέπει
Μακάρι να ήξερα
τ όνομά σου
φίλη μου
Μακάρι..

Ανατολή

στο παλιό λιμάνι
Πριν την αυγή
παίζαμε κρυφτό
με το φεγγάρι
περιμένοντας
τον ήλιο
να ξεπροβάλλει
στα ξεχασμένα κατάρτια
χαιδεύοντας
με την αχτίδα του
άλλες παλιές
ανατολές
Στο παλιό λιμάνι
η κάθε ξεχασμένη ανατολή
ζει και ξαναζει...

Ξημερωσε

Ξημερωσε
Βραδιασε
Ξημερωσε
Δεν το καταλαβαμε
Δεν περασε μονο η μερα
περασαν τοσα χρονια μπροστα μας
Μεχρι που οι θυμησες
Μεχρι που τα ονειρα
μπλεχτηκαν στα διχτυα
σου και τα λουλουδια μου
Ξημερωσε ψυχη μου.μου ειπες
Και σε πιστεψα..

Αγάπη

Αγαπη
Ειναι στα χερια που αγγιζονται
Ειναι στα βλεμματα που κοιταζονται
Ειναι στα λογια που δεν φτανουν μεχρι τα χειλη
Ειναι στη στιγμη που η αγαπη δεν εχει αλλο λογο..
παρα μονο την αγαπη...

Μη με ξεχάσεις

πριν βάλεις το κλειδί
στη πόρτα
Εχω κλείσει όλη μου τη ζωή
σ ένα γράμμα
Αν δεν μπορείς να το διαβάσεις
άφησέ το στη βροχή
Θα καταλάβω
Μη με ξεχάσεις...

Μαζί

Πάλι μείναμε μόνοι
Εσύ στους τοίχους σου
κι εγώ στούς δικούς μου
Εσύ να τους μιλάς
για θάλασσες που μας χωρίζουν
κι εγώ να σου μιλώ
για τα ταξίδια που μας ενώνουν
Εσύ να τούς μιλάς
για τ αστέρι που είναι μακριά
κι εγώ να τους μιλώ
για το φεγγάρι
που μας φέρνει κοντα
Εσύ να τους μιλάς
για τη βροχή που άρχισε
κι εγώ να τους μιλώ
για τον ήλιο που θάρθει
Είδες Αγάπη μου
καταφέραμε να ενώσουμε
τις μοναξιές μας
Ετσι,δεν θα είμαστε
ΠΟΤΕ μόνοι..

Βάρκα με πανιά

Την πηγα απο εδω
Την πηγα απο εκει
Με ηλιο
Με φεγγαρι
Με πανια
Χωρις πανια
Με ηρεμη θαλασσα
Και με φουρτουνιασμενη
Αλλοτε μοναχικο το ταξιδι
Κι αλλοτε μοιρασμενο
Τελικα
Ειπα ετσι ειναι η ζωη
Και συνεχιζω...

Μην ανησυχείς

Μην ανησυχείς
Τα φώτα δεν σβήνουν
μ ένα απλό πάτημα
του χεριού
Το σκοτάδι έρχεται
όταν εσύ το θελήσεις
ΜΟΝΟ

Μην ανησυχείς
Τα βιβλία δεν κλείνουν
μ ένα απλό πάτημα
του χεριού
Οι λέξεις χάνονται
όταν εσύ το θελήσεις
ΜΟΝΟ

Μην ανησυχείς
Οι πόρτες δεν κλείνουν
μ ένα απλό τράβηγμα
του χεριού
Η έξοδος έρχεται
όταν εσύ το θελήσεις
ΜΟΝΟ

Μην ανησυχείς
Μην φοβάσαι
Ολα είναι εδώ
για σένα...

Το ταξίδι

Η βαλίτσα μας
Η τσάντα μου
Η τσάντα σου
Και η ομπρέλα μας
Αγαπημένη μου
να σου κρατάω το χέρι
Που ξέρεις,μού είπες
Μπορεί να μας αρέσει εκεί
Μπορεί ν αλλάξει η ζωή μας
Κουραστήκαμε εδώ
Ηταν καλοκαίρι που φύγαμε
για να ξεχάσουμε τα προβλήματά μας είπαμε
Μόνο που τα κουβαλήσαμε μαζί μας
Την ομπρέλα δεν την ξανανοίξαμε ποτέ
Αγαπημένη μου να σου κρατάω το χέρι...