Επιστολες στο Αδειο Δωματιο (50)

Το Δειπνο

Η Προσκληση ηταν για Εκεινον. Ποιος Άλλος θα μπορουσε να παραστει στο Δειπνο. Μονο οι Δυο ειχαν απομεινει, αδιακρυτες μορφες οθνειων αλλογενων ειδωλων στην Τελικη Μαχη.

Οι ηχοι και οι Φωνες της αχτιδης ημερας ειχαν εξαφανιστει από την Μνημη Του. Μονο μια Ζυγαρια εστεκε αμιλητη στα Σπλαχνα του περιμενοντας το Νευμα.

Δεν ειχε αποφασισει όμως ακομα....Ποτε Αγγελος .. Ποτε Φιδι και το Μηλο στα Δαχτυλα Του ηδη σαπιζε.

Ακομα και Οι Εποχες Μεσα Του μπερδεμενες.....Μερικες τις ειχε φονευσει στους κοινους Ουρανους που αναβλυζαν φωτια και καπνο από το Θηριο που Εκεινος καλεσε.

Δεν γινοταν να ζησουν και οι Δυο..η Ζυγαρια αποψε θα εγερνε.

Δυο Φιγουρες φθισικες.......Ομοιες , από τον Ιδιο Πατερα μα άλλο Υλικο.

Δυο Αδερφοι ετοιμοι για Φονικο....να πασχιζουν για την Αγαπη Του.

Η Σιωπη τριγυρνα μωραμενη και οι Δυο ετοιμαζονταν για την τελευταια Τραπεζα.

Την εκτη ωρα το Σημαντρο ηχησε.

Ψιθυροι των Πιστων αλλαζαν την Ροη της Θαλλασας στην αγρυπνια των Αστρων. Εκσταση και αβασταχτος Μυστικισμος καθως ο Ηλιος εδυε στην σκια του Τελευταιου Δειπνου.

Της αποριας το περιθωριο εμενε αναπαντητο, αφηνε ανερμηνευτο το Εξ' Ουρανου δεδομενο της Ανθρωπινης Αμαρτιας.

Αιχμαλωτοι κηρυγμενου Πολεμου. Τετραποδα πειραματοζωα δηλητηριασατε τον Ηλιο. Ποιος θα σας οδηγησει στα Εδωλια της Νυρεμβεργης.......Ποιος θα σας χαρισει Συγχωρεση.

Εμπνευσμενοι Αυτοκρατορες, εν δυναμει Θεοι εθισμενοι στο πιο δυνατο Οπιο......Την Ματαιδοξια.

Λησμονησατε να αγαπατε.....ξεχασατε να αντεχετε. Μεγαλωσατε Τερατα μεσα από την Σαρωτικη Λαιλαπα των Επιθυμιων Σας. Υιοι χωρις Μητερα......Θυγατερες διχως Πατερα.

Σε έναν στενομακρο Διαδρομο Απογειωσης ορατε τα Φωτα των Ανιερων Φαντασιωσεων να μουγκριζουν σαν Μηχανες Αεροπλανων.

Ο Χρονος Σου κρεμεται ετοιμοθανατος σε Καγκελα Αναμορφωτηριων.

Μονο Εκεινη απεμεινε να περισώσει. Να στεφανωσει την Συμφιλιωση, σαν Λυχναρι που αεναα Φωτιζει. Αδουλωτη Αδεσμευτη Ανιδιοτελης.

Οι Χαμηλωμενοι που γλυφουν τα Χωματα, δεν θα υψωσουν την Κεφαλη. Δεν θα αντεξουν την Μεγαλη Λαμψη του Ηλιου.

Μην τους μιλησεις για Φτερα......τα Φτερα θελουν δυνατους Ωμους. Η Ραχοκοκαλιά των Εκπτωτων δεν θα γευτει ουτε γουλια από τον Νέο Ουρανο.

Στην Συναξη των 7 μονο ο Ενας Αδερφος θα παραστει....

Για να ξεπηδησει από την Κυστη Της Αμαρτιας η Φοβερη Εξομολογηση.

Θα Συγχωρεσει Οσα τον Σκοτωσαν Κατά Βαθος......

Τωρα Γνωριζεις.....

Επιστολες στο Αδειο Δωματιο (43)

Παντα Με προδιδες.Με ενοικιαζες σαν ενα Δωματιο Αδειο, ρύπαινες τα Πατωματα και με κατεκλυες με Φωνες και Προσταγματα. Να σε σβησω επιθυμω καθως θα κλεινω τα Ματια.

Οι Επιλογες σου σε εφεραν σε αυτην την πενθιμη Λειτουργια, να κοιταζεις με Πεισμα την Γη σαν να ψαχνεις τον Ταφο Σου. Σαν τον εμπορο να εξεταζεις την υποπτη πραματεια και να αναζητας πιο Ευθετους Χρονους.

Προσχωρησες στα Τυφλα, κατασκευαζοντας Οικιες που δεν χρειαστηκες, Συντροφους που δεν αποδεχτηκες και τωρα Τοιχοι Γυμνοι σε σκεπαζουν...................αναμνησεις που δεν αναγνωριζεις και τα Μαλλια Σου ανακινουνται απο προελασεις Βορειων Ανεμων και Μεθυσων Χειμωνων.

Επιλογες......

Στην ακαμψια του Τετελεσμενου που τοσο ευλαβικα επιδιωξες Ποια Διαμαρτυρια αντιτασσεις Τωρα.........

Ποσα Μονοπατια σου δοθηκαν να επιλεξεις.................Δοκιμασες Απαγορευμενες Γευσεις............βεβηλωσες την Ιερουργια της Ζωης. Κατοικητηριο Ηδονης και λανθασμενων Πορειων.

Πασαλειψες το Προσωπειο Σου με ωχρες Μπογιες............ζηλευτη Ηθοποιος σε ενα Εργο Αγνωστου Συγγραφεα.

Φρουρος σε μια Γεφυρα, να μεταφερεις μηνυματα απο Φυλακιο σε Φυλακιο........Λευκες Σημαιες και Συνθηκες Ανακωχης, διχως καν να εχεις συμφιλιωσει τα Δυο Κομματια του Εαυτου Σου.

Επιλογες..........Ολες σε προστυχη Γεωγραφικη Πορεια.

Σε ενα Καραβι με σαπιο σκαρι φωτιζεσαι απο Αξενους Οριζοντες, καθε φορα με Αλλο Προσωπο φτιαγμενο απο αλλο Υλικο επιχειρεις Μεγαλες Μεταναστευσεις.

Σε υποκριθηκα Συχνα............προσπαθησα να καταλαβω καθε Συλλαβη στα Εγκατα του Ρολου...............

Και τωρα ανακαλυπτω πως Ειμαι γεματος Αιματα διχως καμια αγωνια για την ταυτοτητα του Δολοφονου Μου

Επιστολες στο Αδειο Δωματιο (37)

Μνησικακοι Νομοθετες ναρκοθετησαν τον μοχθο σου. Οι βαρυς Ογκος τους κατακαθισε στις Στεγες των Ανεργων. Εκεινες με το Αλουμίνιο, που αγκομαχουν σαν Χηρες στις αλλαγες του αερα. η Μονακριβη σου επιτυχουσα στο Πανεπιστημιο, ονειρο της απο μικρο παιδι.........Μα Εσυ με κουρασμενη ανασα πανω απο ισολογισμους ξεψυχας.........δεν ταιριαζουν οι αριθμοι με τα Ονειρα.............Ειναι δυσκινητες οι εξισωσεις. Ενα μεροκαματο ακομα και θα μπορουμε να Πας............... Η αδιαλλαξια του Προυπολογισμου σφραγισε το Χαρτι της Απολυσης...............κηλιδες, αποριες και χαλασμενα ντοσιε εκρυψαν το χαμογελο σου. Εκεινη μαζευει τακτικα τα ρουχα της για να φυγει..................της ειχες υποσχεθει να ταξιδεψετε μαζι για να βρειτε σπιτι...........ενα μικρο για να ζεσταινεται ευκολα τον Χειμωνα......... Πως να αποκριθεις τωρα στο απωλεσθεν χαμογελο της........... Τοσα καθηκοντα Ιερα.......τοσες Υποχρεωσεις..........και ολα για καποια Σωτηρια καθε φορα.............αλλοτε του Εθνους και αλλοτε των Off Shore........... Και απο οικονομικες υποχρεωσεις και καθηκοντα, πιστος Πολιτης, εγινες μορφωμα, Οπαδος Παγανιστικων Χορογραφιων στο Συνταγμα, με ηχηρα αρνητικα επιρρηματα...........Οχι......... Συνηθισα τη Διαδρομη Σας.......κανεις δεν παραπονιεται πια.........κατεβαινουν ολοι στις Στασεις και Ψαχνουν..........με Ραβδοσκοπο τον Ολεθρο τους......... Οι αλκοολικοι ανασασμοι σας ειναι γνωριμοι πια.............ζεχνεις στο παγκακι που καθισες να αποστασεις και ο αχαρος λαιμοδετης σου παρεμποδιζει την οξυγονωση. Αναπαριστάς τις Κινησεις σου στο Παραβάν εκεινη την Ημερα......................... Σφαλισε τωρα τα ονειρα των απογονων σου σε αυτη την θυμηση............. Η Εφορευτικη Επιτροπη καταμετρησε.............

Επιστολες στο Αδειο Δωματιο (35)

Τα ματια ειναι ακομα ανοιχτα και ο Θανατος χορευει τριγυρω. Μεχρι παθησεως η μυρωδια του Αιματος στα λευκα σεντονια. Ηλεκτρικα καλωδια τυλιγουν το μισοπεθαμενο δημιουργημα σου. Η αναπνοη παρακαμπτεται απο ιατρικες ντιζες και ο πολυτιμος αερας εισερχεται στο πληγωμενο σωμα απο την ανοιχτη Κλειδα. Αναμιξες την Φυση σου με Νηπια και πυροδοτησες τις επιθυμιες σου σε μια Καθοδικη Ριψη. Μετα Σιωπη...............Μετα Κραυγες, εντυσαν με μαυρα Σάβανα τον τελευταιο Ηχο στο Χωμα πριν την Κρουση. Ανυπαρκτες Καρδιες σε μικρα στηθη υπομενουν με πετρινη υπομονη. Αλλογλωσες Ψαλμωδιες φτανουν μεχρι τα Κρασπεδα των Ναων Και Εσυ ο Θεατης διαβαζεις με παθολογικη βουλιμια για το Σκληρο Πεος του Ηρωα που εισχωρησε στα Σκελια της Ανεραστης Υπαρξης που δυσκολευεται να ανασηκωσει το υπερβαρο σωμα της απο τον Καναπε. Ορεγεσαι δημιουργιες haute couture και το καινουργιο Μυθιστορημα για παρανομους ουτοπικους Ερωτες. Νυστερια που δεν απολυμανθηκαν διανοιγουν τις πυρωμενες αρτηριες και το βλεμμα του σε κοιταζει ολο απορια. Αδυνατω να διακρινω την Κλιση της Ζυγαριας. Αριστερα η παραπληγικη Οραση σου..........Δεξια το Τετραπληγικο Βαδισμα του Κοριτσιου που τρικλιζει αιμοφυρτο στα Ερειπια. Τα Χρωματα του Δειλινου ιριδιζουν απο Πυριτιδα. Θα μισησω οποιον με αποκαλεσει Ανθρωπο............ειναι Βλασφημια πια αυτη η Λεξη............... Και κοιταξα την Οθονη και αρχισα ασυναισθητα να μιλαω σε Εκεινο.................. Συγχωρεσε με για τα παραπτωματα μου και τα δικα τους..................... Αλλα δεν πηρα απαντηση..........η Ζωη ειχε δραπετευσει σαν νυχτερινος Ληστης απο το καπνισμενο Κορμι του..............

Επιστολες στο Αδειο Δωματιο (33)

Εντρομος ο Αγγελος εγκατελειψε την Θεατρικη Εστια, διαμελιζομενος στο Θεωρειο απο την εκκωφαντικους πυροβολισμους.

Φορεας πολεμικων γεμιστηρων, παραδιδεται στους κυμματισμους της Σκανδαλης.

Στης κοκκινης Κουρτινας το βαθος θα πνιγεις. στην Δινη Παρερμηνειων θα ταφεις.............Δικος μου Νεκρος, με χωνεμενη στο Εισιτηριο την ημερομηνια Θανατου σου,

ο Αλλαχ ειναι Μεγαλος............μα εσυ μικρος, πισω απο τις ακλονητες Φωταψιες των ριπών. Σφυροκοπα η σαρκα λειαίνοντας τις Ωρες προς το Συθαμπο της Ψευδαισθησης.

Παροπλιστηκες στην ρείθρα Ιερων Κειμενων. Ο Θεος δεν σε επελεξε..................Ειναι Απων και οι Στρατιώτες του λιποτάκτησαν. Οι 70 Παρθενες - Ουρί σε ερωτική συνεύρεση στο Τοπικό Χαμαιτυπείο αδιαφορουν για τον Ερχομο Σου...................

Βρηκα την καταταξη σου στον Δικιαιο Πολεμο Ευπαθη. Περιοδευων κωπηλατης του Θανατου, τυλιγμενος απο επιχρυσα Καλωδια. Αμφιβολοι Ηχοι εγκλωβιστηκαν σε Οδυνηρες Προσευχες............

Αλλαχ Ακ Μπαρ...........

Επιστολες στο Αδειο Δωματιο (31)

του Γεωργίου Νικολόπουλου

Σ’ ΕΚΕΙΝΗ

Κι ο χώρος πάγωσε. 

Γύρισα να φύγω, προτού τα μάτια μου αρχίσουν να γυαλίζουν, προτού το μυαλό μου αρχίσει να θολώνει. Αναζήτησα την έξοδο στο μισοσκόταδο. Ευτυχώς, η φωτισμένη με χρώμα μπλε επιγραφή «ΕΞΟΔΟΣ» ήταν ακριβώς μπροστά μου και έτσι προχώρησα. Σχεδόν έτρεξα. Τα σκαλιά κατέβηκα με βήματα γοργά, σαν άλματα, δυο- δυο, τρία- τρία. Στραβοπάτησα και κατρακύλησα ως την κύρια έξοδο.

Στηρίχτηκα ξανά στα πόδια μου και περπάτησα.

Βγήκα έξω. Κοντοστάθηκα και κοίταξα ολόγυρα. Η νύχτα έδειξε να γίνεται πιο μαύρη. Έσφιξα τα χέρια μου, σαν ήθελα σίδερα να λυγίσω. Προσώπου μορφασμούς προσπάθησα- ήθελα- να αποφύγω, γι’ αυτό και δεν αναρωτιέμαι γιατί τα χείλη μου δαγκώνω. Σηκώνοντας το βλέμμα, είδα ανθρώπους δίπλα μου να γελάνε. Γέλασα κι εγώ. Εύκολη η τέχνη του ηθοποιού. Και σε ότι με ρώτησαν, κούνησα απλά το κεφάλι- ποτέ δεν άκουσα ούτε μια ερώτηση.

Η φύση ξαφνικά αγρίεψε και κυριάρχησε.

Ο αέρας ήταν τόσο τρομακτικός και βίαιος με τα δέντρα, τις τέντες και τα χάρτινα κουτιά στα σκουπίδια. Μα εγώ ακίνητος, πνεύμα τε και σώματι. Δε μπορούσα να βγάλω το πρόσωπό της από το μυαλό μου, ούτε και τα τελευταία λόγια της. Και όσο ερχόταν στο νου μου, τόσο μακριά να φύγω ήθελα. Διέσχισα το δρόμο και άρχισα να κατηφορίζω σ’ ένα δρομάκι, που ούτε καν ήξερα που έβγαζε.

Μα δε μ’ απασχολούσε κιόλας.

Περπατούσα μόνος στο στενό αυτό δρομάκι, μα ένιωθα τη μορφή της να με καταδιώκει. Όπου και αν κοιτούσα, Εκείνη, βρισκόταν εκεί. Αποφάσισα να περπατήσω με τα μάτια μου κλειστά, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αφαιρέσω κάθε εικόνα από το μυαλό μου. Μάταια. Αρκούσαν μερικά βήματα μόνο, για να παραδεχτώ πόσο εύκολα η καρδιά εξουσιάζει το μυαλό. Δεν ήταν αυτή η διαπίστωση, όμως, που με έκανε να σταματήσω το βηματισμό μου απότομα.

Όταν άνοιξα τα μάτια, Εκείνη, βρισκόταν δίπλα μου. 

Σάστισα. Γύρισα το πρόσωπό μου πάλι προς το δρόμο και συνέχισα να περπατώ. Χαμογέλασα. Την ένιωθα να με ακολουθεί σε κάθε μου βήμα. Εκείνη, βρισκόταν δίπλα μου και ήμουν σίγουρος γι’ αυτό. Στιγμή δε σκέφτηκα να ρωτήσω, γιατί και πώς άλλαξε γνώμη, γιατί με ακολούθησε ως εδώ μετά τη φυγή μου. Ήταν εδώ. Δικιά μου. Μαζί μου.

«Θέλω να μου κάνεις μια χάρη», της ζήτησα.

Το φωτεινό της βλέμμα και το γλυκό χαμόγελο με προέτρεψαν να συνεχίσω. Πήρα μια βαθιά ανάσα, ανασήκωσα τους ώμους και κοίταξα ευθεία. Το δρομάκι έφθανε στο τέλος του σε λιγότερο από πέντε λεπτά περπάτημα και κατέληγε σ’ ένα υπερυψωμένο τοιχάκι, με θέα τη θάλασσα, ενώ ακριβώς από κάτω απλώνονταν απότομα και σκληρά βράχια. Η θάλασσα είχε κηρύξει πόλεμο εναντίον τους.

«Θέλω να με ακούσεις», συνέχισα χαμηλόφωνα.

Το σώμα μου είχε διαπεράσει ένας ηλεκτρισμός που προηγούμενο δεν είχε, καθώς, αργά, ακολουθούσαμε το κατηφορικό δρομάκι. «Συγχαρητήρια για την πρεμιέρα σου. Έσκισες!», είπα και χαμογέλασα, μα δε γύρισα να την κοιτάξω. Είχε καταλάβει ότι η στενή της παρουσία δίπλα μου εμπόδιζε την συγκέντρωσή μου. Έτσι, ερχόταν όλο και πιο κοντά. Για μια στιγμή, ένιωσα το χέρι της ν’ ακουμπά το δικό μου. Κίνηση όμως δεν έκανα. Ήθελα να της μιλήσω και εκείνη υποσχέθηκε να με ακούσει. Το ήθελε. Με ήθελε. Γιατί, άλλωστε, να με ακολουθήσει;

«Στις πρεμιέρες φέρνουν τριαντάφυλλα», μου είπε χαρούμενα.

Ή κάτι τέτοιο. Δυσκολευόμουν τόσο να πιστέψω ότι ήταν δίπλα μου, που ούτε καν απάντησα. Στο μυαλό μου επικρατούσε πλήρης σύγχυση και αναρχία. Γιατί να μην κόπαζε ο αέρας και να επέστρεφε η ησυχία; Γιατί να μην είναι μια μέρα ανοιξιάτικη, φωτεινή, με γαλανό ουρανό και χελιδόνια να περιφέρονται στην ατμόσφαιρα; Γιατί να μη βλέπω μια υπέροχη παραλία με άμμο, σε αντίθεση με την ανεμοδαρμένη θάλασσα κα τα βράχια μπροστά μου; Γιατί Εκείνη…; Γιατί; 

«Εσύ μου έμαθες να λέω τί αισθάνομαι στον άλλο».

«Και εσύ που μου το έμαθες, τώρα το παίρνεις πίσω», πρόσθεσα. Με κοίταξε μ’ ένα παράπονο στα μάτια. Μάτια που είχαν το χάρισμα να ασκούν τεράστια δύναμη σ’ οποιονδήποτε. Μάτια που σε καθήλωναν. Εγώ, όμως, αγέρωχος, και έτσι για λίγο ακολούθησε σιωπή. Το άρωμα της προσπαθούσε να κυριεύσει τις αισθήσεις μου, σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. «Διαβολάνεμε- εχθρέ!», ψιθύρισα, καθώς πλησιάζαμε στο τοιχάκι πάνω από τη θάλασσα, στο τέλος του δρόμου.

Αναπήδησα και στάθηκα όρθιος στο τοιχάκι.

Η θέα που αντίκρισα ήταν μαγευτική, μα και τρομακτική. Εκείνη, στεκόταν πίσω μου, λίγο πιο μακριά. Με προέτρεψε να κατέβω, καθώς φοβόταν τον αέρα, τη θάλασσα, τη στιγμή. Γύρισα προς το μέρος της, χωρίς να κατέβω από το τοιχάκι. Αμέσως, το πρόσωπό μου χλόμιασε, άσπρισε, πήρε το χρώμα του γάλακτος.

«Ξέρω που είσαι αυτή τη στιγμή.», αναφώνησα.

Και ξέρω, επίσης, που δεν είσαι. Το άκουσμα της φωνής μου αποτέλεσε τη μοναδική παραφωνία στην τρομερή φυσική αρμονία της στιγμής. Και η βίαιη επιστροφή από το χώρο των ονείρων στην πραγματική μοναξιά μου, μ’ ανάγκασαν να βρίσω αισχρά τον εαυτό μου, κοιτάζοντας ψηλά τον ουρανό. Εικόνες φωτεινές έφερνα στο νου μου, μα ήξερα, ότι πλέον ήταν ψεύτικες. Πλαστά δημιουργήματα, της φαντασίας ατοπήματα, που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα.

Χαμήλωσα το κέντρο βάρους μου, ώσπου γονάτισα.

Έβγαλα προσεκτικά μια διπλωμένη σελίδα τετραδίου από την τσέπη του παντελονιού μου. Στο άνοιγμα της… η υπόσχεσή μας. Συνειρμικά θυμήθηκα τη στιγμή που έγραψα: «Θα είμαι δικός σου, όσο οι θάλασσες με φέρνουν προς το μέρος σου». Και Εκείνη, ακριβώς από κάτω έγραψε: «Θα αγαπώ όλες τις θάλασσες, γιατί θα περιμένω να σε φέρνουν». Μακάρι να έβλεπες τη θάλασσα τώρα.

Τοποθέτησα τη σελίδα πάνω στο τοιχάκι, διπλωμένη.

Μάλιστα, την κάλυψα με χώμα και μικρές πέτρες, ώστε να μείνει εκεί. Για όσο αντέξει. Σηκώθηκα και πάλι όρθιος, αυτή τη φορά με δυσκολία. Τα πόδια μου ίσα ίσα με κρατούσαν, ενώ είχα αρχίσει να τρέμω από το κρύο. Κρύο… το νέο συνώνυμο του φόβου. Κι όλα γύρω μου άρχισαν να κινούνται αργά. Κοίταξα το ρολόι: 03:03. Έμοιαζε περισσότερο με ημερομηνία. Χαμογέλασα και αφέθηκα ελεύθερος στη θέληση της φύσης.

Μέσα μου ήξερα, γιατί το τελευταίο πράγμα που ένιωσα, ήταν η οργή των κυμάτων της θάλασσας.

Επιστολες στο Αδειο Δωματιο (32)

του Γεωργίου Νικολόπουλου 

Το Τελος ηρθε......οι φημες περι απολυσεων αληθινες. Το δαχτυλιδι του αρραβωνα αργυρο δακρυ που λαμποκοπα.

Η αποζημιωση σου, δυο βαλιτσες και ενα Δωματιο Ξενοδοχειου να στεγασεις τις Σκιες σου. Το αγαπημενο σου δηλητηριο περιμενει με ολες τις Επισημοτητες την Αφιξη, τυλιγμενο σε περιτεχνο γυαλι να μουδιασει την αλαζονεια.

Η ανυπαρκτη Καρδια σου συμπεριελαβε αυθαιρετως στις τρυφερες νοσταλγικες της αναμνησεις και αντεγραψε αυθαιρετως στον καταλογο των τρυφερων της νοσταλγιων τις Στιγμες που δεν βιωσες ποτε.

Δυαδικοι συνδυασμοι μεταφερουν στην οθονη βωμολοχιες. Ανταλλαγη υβρεων και θυμου σε διαταξη QWERRTY.

Ασπιλοι Συντροφοι αδιακριτως καθευδοντες.

Και τωρα ενωπιον Ακροατηριου παραθετεις τις απαιτησεις σου για τα Λαθη που εσυ διεπραξες.

Η καθ' ου τα παραπονα......Παρουσα

Ο καθ'εις τα παραπονα......Παρων

Οι Συνηγοροι παριστανται..................................Διαπλαστικες Δικαστικες Αποφασεις θα ορισουν τον Βηματισμο σου και το Εμβρυο σταζει δακρυα στον αμνιακο Σακο.............

Η Ζωη σου Πινακιο 17........... Αγωγη για τα τριαντα Αργυρια χωρις την ευθιξια της Αυτοχειριας του Ιουδα.

Βροχερες Τεταρτες και ηλιολουστα Σαββατα οι Επισκεψεις στην βεβαιωμενη Υπαρξη που εφερες στον Κοσμο...............Αλλοι θα αποφασισουν για Εκεινο.

Carta Bianca για νεογεννητους Ολεθρους.

Ενας αποτυχημενος Πριγκηπας απο πεπιεσμενο χαρτι..............