ΤΥΧΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ / Πλαχούρης Γιάννης

Τη ματιά του μόνο θυμάμαι ακόμα

ούτε πρόσωπο ούτε σώμα

και τις παντόφλες του

απροσδιόριστο χρώμα τα σκαλιά ένα -ένα

από τον δεύτερο ως την εξώπορτα

με την σακούλα των σκουπιδιών.

-«Στάζει, μην λερωθείτε»

-«Όταν γυρίσω, θα καθαρίσω»

-«Αφήνω ανοιχτά»

-«Καληνύχτα»»

-«Κλειδώστε όταν μπείτε»

Μάταιες λέξεις. Δεν γεμίζουν την αμηχανία της σχέσης.

Κάτοικοι της ίδιας καθέτου, τόσο κοντά μα τόσο μακριά

καθένας μα; βουλιαγμένος στην δική του άπατη μοναξιά,

στιγμή

γκρεμοί

που νομίζεις ρηχαίνουν οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις 

άφησε και άφησα πάνω στο μάρμαρο τρεις κόκκους σκοτάδι

το «στάζει» μου, τα «θα γυρίσω» του και αυτός 

                                                     ανύποπτος

βαδίζοντας από το κοινόχρηστο φως στο ατομικό του βράδυ 

ΕΙΚΟΝΑ ΜΕΛΤΕΜΙ / Πλαχούρης Γιάννης

Ταψί άχνιζε η πόλη.

Σκαρφάλωσε ο υδράργυρος σαράντα επτά

όσες τα χρόνια μου αφόρητες γραμμές.

Σε διαμπερή στοά

θλιβερά σιωπηλό

το

«Καφενείον ο ανελκυστήρας».

Κουβέντες πνιγηρές, νερό, καφές,

ανέλπιδες βουτιές στις λίμνες που

τεμπέλικα γράφει ο ανεμιστήρας.

Στα ποτήρια της μπύρας

ο αφρός

μοιάζει κοχλασμός.

Καμίνι άσφαλτος πέρα για πέρα.

Τα σώματα πέφτουν

βαριά πουλιά σε στεγνωμένο αέρα.

Μια Γυναίκα μόνη

στο διπλανό τραπέζι

απλώνει φωτιά το άρωμά της

τώρα.

Την καταπίνουμε αργά –το νιώθει;– 

ανασασμό – ανασασμό,                 

που η ομορφιά της

δροσίζει την κολασμένη μας ώρα.

ΑΦΟΡΜΗ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗΣ / Πλαχούρης Γιάννης

 Είχα τα όνειρα γαλήνιες πηγές

Εκεί ορίζανε συνάντηση οι αγάπες μου,

τόποι και πρόσωπα ερχόντουσαν

να συμπληρώνουν τα κενά της σχέσης

και ήταν η μόνη γλώσσα να μιλώ με τους νεκρούς. 

Τώρα ο ύπνος γέμισε

δικαστικούς κλητήρες, έγγραφα,

διώξεις, απειλές, φωνές ξυράφι.

Πώς καταφέρανε

μετά τις μέρες να εκπορθήσουν και τις νύχτες μου;

Στον Έναν πώς κατόρθωσαν ο δεύτερος να είναι ο Εφιάλτης; 

ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Φτηνό κομπολόγι οι μέρες του

παντόφλες τηλεόραση σαλόνι

το Μεσημέρι βγαίνοντας για το ψωμί οι φοιτητές

Αέρας Άνοιξης Τον πήραν Τον έφεραν 

μπροστά στον τοίχο με τα αυτόματα

δεν άκουσε ήξερε το παράγγελμα

Είναι όμορφα να νιώθεις τα φτερά να ανοίγουνε 

Τη μέρα σου να απλώνει Να επιστρέφουνε τα χρόνια σου

Να διορθώνεις τα κουρέλια σου να Είσαι

Παρών τις ώρες που οι νεράιδες μοιράζουν τα ραβδιά τους 

Είναι όμορφα

να περπατάς αντίθετα στον ίσκιο σου

στο πλάγιο μάτι του περιπτερά που αναφέρει την εφημερίδα σου

αντίθετα στον θυρωρό της γκαρσονιέρας άλφα- δύο

στον ξένο πράκτορα που ντύθηκε συνοδοιπόρος

στο όργανο της τάξης που υπογράφει για το φρόνημα

στη μυστική γραμμή επάνω στην ταυτότητα για να σε ξέρουν

Είναι όμορφα να σε σηκώνει Αέρας από την κάθε μέρα σου

να στέκεσαι ασήμαντος αντίθετα στο σύστημα

 να αποδεικνύεις πως τώρα αυτοί απέναντι σκοτώνουνε στην τύχη

στην τύχη επειδή ψυχορραγούν.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝΔΡΟ

                                                                            

Έμοιαζε δένδρο έτσι όπως πρόσφερε

τα χέρια του γεμάτα σπόρους και νερά.

Αντλούσε το αθέατο ρίζωνε ολοπράσινος.

Γύρω του τα πουλιά, φαίνονταν χωριστά.

Λαμνοκοπούσαν τα φτερά, μοιράζανε τον άνεμο

άλλα στεφάνι χρώματα στο έξω σώμα άλλα

κουρνιάζανε στις άκρες μαρμαρωμένο φως

άλλα βοσκούσανε στα πόδια του μικρές προσευχές

πουλιά ποτάμι ένα. Μιστράς Ευρώτας και Ταΰγετος.

Από το ανοιχτό παράθυρο εγώ κοιτούσα.

Πώς γίνεται μες στους ξερούς καιρούς μας

να βλασταίνει ο άνθρωπος; Πώς το μαθαίνουν

τα πουλιά και έρχονται από τις τέσσερις ζωές

πατώντας μονοπάτια ουράνια, που μόνο αυτά

κι εκείνοι που αγαπούν, μπορούν να βλέπουν;

Αναρωτιόμουν, ακουμπώντας το σκληρό περβάζι

ξυπνός βυθισμένος σε απόμακρο όνειρο, όπου

οι άκρες των πραγμάτων έπεφταν σε πηγάδι σιωπής

και μόνο από πολύ μακριά πολύ μακριά ο ήχος

μιας φλογέρας, κύμα από σπηλιά φυλαγμένο σε έγκατα,

κελαηδούσε: Κοιτάξτε εδώ το δένδρο άνθρωπος

που ξέρει το μερίδιο των πουλιών και τους το δίνει.

Κοιτάξτε τα φτερά ανθίζουνε στους ώμους του, πώς

ανεβαίνει δίπλα τους σε μονοπάτια μουσικά, κοιτάξτε.

GALAXY

Η στενή σανίδα πίστευε τον διατηρούσε στον αφρό.

Τα μισά του χέρια

μιαν ασυνήθιστη γλώσσα καρφωμένη πάνω της.

Τα υπόλοιπα,

απελπισμένη κραυγή χούφτωναν ένα κρύσταλλο κόσμο.

Εσύ, κοίταζε τα πουλιά, μου είπε,

κοιμούνται στον ήρεμο κύκλο

υπάρχουν για να με ταξιδέψουν. 

Εγώ, κοιτάζω μια σειρά χρόνια, ένα - ένα

όπως εγκαταλείπουν το σώμα μου, φοβάμαι,

άκουσα τον αρουραίο που απογυμνώνει τα μέλη,

το ροκάνισμά του ψίθυρος σαγήνης, ο κλέφτης

τον ψάχνω στο σκοτάδι και στους βυθούς κάτω από γέφυρες

Μικρό διάφανο ποτήρι, καταραμένη χύτρα μάγισσας.

Το πρόσωπο του φίλου μου

στον πάτο της θραύσματα φεγγαριού μισόκαιγε

έτσι που έριχνε το σπίρτο μες στο σώμα του,

το άναβε κι ανέβαινε πυρπολημένος, κάθυγρος

να συναντήσει τα καμένα με τις Αγγελικές

αυτού του κόσμου ή του άλλου.

Μάριος Λωλος

Ερχόσουν από τον τόπο που κατεβαίνουν τα Νιάτα
με πορείες, φωνές, παρέες, συνθήματα, Λάμψεις
για να δούμε πιο πέρα από εκεί που απλώνεται το Αύριο
για ν’ ακούσουμε δυνατότερη από Τυφώνα
την μουσική που τραγουδάει το δίκιο μας.

Στα χαρτιά που παλιά στέγνωναν γράμματα
οι φωτογραφίες κτίζουν τώρα τους στίχους.

Δεν είναι λέξη ο Πόνος, η Σφαίρα, η Απόγνωση
το πεινασμένο Παιδί στο Ράμφος του κόνδορα
Καμιά λέξη δεν χωράει το άγριο άσπρο της Θάλασσας
τον Θυμό που ανάβει καντήλι τους κάδους.
τη στάχτη που λέρωσε το σαλόνι και την ξενοιασιά  τους .

Οι εικόνες ραγίζουν την ομίχλη, ανέγγιχτοι ήλιοι
σε ουρανούς από καπνούς και δακρυγόνα, γιατί
τα μάτια σου μάτια μας, η φωνή σου φωνή μας αδερφέ,
που σε χτυπάνε για να σκοτώσουν το χάραμα
περιφρονώντας τους ποιητές, επειδή ξέρουν

πως η Τέχνη σου είναι το μόνο κλειδί που απομένει
να αλλάξουμε σε καρδιά το δάκρυ του φοβισμένου.