Γράμμα από το Ρέθυμνο σε φίλη κατοικούσα εις Αλεξανδρούπολη.

Τι  να  σου  γράψω  από  το  Ρέθυμνο

κακό  που  δεν  παλεύεται  η  επαρχία

συγγράφω  έργο  θεατρικό

απ' τη  ζωή  μου  να  εξορκίσω

το  θέατρο  του  ασήμαντου

σ' αυτή  τη  σκονισμένη  πόλη

το  παίζω  περιηγητής

τάχα  δεν  είμαι  εδώ  δε  ζω  κανονικά

είμαι  στο  Ρέθυμνο  περαστικός

κυκλοφπρώ  περιεργάζομαι  βαριέμαι

δεν  μ' εμπνέει  αυτή  η  θέα

και  την  αλλάζω

ορίστε: τα  έχω  όλα  ετοιμάσει

ρούχα  χαρτιά  αισθήματα  και  ιδέες

όνειρα  της  ψυχής  και  του  κορμιού

σ' αυτό  το  σάκκο

και  τώρα  συσπειρούμαι

για  το  γενναίο  σάλτο  μου  προς  την  ωραία  Θράκη.

(Είτε  εκεί  που  βρίσκεσαι  είτε  εδώ  που  είμαι

σ' όλες  τις  carte-postales  η  ίδια  θέα).

Ρέθυμνο I

Μελαγχολία  στο  Ρέθυμνο.

Ρέθυμνο  δεν  υπάρχεις

άγνωστη  πολιτεία  μακρινή

τέσσερα  χρόνια  σε  πατώ

χωρίς  να  σε  μαθαίνω  ουδέ  κατέχω

αν  έχεις  σχέδιο  ρυμοτομικό  ανηφοριές

κατηφοριές  ερώτων  και  στροφές

γυρίσματα  στο  μισοσκόταδο

και  μανιασμένους  νότιους  ανέμους.

Όλα  παράξενα  και  μακρινά

τίποτα  δεν  αγγίζουν

χαμένο  στη  βροχή  στεγνό  στον  ήλιο

τη  σάπια  σου  ακούω  μυρωδιά

μετρώ  τις  άδειες  σου  ώρες

σε  μωβ  νυχτερινούς  μικρούς  θανάτους

των  νέων  που  γερνούν  προτού  να  λάμψουν

ή  των  συμπολιτών  που  τριγυρνούν

αυθαίρετοι  χωρίς  να  το  γνωρίζουν

ύστερα  σαν  τυφλός  με  ξένα  χέρια

σε  όλα  δανεικός  τάχα  πως  σε  κοιτάζω

τίποτα  τίποτα  τίποτα  δεν  υπάρχει

δεν  μ' απελπίζεις  Ρέθυμνο  με  αχρηστεύεις

σκληρό  σαν  να 'σουνα  στην  πρώτη  νιότη

με  καταργείς  με  διώχνεις  με  παιδεύεις.

Εγώ  που  αγάπησα  με  πάθος  τόσες  πόλεις

να  μένω  με  τη  μνήμη

χωρίς  τη  δύναμη  να  μπω  στη  δίβουλή  σου  αγκάλη

να  μεταφέρω  ξεσηκώνοντας  τις  γειτονιές

το  νου  μου  σ' άλλα  μέρη

ύστερα  να  ξυπνώ  να  βρίσκομαι  κοντά  σου

να  μην  αισθάνομαι  να  μην  υπάρχω.

Μια υπαρκτή μέρα του 1988 σε τρεις φίλους.

Ήταν  απρόσμενο  το  φως  για  μέρα  Δεκεμβρίου

ζεστός  ο  δρόμος  και  λεπτός  σα  φίδι

μες  στο  λαμπρό  κυματισμό  του  πράσινου  και  του  γαλάζιου

κουβαριαζότανε  ανέβαινε-κατέβαινε

από  το  Ρέθυμνο  ως  το  Μεγάλο  Κάστρο.

Ξάφνου  στη  μέση  σ' ένα  στρίψιμο

στην  τραχηλιά  που  πάει  κατά  τις  Σίσες

ντυμένος  σαν  απλή  χωριάτισσα  γυναίκα

"έτσι  είναι  οι  μέρες  σαν  θέλω

να  χαρίσω  στους  θνητούς  γεύση  αθανασίας"

είπε  και  μ' έπαρση  Θεού  που  τα  κατέχει  όλα

μας  πρόσφερε  θριαμβικά

καινούρια  πορτοκάλια  και  μανταρίνια  π' άχνιζαν

έσταζε  ακόμη  το  αίμα  ζεστό  και  χύθηκε

η  αβάσταχτη  εκείνη  μυρωδιά  στο  αυτοκίνητο.

Πως  αλλάζει  ξαφνικά  το  νόημα  του  κόσμου

μεθυστικά  στη  γεύση  έφερναν  μιαν  άλλη  γεύση

που  οδηγούσε  σ' άλλη  και  σ' άλλη  πιο  μεγάλη

έως  ότου  η  επιστροφή  μες  στο  σκοτάδι  γινόταν

με  τη  λύρα  του  Ψαραντώνη  στα  σωθικά

όπως  τρεπαιξε  στο  μισοτελειωμένο  σπίτι

μέσα  στο  φως  από  κεριά  και  λάμπες  πετρελαίου.

Περνώντας  απ' τις  Σίσσες  μείωσα  την  ταχύτητα

πάτησα  φρένο  κοίταξα

μήπως  και  ιδώ  ξανά  το  σώμα  του  Θεού.

Τίποτα  ερημιά  σιωπή  κανένας

μόνο  η  φωνή  κάπου  βαθιά  σαν  από  μέσα  μου

"Εγώ  ήμουν  το  πρωί  ο  Θεός  τώρα  δεν  είμαι

στα  σωθικά  της  μέρας  είμαι  που  σας  χάρισα

αν  τον  ακούτε  αυτό  τον  ήχο

το  πέρασμα  μιας  τέτοιας  μέρας..."

Σήκωσα   βλέμμα  στον  καθρέφτη  και  είδα

το  θαύμα  ολόκληρο  μαγνητικά  να  με  κοιτάζει

στη  νέα  μορφή  στο  σήμερα  που  υπάρχει

και  όχι  ψιθύρισα  Θεέ  μου  όχι

στης  κάθε  μέρας  την  ανόητη  κίνηση

τον  άπιαστο  σακατεμένο  χρόνο

αλλά  στο  θαύμα  που  λειτουργεί

χωρίς  μηνύματα  χωρίς  συνεννοήσεις.

Σαν  έκρηξη  μοναδική  σε  σώματα

π' αναζητούν  τα  σώματα  να  σβήσουν

ένα  κορμί  ν' αναστηθεί  που  καταργεί  τα  δύο

σα  δυο  που  σμίγουσι  δεντρά  κι  ομάδι  ξεφυτρώνουν

κι  ομάδι  θρέφονται  στη  γη  κι  ομάδι  μεγαλώνουν

και  τό 'να  απ' το  άλλο  δεν  μπορεί  κανείς  να  ξεχωρίσει

τα  σύνορ' αδιάκριτα, αχρηστευμένη  η  φύση

μέρα  και  νύχτα  ανύπαρχτες  ο  χρόνος  σταματά

η  κάμαρη  μυρώνεται  με  τα  βαριά  τα  μύρα

ζυγιάζονται  τα  σώματα  στον  πόθο  συνταιριάζουν

τινάζονται  παραμιλούν  σαν  σε  καμίνι  ανάφτουν

σμίγουν  ανακατώνονται  και  σπαρταρούν  και  καίνε...

Μιας  τέλειας  λάμψης  τύλιγμα

ο  αγιασμός  του  σώματός  μας

που  κόβει  τον  καιρό  και  τον  αποσβολώνει

και  όλα  συσπειρώνονται  σε  μια  στιγμή

εκτυφλωτική  και  τίποτ' άλλο.

Που  όλα  συσπειρώνονται  σε  μια  στιγμή.