ΥΜΕΙΣ ΕΙΠΕΤΕ / Περίανδρος Παπανικολάου *

 

*Α' Βραβείο Ποίησης 40ου Πανελλήνιου λογοτεχνικού διαγωνισμού της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (ΠΕΛ)

Είδαν τους ποιητές…

τελευταία φορά σε σταθμούς επαρχιακούς,

στις χαμένες συνειδήσεις των ταβερνείων

πίνοντας το δάκρυ των τρυπημένων πλευρών τους,

στα γκρεμισμένα τείχη των λογισμών

και στα κόκκινα πουκάμισα των εξεγέρσεων.

Άκουσαν τελευταία φορά τους ποιητές

να τραγουδούν ληστών ιστορίες,

να κραυγάζουν στις φωτιές του δάσους

σαν καίγονταν τα πληγωμένα μυστικά.

Είδαν, των ποιητών τα ονόματα

σε σφαίρες χαραγμένα,

τα χείλια τους είδαν

να στάζουν αίμα κακό,

μονολογώντας

«ὑμεῖς εἴπετε, οὑκ ἡμεῖς».

Είδαν την τελευταία φορά τους ποιητές…

αγέρωχους και προδομένους.

 

ΕΝ ΩΡΑ ΚΑΘΉΚΟΝΤΟΣ / Παπανικολάου Περίανδρος

Σπύρος, οικοδόμος

έπεσε… εν ώρα καθήκοντος

από τη σκαλωσιά

Γιώργος, οξυγονοκολλητής

ανατινάχθηκε … εν ώρα καθήκοντος

από ασετιλίνη.

Κώστας, προσβολή καρδιακή

λόγω παγετού στη συγκομιδή ελαιοκάρπου

είχε πρόβλημα που δε το γνώριζε.

Ελένη … υπάλληλος ιδιώτη

Διεζευγμένη..

υπέστη πολλαπλώς ενοχλήσεις

ερωτικές

έκανε απλά τη δύσκολη… μητέρα ανηλίκων

Παντελής, μαραγκός

Ακρωτηριασμός στο χέρι

Από πλάνη

Εν ώρα καθήκοντος

Οικογενειακού

Απόντων, πατρίδος, θρησκείας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΟ / Παπανικολάου Περίανδρος

Η Δραπετσώνα πλέον
δεν έχει πίκρα, δεν έχει ανηφόρα
η Δραπετσώνα είναι μόνο
ένας χορός παραστάσεως
τον χορεύουν οι κουρασμένοι
ριζοσπάστες πολιτικοί
κουρασμένοι από τον φόρτο της ευθύνης
φορτωμένοι σαράντα χρόνια σε κρατικές πινακίδες.
Οι μη ριζοσπάστες πολιτικοί προτιμούν τα δημώδη άσματα
βαθιά προσηλωμένοι στο ρομαντικό εθνικό ιδεώδες
Τα σπίτια στα Δραπετσώνα είναι χωρίς κρεβάτια
χωρίς κούνια, από τότε που πνίγηκε στην κούνια η αλλαγή.
Η Δραπετσώνα δεν έχει πια ζωή
γιατί όλοι μαζί τα φάγαμε
έτσι είπε ο Πάγκαλος
όχι ο δικτάτορας
ο εγγονός του δικτάτορα
κι εγώ εγγονός της γιαγιάς μου
που μου ‘λεγε για του Πάγκαλου τα γούστα (του δικτάτορα)
Θα ζήσουμε χωρίς στεφάνι, χωρίς γεράνι αγάπη μου
γιατί η ζωή είναι γλυκιά
κι αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι δικτάτορες

Φωνή κουρασμένη / Παπανικολάου Περίανδρος

Πάλι που βρεθήκαμε
νύχτες πολλές
είχαμε φύγει
γυρίσαμε μες τη βροχή
με λασπωμένα πόδια
καθίσαμε αργά
παρέα ανταμωμένοι
ας φύσαγε μελτέμι
είπαμε όλοι ξανά εκείνο το τραγούδι
ας χτύπαγε το κύμα δυνατά
κι ας ήταν η φωνή μας κουρασμένη.

ΠΑΡΑΛΊΑ / Παπανικολάου Περίανδρος

Η ομορφότερη θάλασσα είναι αυτή
που τρυπώνει στα γυναικεία στήθη
στα καλοκαιρινά μπάνια.

Η μακρινότερη θάλασσα είναι αυτή
που φεύγει απ’ τα γυναικεία στήθη
τη στιγμή που τα κορίτσια τελειώνουν
το θαλασσινό τους μπάνιο.

Η πολύχρωμη θάλασσα είναι η λεηλατημένη
από τα κοριτσίστικα και γυναικεία κορμιά

Η πιο ποθητή θάλασσα είναι αυτή
που παίρνουν τα κοριτσίστικα
και γυναικεία κορμιά μαζί τους
σαν φεύγουν από την παραλία

Η Ευρύκλεια / Περίανδρος Παπανικολάου

Για είκοσι βόδια την είχε αγοράσει ο Λαέρτης.

Χρέος και  τιμή της να μεγαλώσει τον κανακάρη του.

Εκείνο το παμπόνηρο παιδί,

που βελονιά δε του πέρναγες.

Ο γιος του άρχοντα βλέπεις.

Τον μεγάλωσε και όταν έκανε εκείνος παιδί έφυγε για τον πόλεμο.

Δέκα χρόνια εκεί, δέκα χρόνια ύστερα,

ποιος ξέρει τι να έφκιαχνε.

Δεν ήταν να του είχες μπέσα.

Πολλά ακούγονταν, πως μάγισσες και τέρατα

εμπόδιζαν την επιστροφή του.

Μα η Ευρύκλεια δεν πίστευε

Αυτή τον μεγάλωσε

-Ποιος ξέρει που θα καλοπερνάει τώρα, σκέφτονταν.

Είκοσι χρόνια τώρα που μας έχει παρατήσει.

Ήρθαν και οι αγαπητικοί στο σπίτι του.

Καλά κάνουν, ας ήταν αυτός εδώ,

να μη ταλαιπωριέμαι ούτ’ εγώ ούτε η γυναίκα του με δαύτους.

Φταίει κι αυτή όμως, συλλογιόνταν, έπρεπε να είχε διαλέξει,

σιγά μη γυρίσει, αυτός καλά γλεντάει τώρα.

Και όπως συλλογιόνταν βλέπει το σημάδι

-Αυτός είναι γύρισε!

 Τότε ήταν που το σκέφτηκε

-Να το πω στους Μνηστήρες;

Νεοκλασικό κτήριο / Περίανδρος Παπανικολάου

Την εποχή εκείνη, οι χτιστάδες,
διακρίνονταν για την ικανότητα τους.
Ήταν αυτοί που έφτιαξαν κι’ αυτό τ’ αρχοντικό
( με πέτρα σμιλεμένη).
Παρ’ όλη την ικανότητα όμως, την τεχνική τους 
και τις ιερές προθέσεις τους
στο σπίτι, το αρχοντικό, φύτρωσε μια συκιά,
στον εσωτερικό του χώρο.
Γεγονός απορίας άξιο.
Μήπως τα πουλιά;
Μήπως κάποιος περαστικός;
Απάντηση ικανοποιητική δεν εβρέθει.
Πλεόν έγινε συνήθεια οπτική
το χάλασμα ,η  φύσις,
δίπλα στον υπερχειλισμένο κάδο ανακύκλωσης.

Ο Σκάπουλος / Περίανδρος Παπανικολάου

Απ’ όταν ήρθαν οι πρώτοι σκυλευτές

για να μερέψουν, διάλεξαν καλά αυτή τη ξέρα.

Ήταν από τότε άφοβοι και τολμηροί.

Κοκκινισμένα τα μαχαίρια τους, οι ψυχές τους, αχόρταγες, απύθμενες.

Εδώ,  όλα ήταν ιδανικά! Κάνεις δε θα τους έβλεπε,

χωρίς ρεσάλτα παράτολμα πια τώρα, είναι  εύκολο το κυνήγι.

Από τους πρώτους πέρασαν καιροί πολλοί,

με φόνους και με δόξες, γίνηκαν και καφέ αμάν

και καφέ σαντάν,

 στα τώρα φοιτητικές βραδιές των ένδοξων απογόνων.

Απόγονοι.

Ακόμα μ’ ένα κομμάτι σανίδα και τ’ ατσάλι στο χέρι,

ματώνουν τα σπλάχνα της μάνας σκοτώνοντας τα παιδιά της,

για να θραφούν.

Θα σας χαλάσει τη βραδιά η Πασιφάη απόψε!

Στην ξέρα θα μείνετε άπραγοι.

Στοιχειά

κουρσάρικης σποράς.

Περίανδρος Παπανικολάου (μικρή αναφορά)

Ο Περίανδρος Παπανικολάου γεννήθηκε στο Μεσολόγγι. Είναι ιδιωτικός υπάλληλος και τελειόφοιτος του τμήματος ανθρωπιστικών σπουδών, του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, με σπουδές στον ελληνικό πολιτισμό. 

Ποιητικές Συλλογές:

ΠΡΟΒΕΝΤΖΑ / εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.

Σειράδιο / ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Είμαι το κουρασμένο βήμα του αγρότη

του καπνεργάτη το καμένο πνευμόνι

του σοβατζή ο κουρασμένος ώμος

τ’ αλατωρύχου η θολή ματιά.

Είμαι το βήμα στα λασπωμένα τα χωράφια

Το φυντάνι που μπήγεται στο χώμα βαθιά

Ο ασβέστης που καίει τα κάστρα

Τ’ αλάτι που λιώνει σιδεριά.

Είμαι η άκρη απ’ το καμάκι που όταν μπει

δε ξεριζώνεται από τα σπλάχνα

είμαι τ’ αλέτρι, το τσαπί και το γενί.

Είμαι το ≪αμάν≫ το μεσημέρι στα ουζερί.

Εσείς οι ευλογημένοι του κόσμου ισώστε το κορμί στον ήλιο

τον δικό σας ήλιο.