Αγενείς επιθυμίες

Κλείνει τον κλοιό και εναγκαλίζεται.

Ο όφις της προσδοκίας στην αγκαλιά,

του λεξοπλάστη αυτού.

Το φως συρρικνώνεται, πεθαίνει έντρομο.

Καθώς μια μετά την άλλη οι επιθυμίες αναβλύζουν.

Ειλικρινείς.

Κάποιος τις ονόμασε.

Αγενείς θαρρώ πως είναι.

Που με την ύπαρξη τους μόνο.

Προσβάλουν μερικά κεφάλαια στο βιβλίο της δημιουργίας.

Αναρωτήσου.

Είναι αρετή η επιθυμία;

Και είναι όλες οι επιθυμίες πραγματικά δικές σου;

Αστέρι στο Έρεβος

Τίποτα δεν θα χωρίσει τις καρδιές που το Έρεβος αγκάλιασαν.
Μαζί, χέρι-χέρι στο χάσμα εκτοξέυθηκαν.
Και κάπου γεννήθηκε ένα αστέρι.
Και κάποιος το όνομα τους έδωσε στο αστέρι ετούτο.
Και παρόλο που χαθήκανε αγκαλιά και ερωτευμένοι .
Τα αστέρι έμεινε μονάχο, φωτεινό.
Να περιμένει της ψυχής το λάγνο κάλεσμα.
Για λατρεία.
Για αγάπη.
Αυτοί γλυτώσανε στο Έρεβος πηδώντας.
Εμείς;
Θα φτιάξουμε ένα αστέρι κάπου εκεί ψηλά απόψε;