Τραγούδι για τους φίλους

Τραγούδι για τους φίλους μου
τους παιδικούς που τώρα
βλέπω στα δέκα χρόνια μια φορά,
τραγούδι με τους στίχους του
παρμένους απ' τη μπόρα
σε γκρίζες πολιτείες του βορρά.

Για 'κείνους που σαλπάρανε
σ' ένα τρελό σαφάρι
λαθρεπιβάτες για τη μοναξιά,
κι εκείνους που μπλοκάρανε
στου κόσμου το κουβάρι
και γέμισαν ερωτηματικά.

Μυρίζει κι άλλο μυστικό
των υπονόμων ο καπνός
στα βάθη κάτω απ' το μπετόν
παραμονεύει ο σταθμός.

Απ' τη λαχτάρα τους να δουν
του ήλιου την ανατολή
μείνανε ξύπνιοι άλλη μια βραδιά,
μα ο ήλιος φτάνει ως εκεί
σαν μεθυσμένος με βιολί
κι ένα μπουκάλι άδειο αγκαλιά.

Τσιγάρα, περιοδικά,
πώς μεγαλώνουν τα παιδιά
πώς γύρισε ο κόσμος μια στροφή,
παίξε με πάλι στο πικ-απ
να σου κρατήσω συντροφιά
οι άνθρωποι δεν είναι μοναχοί.

Μυρίζει κι άλλο μυστικό
των υπονόμων ο καπνός
στα βάθη κάτω απ' το μπετόν
παραμονεύει ο σταθμός.

ο κηπουρός

Θα 'θελα να θα 'θελα να 'μουν κηπουρός
σ' ένα κοραλλένιο κήπο στο βυθό
γερο-πουρός θαυματοποιός
με τα στοιχειά της νύχτας να μεθώ

Θα 'θελα να θα 'θελα να 'μουν παπουτσής
το χρόνο να μετρώ με το σφυρί
το γυάλινο γοβάκι της
να κρύψω και κανείς να μην το βρει

Βάλε βήμα κι έμπα στο χορό
γέλα και συ αγαπούλα χρυσή
βάλε βήμα κι έμπα στο χορό
το δάκρυ σου είναι το δικό μου αθάνατο νερό

Θα 'θελα να θα 'θελα να 'μουν κυνηγός
χαμένος σ' ένα δάσος μαγικό
σαν τον Ορφέα το μουσικό
από τις μάγισσες να φαγωθώ

Μ' αφού δεν είμαι κηπουρός
ας ήμουν της αγάπης μας φρουρός
Μ' αφού δεν είμαι κυνηγός
ας ήμουν στην ποδιά σου ναυαγός

Βάλε βήμα κι έμπα στο χορό
γέλα και συ αγαπούλα χρυσή
βάλε βήμα κι έμπα στο χορό
το δάκρυ σου είναι το δικό μου αθάνατο νερό

Η σημαδούρα

Είναι βελόνα περασμένη στο κορμί
που ταξιδεύει και την ζωή μου κλέβει.
Είναι μια δίψα μια φωτιά
σαν από πάνθηρα δαγκωματιά.

Είν' η αγάπη μας απλά
μια σημαδούρα στ' ανοιχτά
και μια γοργόνα στην κορφή
της δίνει σχήμα και μορφή. 
Τρελό σαξόφωνο και νύχτα μαγική
μια περιπέτεια ζωντανή
μπροστά στου κόσμου την ψευτιά
θα ξεγυμνώνεται κάθε βραδιά.

Είν' η αγάπη μας απλά
μια σημαδούρα στ' ανοιχτά
και μια γοργόνα στην κορφή
της δίνει σχήμα και μορφή.

Έλα, ήλιε μου

Αχ και να 'μουν χελιδόνι
να πετάξω μακριά
στο χρυσό σου το σεντόνι
για να βρω παρηγοριά

Έλα, ήλιε μου, και φώτισέ με
ζέστανέ με γλυκά, τρυφερά
Έλα, ήλιε μου, και κράτησέ με
δεν μπορώ με σπασμένα φτερά

Από τότε που 'χεις φύγει
μου περίσσεψ' ο καημός
σαν ομίχλη με τυλίγει
ο σκληρός μας χωρισμός

Έλα, ήλιε μου, και φώτισέ με...

Πέτρα πέτρα, δάκρυ δάκρυ
την απόσταση μετρώ
και στης θάλασσας την άκρη
μοναχή μου περπατώ

Έλα, ήλιε μου, και φώτισέ με...

Βραχυκύκλωμα

Σ' αυτόν τον τόπο που έλαχε κι εγώ εδώ να ζω
οι συγγενείς κι οι φίλοι μου με λέγανε χαζό
που άφησα τα σίγουρα να μάθω μουσική
μα έλα που δεν είχαμε την ίδια λογική

Κουρδίζω την κιθάρα μου
κι ανοίγω τα πανιά
κι αισθάνομαι σαν δράκος
που βγαίνει παγανιά

Με πιάνει τρέλα, νιώθω μια ζάλη
απ' τις πατούσες ως το κεφάλι
όταν αρχίζω τραγούδι πάλι

Δεν είναι καλοκαίρι τούτο το φετινό
κοντεύω να φλιπάρω κι όλο στριφογυρνώ
ο στίχος δε βγαίνει με δεκατρείς συλλαβές
χρειάζομαι και άλλες πολύ παλαβές

Αυτός ο σκοπός δεν έχει ρίζες εδώ
μα έλα που δένει και βγάζει καρπό

Στη Σαλονίκη και στον Περαία
περνούσα πάντα πολύ ωραία
με την δική μου τρελοπαρέα

Ανοίγω το ραδιόφωνο κι ακούω μια φωνή
να λέει για τον Καντάφι και τον Χομεϊνί
αλλάζω συχνότητα γυρνώ το κουμπί
δεν αντέχω να ακούω φωνή σπαστική

Πέφτει το ρεύμα και ο γενικός
και στο βραχυκύκλωμα,τρελός πανικός

Τρίζουν οι κόρνες, σπάνε τα φρένα
μάνα θα φύγω, θα πάω στα ξένα
αυτός ο τόπος δεν κάνει για μένα

Τρίζουν οι κόρνες, σπάνε τα φρένα
μάνα θα φύγω, θα πάω στα ξένα
αυτός ο τόπος δεν κάνει για μένα