Νοσταλγία

 του Άντη Κανάκη

Κορίτσι
             από το Βαρώσι
τη σιωπή σου
            απόψε
θα την πυρπολήσει
             έν΄ αστέρι.
Τη μοναξιά σου
             θα τη στραγγαλίσουν
τα βεγγαλικά
            της γιορτής
                  του νερού
στ΄ όνειρό σου.
Χρυσό πορτοκάλι
             θα γίνεις
                   στην αυλή σου.

Κρίνο
          στο παράθυρο
Γατάκι
           τα δειλινά
                    να παίζεις
με το σκύλο
               στο πεζούλι.

Μικρή βροχή 
             θα γίνεις
                   να κρυφομιλάς
                             με το γιασεμί. 
Κι ενώ τα καράβια
            θα σφυρίζουν 
                      στο λιμάνι.
Την αυγή 
            ξεκινώντας
                     για ταξίδια 
                                   μακρινά,
εσύ θα ξυπνήσεις 
              πάλι
στο κρύο
             συνοικισμό
με την ελπίδα 
              να φτερουγίζει
εγκλωβισμένο
              περιστέρι 
                     στο στήθος σου.

σου τ΄ ορκίζομαι

Κορίτσι

με το μαύρο μαντήλι

και τ' όνειρο ξεραμένο

γαρούφαλο στον κόρφο.

Σου τ' ορκίζομαι

να κυνηγώ τον φονιά

καβάλα στον άγριο μου πήγασο

με γιαταγάνι

το στίχο μου,

ώσπου ν' ανθίσει

το γαρούφαλο στο στήθος σου.

ύστερα από χρόνια

Θα μιλήσει το γέρικο κυπαρίσσι.

Η αιώνια ελιά.

Το έλατο που μετράει τα χρόνια μας

την Πρωτοχρονιά.

Η μικρή βροχή του χειμώνα

κι ο καυτός ήλιος του καλοκαιριού

θα λένε την ιστορία μας

σ' αυτούς που θάρθουν.

Και θάναι όλοι μια οικογένεια

με λεβέντες γιους κι όμορφες κόρες.

θα τραγουδούνε στις αυλές τραγούδια νέα

και θα τους φωνάζουνε

(Αχμέτ - Μαρία

Αϊσιέ - Ανδρέα).

Θα τους ιστορούνε το μίσος,

τους τόσους θανάτους που ο ξένος Ιάγος

μεταξύ μας προκάλεσε.

η φλόγα μας

Ερχόμαστε

με τη φλόγα να καίει

στο μέτωπο.

Τα ξύλινα μας πόδια

κτυπούν ρυθμικά

στην άσφαλτο.

Κουβαλούμε μέσα μας

τη νύχτα.

Τ' αστέρια τρεμοσβήνουν.

Κι εμείς ψάχνουμε να βρούμε πλάι τους

μορφές χαμένων

συντρόφων.

Το φεγγάρι

πίσω από το κύμα

μοιάζει με γυμνή

ματωμένη αγαπημένη.

Συνεχίστε τη σιωπή σας,

αν δεν σας αρέσει το τραγούδι μας,

εμείς θα προχωρήσουμε

να δώσουμε τη φλόγα

σ' αυτούς που θάρθουν.

Κι εκείνοι στους άλλους.

Οι άλλοι στους άλλους...

Να καίει στους αιώνες.

Ενώ μυριάδες θα λένε

το τραγούδι μας.

Κυνηγώντας τον χρόνο

Αυτά που είπαμε σήμερα

έπρεπε να τα πούμε χθες.

Αυτά που κάναμε σήμερα

έπρεπε να τα κάνουμε χθες.

Τα λόγια κι οι ενέργειες μας

δεν συμβαδίζουν με το χρόνο.

Κυνηγούμε το χρόνο

και δεν τον φτάνουμε.

Μα ο χρόνος σκληρός εκδικητής

λεπίδι αφήνει πίσω του

και μας κομματιάζει.

Κι όλο αναρωτιόμαστε   

τις νύχτες μ' αγωνία

—Πόσο ακόμα αίμα θα χρειαστεί

για να το φτάσουμε.

Σούρουπο

Μετά το πρώτο ποτήρι 

έψαχνε κάποιο να μιλήσουν.

Μα το σπίτι αδειανό.

Παίρνοντας το δεύτερο

βγήκε στη γειτονιά.

Κανένα δεν βρήκε.

Επέστρεψε.

Και πίνοντας το τρίτο

άρχισε να μιλά με τα δέντρα

που τα νανούριζε

τ’ αγέρι,

με τ’ αστέρια

που τρεμόσβηναν

στον ουρανό.

Ένας Αγνοούμενος

Εμένα μη με γυρεύετε με τη φωτογραφία.

Πολλούς  έτσι γυρεύουν.  Μα κανένα δεν βρίσκουν.

Εμένα θα με βρείτε στον Πενταδάχτυλο

μικρό δεντρί μες στα πολλά,

καταπράσινο, μπροστά στον ήλιο την αυγή 

γεμάτο χρυσοστάλες.

Μη με κόψετε όμως.

Αφήστε με να μεγαλώσω.

Να τραγουδάτε στον ίσκιο μου τα καλοκαίρια.

Μη με γυρεύετε με τη φωτογραφία.

Είμαι ένα ματσικόρυδο  στη Μεσαορία.

Μη  με κόψετε όμως .

Αφήστε με να μεγαλώσω.

Κανάκης Άντης (βιογραφία)

Ψευδώνυμο του  Ανδρέα Κουκουμά. Γεννήθηκε το 1946 στο κατεχόμενο χωριό Αγκαστίνα, στην Αμμόχωστο. Σπούδασε  Ιστορικές Επιστήμες στη Μόσχα.

 Συμμετείχε ενεργά και στον πολιτικό τομέα, με ένα πολύ σημαντικό και βαρύ κοινωνικοπολιτικό έργο στο ενεργητικό του.

Διετέλεσε Γραμματέας της ΕΔΟΝ Αμμοχώστου από το 1973 μέχρι και το 1976, Υπηρέτησε τη θέση του Γραμματέα του Κεντρικού Μορφωτικού Γραφείου της ΠΕΟ και υπήρξε μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της Ομοσπονδίας από το 1976 μέχρι το 2006,Την περίοδο από το 1986 μέχρι το 1991, εκλέχθηκε ο πρώτος Δήμαρχος Λατσιών, Το 1986  μέχρι το 1996 εκλέχθηκε βουλευτής Αμμοχώστου στο Συνδυασμό ΑΚΕΛ – Αριστεράς Ν.Δ, Διετέλεσε Πάρεδρος του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών για 10 χρόνια,  Διετέλεσε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Υπήρξε μέλος του Συμβουλίου Αρχής Ανάπτυξης Ανθρωπίνου Δυναμικού, επίσης υπήρξε μέλος του Συμβουλίου του Θ.Ο.Κ..

Υπήρξε επίσης μέλος σε πολλά άλλα συμβούλια και επιτροπές κοινωνικού, εκπαιδευτικού και πολιτιστικού χαρακτήρα.

Ο κ. Κουκουμάς ασχολείται με τη λογοτεχνία από τα μαθητικά του χρόνια και έχει δημοσιεύσει σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες ποιήματα, λογοτεχνικά, ιστορικά άρθρα και θεατρικές κριτικές. Εξέδωσε 13 ποιητικές συλλογές, μια συλλογή διηγημάτων και μια ειδική μελέτη για τον τούρκο Ναζίμ Χικμέτ. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες ποίησης και διηγήματος στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Επίσης, βραβεύτηκε για την ποιητική του συλλογή Μνήμη και Συνείδηση, το 1977. Ακόμη, βιβλιοκριτικές του έχουν δημοσιευτεί σε γνωστά λογοτεχνικά περιοδικά της Κύπρου.

Ποίηση:

 Στη ματωμένη Κύπρο, (1975)

  Μνήμη και Συνείδηση, (1977)

 Γράφοντας Ιστορία , (1978)

 Το καράβι, (1980)

 Συνεχίζουμε, (1982)

 Αναδρομική αντανάκλαση, (1985)

 Μεσαρίτικα Μοτίβα, (1992)

 Πράξη Αφαίρεση, (1995)

 Χωρίς το Αν, (1997)

 Φωτεινή γραμμή, (2000)

 Χωρίς ομπρέλα, (2004) 

  Ποιήματα αγάπης και οδύνης (στα Ελληνικά και Αγγλικά), (2005)

 13η Παρουσία, (2008)

Πεζογραφία:

Η ρίζα (διηγήματα), (1986)

Μελέτες:

 Ναζίμ Χικμέτ (Ο οραματιστής, αγωνιστής, διεθνιστής ποιητής 100 χρόνια από τη γέννησή του), (2002)

ο χορός των κυμάτων

 
1. Βαλς
Τα κύματα
τούτο το πρωινό
πηγαινοέρχονται
απαλά …
Χορεύουν
χωρίς ντάμες,
βαλς,
φιλώντας ερωτικά,
ηδονικά
στα χείλη
την ξηρά.
--------
2. Συρτό … Καλαματιανό …
Τούτο το δειλινό
τα κύματα
χορεύουν συρτό,
καλαματιανό.
Αντικρίζονται
αλληλοκοιτάζονται,
αγκαλιάζονται,
πηδάνε
κάνουν κύκλους
πετάνε …
Και ξαφνικά
ορμάνε
στον ουρανό
ν’ αρπάξουν
ένα σύννεφο
που κρέμεται
πορφυρό …
Να το κομματιάσουν.
Να το κάνουν
μαντήλια
να τα κρατάνε
στο χορό.
Και να τα δένουν
στο λαιμό.

3. Έφοδο στον ουρανό
Τούτο
το σούρουπο
τα κύματα
δεν χορεύουν
κανένα χορό.
Κάνουν έφοδο
στον ουρανό
ν’ απαγάγουν
ένα αστέρι
να το φέρουν
στη μάνα τους
που στα ύψη
τα στέλλει
και στο σκοτεινό της
βυθό.
Θυμωμένη …
τ’αστέρι
περιμένει.
Απρίλης-Μάης 2013

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ

Σε περιμένω
να’ρθεις
Στ’ όνειρο;
Στη μνήμη;
Προσωπικώς;
Δεν ξέρω …
Μα οπωσδήποτε
θα’ρθεις.
Θάναι
η τελευταία μας
συνάντηση.
Να πιούμε
το κρασί
που μας απέμεινε.
Να κοκκινίσουμε
από έρωτα.
Γυμνοί,
ν’ αγκαλιαστούμε …
Να πετάξουμε
στ’ ουρανού τα ύψη
κι’ όλο πιο ψηλά
να πετούμε.
Ίσως,
φτάσουμε …
πριν το τσουχτερό
χειμώνα,
στην πολιτεία
των άστρων.

Γεφυροποιός

Φαντάζεται
      Σχεδιάζει
         Υπολογίζει
πως να κτίσει
            τη γέφυρα
πάνω
      από το ορμητικό ποτάμι
         που μας χωρίζει
Τις νύχτες
      παλεύει με τις σκέψεις
πελεκάει τις λέξεις
            κόβει χαλίκια.
Διεισδύει
      στου νου του τα βάθη
για να βρει
      τις πιο ανθεκτικές
ιδέες.
   Έτσι
   που η γέφυρα ν’αντέξει
στις αντιπαραθέσεις
      στους διαξιφισμούς
στις βροντές
        στους σεισμούς…
Για να επικρατήσει
          στη σκηνή της
   του πνεύματος το φως
ο διάλογος
          που με πόνο
και μόχθο
          να γεννήσει
ατόφιο το σπόρο.
Να τον ρίξει
   στις απέναντι, όχθες.
Για να βλαστήσουν
   πολύχρωμοι κήποι
Όπου στις πλατείες τους
         θα χορεύουν
         θα τραγουδούν
και θα φιλιούνται
      πάνω στη γέφυρα
όλα τα παιδιά
         από Νότο
και Βορά.
        Τα παιδιά
        όλου του κόσμου.

Αλχημιστές

Το ποίημα θέλει
      βίωμα
μύθο και
      πάθος
για να κυοφορηθεί
Μόχθο και
      πόνο
για να γεννηθεί
Μα πολλοί, όμως,
      λόγιοι
επιλέγουν και
      επινοούν
ουσιαστικά,
      ρήματα
επίθετα,
αντωνυμίες,
      συνδέσμους,
επιρρήματα…
Και με τα ψυχρά
      πλήκτρα
της γραφομηχανής
      συναρμολογούν
Τα δικά τους
      ποιήματα…

Αναπαράσταση

Τα παλικάρια
    που έπεσαν πλαί μας
ή χάθηκαν
    στην άνιση, εκείνη, μάχη.
Ο Φοίβος, ο Σταύρος, ο Λάμπρος
Ο Απόστολος ο Σωτήρης, ο Κυριάκος…
Και τόσοι άλλοι…
Δεν έφυγαν
    για πάντα.
Μας επισκέπτονται,
       ενίοτε,
τις νύχτες.
Με τις πληγές τους
      να ρέουν
σ’ ασημένια κολυμβήθρα.
Κι’ αυτοί
   γύρω της να χορεύουν,
να τραγουδούν.
Να προσποιούνται,
      πως θερίζουν
με δρεπάνια
      της Μεσαρκάς
τα στάρια.
Να παλεύουν,
       να πέφτουν.
Να σηκώνονται.
       Σαν να πολεμούν.
Κι οι πληγές τους
       να ρέουν…
Ως την αυγή.
       Που όλοι γίνονται
πορφυρένιοι,
       όπως τον ήλιο
          π’ανατέλλει.
Κι’ ένας – ένας
χάνονται,
χορεύοντας,
       στο φως της μέρας.
Αφήνοντας μας
       την κολυμβήθρα
να ξεχειλίζει
      με το δικό τους
         αίμα.
-Για να μας το
      Μεταγγίζουν,
Όταν αιμοραγούμε;
-Για να το παίρνουμε
       θεία μετάληψη;
-Για να
       ξαναβαφτιστούμε;