ΚΑΛΗ ΚΡΥΨΩΝΑ / Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

 

Μέσα στο θόρυβο δύσκολα να μ ακούσεις.
Κι ούτε που το προσπάθησα.
Βιάστηκα ν’ απομακρυνθώ
μήπως και μάντευες στο βλέμμα μου τη θλίψη.
Ό, τι θα ήθελα να πω
πάλι με στίχους θα το πω,
γιατί το ξέρω πως δεν θα τους διαβάσεις.

Είναι καλή κρυφών α οι στίχοι για τ ανείπωτα. 

OI ΣΕΙΡΗΝEΣ / Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

 

Τα συν και πλην ποτέ σου δε λογάριασες
ούτε και σκέφτηκες να δώσεις λόγο σε κανέναν.
Ακούγοντας λογής – λογής σειρήνες της ζωής,
σπατάλησες στο τίποτα το νου και την ψυχή σου.
Μα σβήσαν πια τα φώτα της γιορτής,
μια και τα φώτα, θες δε θες, κάποτε σβήνουν.
Φτάνεις στην κάμαρή σου μόνος ή σε φέρνουν.
Ξαπλώνεις στο κρεβάτι χωρίς πια να γδυθείς
κι ίσως τη σειρήνα ετούτη του νοσοκομειακού
να μην προλάβεις καν να την ακούσεις.

ΔΑΣΚΑΛΑ / Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

 

Όλοι το ’λέγαν πως ήταν αυστηρή.
Είχε παράστημα,
φωνή καμπάνα,
επιβάλλον.
Φώναζε «ησυχία»,
παγώνοντας την αίθουσα
κι ας τρίζανε
τα ξύλα στη σόμπα.
Απόμαχος από καιρό,
αναπολεί σκανταλιές και θορύβους
κι είναι σκέτος βραχνάς
η ησυχία του βωβού σπιτιού της. 

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος – Ρεμβασμός

 Σ’ είδα και πάλι μοναχό σιμά στ’ ακροθαλάσσι,

στο γλαυκό πέλαγος μακριά το βλέμμα να στυλώνεις,
σε ώρα γλυκειά του δειλινού, που γαληνεύει η πλάση
του ρεμβασμού σου τα πανιά αργά να ξεδιπλώνεις.

Κι ως τις σκιές των καραβιών θωρούσες να περνάνε
και τον καπνό τους ξάκρινες, που πίσω τους αφήνουν,
τα πιο γλυκά σου θάρρεψες ονείρατα πως θάναι
που στη θολή γραμμή του νου βυθίζονται και σβήνουν.

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος:...παντού μπορούμε να βουλιάξουμε

Αυθαίρετο

Γυμνό τοπίο κι άνυδρο, θαρρείς ερημικό
κι ας τρέχουν τόσοι άνθρωποι τριγύρω.
Ήλιος καυτός καίει τα σώματα
μα τις καρδιές τίποτα δε ζεσταίνει
κι αντίς πουλιά να κελαϊδούν
οι λύκοι ν’ αλιχτούνε.

Εδώ θα χτίσω ένα αυθαίρετο
σκέφτηκε ο ποιητής
κι έγραψε ποίημα.

**

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Καθώς το σκοτάδι απλώνεται
πάνω στην πόλη
Θ’ αρχίσεις πάλι
εκείνο το παράξενο παιχνίδι των λέξεων
πάνω στο χαρτί.
Χωμένος στην έρημη γωνιά σου
θα κρυφτείς ξανά από τους άλλους
για να μπορέσεις μυστικά
να φανερωθείς ακέραιος
μπροστά στον έκπληκτο εαυτό σου,
που δύσκολα περιμένει.
Το λαχταράς στ’ αλήθεια το παιχνίδι αυτό,
γιατί στο βάθος ξέρεις καλά
πόσο αξίζουν αυτές οι λέξεις,
πόσες θυσίες μέσα τους κουβαλούν,
με πόσο αίμα και δάκρυ είναι φορτωμένες.

**

Κινούμενη άμμος

 

Τα πρόλαβε όλα ν’ ανεβαίνουν.
Είδε το σπίτι του ψηλά,
το βαθμό και το μισθό του να ψηλώνουν,
όπως κι εκείνο τον κόμπο στο στομάχι
ν’ ανεβαίνει ψηλά στο λαιμό.
Κάποια νύχτα δε μπόρεσε να γυρίσει.
Χάθηκε με τ’ αυτοκίνητο βουλιάζοντας.
Γιατί παντού μπορούμε να βουλιάξουμε.
Κινούμενη άμμος εδώ το τσιμέντο και η άσφαλτος.

"ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ" / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ξεχάστηκε γέρνοντας απρόσεχτα
έξω από το παράθυρο του βαγονιού.
Βλέποντας την απαγορευτική πινακίδα
τραβήχτηκε μέσα απότομα
κι έπεσε πάνω στο στιλέτο των ματιών
του αντικρΙνού του.

Η ΑΠΕΙΛΗ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Οι στίχοι πάντα νοσταλγούν,
μιλώντας για ό,τι έφυγε.
Θυμούνται το φιλί και λιγώνουν.
Θυμούνται τον πόνο και πληγώνουν.
Θυμούνται τη χαρά
- πουλί που πετά σαν το ζυγώνουν.

Οι στίχοι πάντα νοσταλγούν.
Κι εγώ που τώρα με στίχους σας μιλώ για μένα,
με νοσταλγία σας μιλώ,
καθώς η στάθμη του παρόντος
ολοένα απειλεί να με σκεπάσει.

Το πηγάδι / Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Ζήσαμε σε μιαν άλλη εποχή
ψιθυρίζοντας στίχους του ουρανού και της θάλασσας.
Καθόμαστε στην πλατεία με τα χαμόσπιτα
χαζεύοντας τις γελαστές πόρτες
που ανοιγόκλειναν δειλά.
Τώρα οι τοίχοι έχουν ψηλώσει.
Η πλατεία βάθυνε σιγά  – σιγά,
λιγοστεύοντας πάνω μας τον ουρανό.
Κάποιος θα μίλαγε για πηγάδι.
Για ένα πηγάδι
ξερό.

ΚΟΧΥΛΙΑ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

1
Ο ποιητής κλαίει στους στίχους
τα πεθαμένα του όνειρα.
Μα το ποίημα που γράφει,
ζωντανεύει ξανά τα δικά μας.

2
Καυτός καιρός.
Κοντή ανάσα
το ποίημα.

3
Όλοι οι ένοχοι κάτι θα πλύνουν
Κάποιοι τα χέρια τους,
οι περισσότεροι τα δόντια.

4
Ξέπλυνε βρώμικο χρήμα
κι ήρθε ν' ανάψει κερί.
Ο ποιητής δεν τον σχωρνάει.

5
Χρόνια μετά να βλέπεις
το φως των σβησμένων αστεριών.
Χρόνια μετά να νοιώθεις
τη φλόγα μιας μεγάλης αγάπης.

ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Περνούσε ώρες πολλές κοιτώντας τον καθρέφτη.
Πονούσαν τα μάτια του.
Ο σβέρκος του πιανόταν.
Μ' αυτός ώρες να κοιτά το είδωλό του στον καθρέφτη,
γιατί κι οι άλλοι αυτό το είδωλο τιμούσαν,
που ο καθρέφτης εικόνιζε πιστά.
Κι αυτός άλλο δεν είχε παρά τον καθρέφτη μη σπάσει να
προσέχει
το είδωλό του μη χαθεί.
Τις ρωγμές στο μυαλό και στο σώμα του
ποτέ δε μπόρεσε να δει
κι ο καθρέφτης πώς να τις δείξει;

ΑΝΘΡΩΠΑΚΙ

Τον άκουγα να ωρύεται στις εξώπορτες,
ζητώντας νοίκι από τ' ορφανό,
στερώντας από δουλειά τον πεινασμένο.
Κι όταν τις νύχτες στο φως της λάμπας
υπολόγιζε τόκους κι επιτόκια,
ο ίσκιος του ξεχειλίζοντας το δωμάτιο,
χυνότανε αργά από το παράθυρο
σ' αμέτρητα ποτάμια κατάμαυρης λάβας.

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΟΙ ΑΕΤΟΙ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Στην κορυφή που έφτασα,
στάθηκα ν' ανταμώσω αετούς.
΄Ηρθαν μόνο κοράκια.
Λάθος μου που περίμενα.
Τους αετούς θα τους βρεις
όσο ακόμα αντέχεις να τους ψάχνεις.
Να ξεδιπλώσω πρέπει πάλι τα φτερά μου.

ΓΙΑΤΙ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ / Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Γύρευε πάντα τη σιωπή,
βυθισμένος συχνά στου δάσους το σύθαμπο
κι άλλοτε πάλι δαρμένος
από το ξεροβόρι της έρημης ακρογιαλιάς.
Εραστής της απονύχτερης σιωπής,
περίμενε ώρες στο παράθυρο τις πρώτες αχτίδες,
στοιβάζοντας συνήθως μικρά συναισθήματα
σε στενόχωρους στίχους,
για να μπορεί αργότερα να τους κοιτά,
όπως κοιτούν όσοι φυλάνε τα πολύτιμα
σε σιωπηλά υπόγεια τραπεζών.

Όμως οι στίχοι γεννιούνται στη σιωπή
για να τη σπάσουν.

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ΚΟΜΠΟΣ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Το χωριό ένας κόμπος που μ' έσφιγγε.
Δε θα γινόταν πόλη ποτέ.
Μοιάζει με νάνο που γέρασε χωρίς να ψηλώσει..
Τώρα η πόλη πλέκει δίχτυα γύρω μου.
Σφίγγει τα πλευρά,
στενεύει τα πόδια.
Η πόλη δεν είναι το χωριό που τη ζήλευε,
μα ένας κόμπος ζορίζει πάλι το λαιμό μου.

ΑΜΕΤΑΠΕΙΣΤΟΣ / Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Θα κάνουμε και σήμερα τούτο τον περίπατο στ' ακροθαλάσσι.
θα ρίξουμε πάλι λίγα βότσαλα στ' ανοιχτά ρύγχη των κυμάτων
σαν περισσέματα ευτυχίας ή σαν κομμάτια αμήχανης οδύνης.
Κοίταξε, αδελφέ μου, ο ουρανός κοντεύει να σβήσει.
Μην απορείς που το φως του μοιράστηκε σ' ολόχρυσες κούπες. Μην απορείς με τ' ασήμι της θάλασσας και με του γρύλου το
τραγούδι.
Τόσα βράδια περπατήσαμε, αδελφέ μου.
Τούτο τ' ακροθαλάσσι τόσες φορές μέτρησε τις κουβέντες μας
και κάθε βράδυ άκουγες
και κάθε βράδυ έφευγες
με τις ίδιες απορίες.

3 ποιήματα του Αντώνη Θ. Παπαδόπουλου

ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

Τα στενά του Πειραιά συνεχίζονται μέσα μου πλαταίνοντας,
γίνονται λεωφόροι ξανοίγοντας ταξίδια
στο πέλαγος της εφηβείας,
με την πυξίδα των δεκαπέντε μου χρόνων
να μπερδεύει τα σημεία του ορίζοντα
και να προσφέρει τη χαρά να μη φτάνω ποτέ.

Τα στενά του Πειραιά συνεχίζονται μέσα μου,
με τα παράθυρα των σπιτιών τους ανοιχτά,
με τα κορίτσια τους να κρύβονται δειλά
πίσω από τις αυλόπορτες
χωρίς να χάνονται ποτέ.

Τα στενά του Πειραιά συνεχίζονται μέσα μου,
οδηγώντας μαυροφόρες γριές, που πέθαναν εδώ και χρόνια
χωρίς νά 'χουν λείψει στιγμή.
Τα παραμύθια τους γλυκαίνουν τη μνήμη,
χωρίς να σκεπάζουν το δράμα της ζωής τους.

Τα στενά του Πειραιά συνεχίζονται μέσα μου,
αντηχώντας βήματα άδεια, φιγούρες κενές,
που πέρασαν κι έμειναν ανδριάντες λευκοί
να φωτίζουν τα σκοτάδια της μνήμης.

Τα στενά του Πειραιά συνεχίζονται μέσα μου
χωρίς η άσφαλτος του καιρού να τα έχει σκεπάσει.

***

ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ

Υπήρχανε μεγάφωνα παντού,
μα εκείνος δε μπορούσε ν' ακούει.
Αφήνοντας τους άλλους
προχώρησε μπροστά,
για να βρεθεί σιγά - σιγά στο δάσος.
Στη ρίζα που κάθισε
μπόρεσε πια ν' ακούσει καθαρά.
Τί δυνατά του μίλησαν
οι ψίθυροι στ' αφτιά του!

***

Ο ΒΡΑΧΝΑΣ

Τη μέρα
σε βλέμματα κενά,
σε λόγια ψεύτικα
χάνομαι,
ελπίζοντας κάθε φορά
στη νύχτα που έρχεται.
Μα έχουν κι οι νύχτες
το δικό τους βραχνά.

ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Υπήρχανε μεγάφωνα παντού,
μα εκείνος δε μπορούσε ν' ακούει.
Αφήνοντας τους άλλους
προχώρησε μπροστά,
για να βρεθεί σιγά - σιγά στο δάσος.
Στη ρίζα που κάθισε
μπόρεσε πια ν' ακούσει καθαρά.
Τί δυνατά του μίλησαν
οι ψίθυροι στ' αφτιά του!

Ο ΒΡΑΧΝΑΣ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Τη μέρα
σε βλέμματα κενά,
σε λόγια ψεύτικα
χάνομαι,
ελπίζοντας κάθε φορά
στη νύχτα που έρχεται.
Μα έχουν κι οι νύχτες
το δικό τους βραχνά.

ΕΡΗΜΟ ΠΟΙΗΜΑ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Όσο το γράψιμο διαρκούσε
ένοιωθε κούραση μα και χαρά.
Το ποίημα γραφόταν σα να 'χτιζε σπίτι.
Κάθε καινούργιος στίχος κι ένα καινούργιο δωμάτιο.
Εδώ το υπόγειο, εκεί η κάμαρα.
Τώρα το σαλόνι με φώτα κι έπιπλα λαμπρά.
Κι ο ποιητής να στριφογυρνά έκπληκτος,
να μπαινοβγαίνει από στίχο σε στίχο
σαν από δωμάτιο σε δωμάτιο,
ζώντας ολόκληρη ζωή μέσα του.
Όταν το ποίημα τελειώσει,
σα σπίτι κι αυτό θα κλειδωθεί
μ' ελάχιστα πράγματα μέσα του αφημένα.
Τα άλλα - τα πολλά -
τα παίρνει φεύγοντας ο ποιητής μαζί του.

ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Μπήκε αργά στο δωμάτιο,
κλειδώνοντας πίσω του την πόρτα.
Καθισμένος στην πολυθρόνα κάπνιζε
κοιτώντας επίμονα μακρυά
χωρίς τίποτα να βλέπει.
Ύστερα μάζεψε αργά τις στάχτες.
΄Απλωσε τα χέρια σπρώχνοντας νοερά.
Τάνυσε τα πόδια τάχα πως περπατούσε βιαστικά.
Ξανάζησε το όνειρο.
Το πρωί οι στάχτες ήταν ξανά
σκορπισμένες γύρω του.