«Δώδεκα και πέντε» Ποιητική Συλλογή του Νικολάου Παππά

 

Το  1960 έλαβε το Β΄ Βραβείο Ποιήσεως. 

     Η Ποιητική Συλλογή εκδόθ

«Το ηρωικό τριαντάφυλλο» Ποιητική Συλλογή του Νίκου Παππά που το 1965 έλαβε το Α΄Κρατικό Βραβείο Ποίησης/ από τις εκδόσεις Δωρικός

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=319

«Το ηρωικό τριαντάφυλλο» Ποιητική Συλλογή του Νίκου Παππά που το 1965 έλαβε το Α΄Κρατικό Βραβείο Ποίησης από τις εκδόσεις Δωρικός

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=319

«Δώδεκα και πέντε» Ποιητική Συλλογή του Νικολάου Παππά

 

Το  1960 έλαβε το Β΄ Βραβείο Ποιήσεως. 

     Η Ποιητική Συλλογή εκδόθηκε από τη "Νέα Εστία" 

Άγγελος Σικελιανός

του Νίκου Παππά 

Αδερφέ μου Γιάννη Κήτς
οι Αχαιοί λησμόνησαν
την πανοπλία τους μες στα τραγούδια σου.
Και μόνο οι Αχαιοί;
Οι άνθρωποι, το αίμα τους και τα παιδιά τους•
κι οι μελλοθάνατοι μια κόκκινη κορδέλα
από τη δόξα τους! 
Άρχοντας της μούσας, πλουσιοπάροχε έφηβε,
εκατό χρόνια ζύγιζε η κάθε σου στιγμή
όταν τίναζες σαν βασιλικό δέντρο τα φυλλώματα
που χόρταιναν με ουρανό τη δίψα τους
καθώς τα πότιζες
με την ψυχή στις ρίζες απλωμένη,
ξανθό αγριοπαίδι, αλαφροΐσκιωτε...
Και μόνο αγόρι; Και μόνο άλαφροΐσκιωτος;
Ο Διγενής, ο Ασκληπιός κι ο γιος τού Θεού στη Ρώμη
κουβέντιασαν μαζί σου ίσοι κι όμοιοι
σαν σημερινοί που πορευτήκατε μαζί
μιλώντας για τον άνθρωπο που όλοι τον τυραννούνε.
Δεν πρόλαβα στο δρόμο του το Θάνατο
δεν πρόλαβα το μαύρο του φαρί όταν ερχόταν
στην «Παμμακάριστο» ντυμένος Ιερέας,
μας έδειξε το γέλιο του και μας ξεγέλασε
μας έδειξε το στίχο σου και μπήκε...
Πόσο μικροί γινήκαμε σαν ξάπλωσες στο φέρετρο!
Σήκω να δεις, ήρθαν οι επίσημοι, Άγγελε,
ήρθαν οι διανοούμενοι φτασμένοι
υπόσταση να πάρουνε από το θάνατό σου,
χτες αρνήθηκαν να σε δεχτούν σε δύο νοσοκομεία
σήμερα σε κηδεύουν «δημοσία δαπάνη»...
Ό βρυχηθμός σου θα σκότωνε την ομήγυρη
μα δε φοβούνται πια να τον ακούσουν
γι' αυτό και ήρθαν
αλαφροΐσκιωτε, λιοντάρι, άρχοντα και φτωχέ,
νερομάνα από ρουμελιώτικο κεφαλάρι
που χούγιαζες σαν κλέφτης του '21 
και στεκόσουν σαν τα ψηλά βουνά της Κατοχής. 
Μα τον τάφο σου, Άγγελε, τ' ορκίζομαι 
θ' αντισταθούμε για την Ποίηση μέχρι θανάτου 
θ' αντισταθούμε μέχρι αυγής 
για το σκοτάδι που μας περικυκλώνει 
θ' αντισταθούμε με το στίχο μας ξιφολόγχη! 
Δέξου τις καρδιές που σου 'φεραν οι νέοι ποιητές 
μες στα βιβλία τους διπλωμένες, 
καθώς τα τριαντάφυλλα που κουβαλούσες έφιππος 
στα σαστισμένα πρωινά της Ρώμης 
στον τάφο του Κητς, στον τάφο του Σέλλεϋ 
γιατί τραγουδούσαν τον άνεμο και την ελευθερία! 
Δέξου και τη φωνή μου παρμένη απ' το βόγκο των λαών
την έφερε ο Όμηρος, την έφερε ο Ουίτμαν, 
την έφερες κι εσύ μελτέμι μας χιλιόχρονο 
σαν χούγιαζες σαν κλέφτης και σφύραες σα βοσκός
πάνω από μια φυλή που αυτιάζεται και μεγαλώνει
από φιλότιμο κι από περήφανο θυμό, 
ελάτι διακοσάχρονο στην πόρτα της Πατρίδας...

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΠΑΣ (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Νίκος Παππάς γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας το 1906.  

Ασχολήθηκε με την ποίηση και τις μελέτες. 

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο  Αθηνών και το 1927  έφυγε για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Γερμανία,.

Εργάστηκε ως Δικηγόρος. 

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1928 με τη δημοσίευση ποιημάτων του στο περιοδικό Νέα Εστία και το 1930 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Μάταια λόγια. Συνεργάστηκε με διάφορα  περιοδικά όπως:  Νέα Εστία, Ελληνικά Γράμματα κτλ .  Τιμήθηκε με το Α΄ και το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1959 και 1964 αντίστοιχα) και υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Απεβίωσε το 1997. 

Έργα του 

Ποίηση

• Μάταια λόγια. 1931.

• Το αίμα των αθώων. 1945.

• Η τετράχρονη νύχτα· (Ποιήματα 1944-1946). Αθήνα, Μαυρίδης, 1946.

• Τα παραμύθια του υπνοβάτη. 1948.

• Το ημερολόγιο ενός βαρβάρου· Ποιήματα. Αθήνα, Το σπίτι του ποιητή, 1957.

• Οι αιχμάλωτοι άγγελοι. 1957.

• Τα λυρικά. 1957.

• Το ημερολόγιο ενός βαρβάρου. 1957.

• 12 και πέντε. 1959.

• Μονόλιθος δίχως ρωγμή· Ποιήματα. Αθήνα, Το σπίτι του ποιητή, 1961.

• Σήματα από μια τρικυμία· Ποιήματα. Αθήνα, Το σπίτι του ποιητή, 1962. 

• Τα χέρια· Ποιήματα. Αθήνα, Το σπίτι του ποιητή, 1963.

• Το ηρωικό τριαντάφυλλο· Ποιήματα. Αθήνα, Δωρικός, 1964.

• Με όλους και με κανένα· Ποιήματα. Αθήνα, Δωρικός, 1965.

• Νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Αθήνα, Δωρικός, 1966.

• Μετά την 21ην… Αθήνα, Καρανάσης, 1974.

• Η πατρίδα μου· Συνθετικό ποίημα. Αθήνα, Ιωλκός, 1979.

• Ελεγεία για τη Ρίτα. Αθήνα, Καρανάσης, 1984.

• Τελευταίο ταξίδι. Αθήνα, Καρανάσης, 1986.

Πεζογραφία

• Ο πρωτότοκος· Μυθιστόρημα. Αθήνα, Καρανάσης, 1983.

περισσότερα: http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=319

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ του Νίκου Παππά

Αυτές τις μέρες κλειδωθείτε
Όσο μπορείτε πιο βαθιά στα δωμάτια
Αυτές τις νύχτες το ίδιο
Προφυλαχτείτε, κλειδωθείτε,
Δεν υπάρχουν εχθροί
Κινδυνεύουμε απ’ τους φίλους μας
Απ’ τον εαυτό μας τον ίδιο.
Αυτές τις νύχτες αυτές τις μέρες στα σκοτεινότερα
Δεν παραμορφώνει η απόγνωση, εκεί μόνο,
Να μην φτάνουν ψίθυροι
Να μην έρχονται μάτια
Κλειδωθείτε,
Υπάρχει φόβος να μας σβήσουν με το βλέμμα τους
Φίλοι ανυπόφοροι, εχθροί λυπημένοι,
Ευεργέτες καλοκάγαθοι.
Πλησιάζουν αθόρυβοι να επιδείξουν την ευτυχία τους
Κρατούνε αναστάσιμες λαμπάδες.
Κλειδωθείτε. Προφυλαχτείτε. Γίνετε ελεύθεροι
Με μια ισχυρή ποσότητα σιέλου...

ΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΩ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΣΑΣ...του Νίκου Παππά

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Τραγούδια γεννημένα σε άνετα διαμερίσματα

Ή και σε λόχμες που τις περιφρονεί ο ήλιος

Μεγαλωμένα με ασφάλεια σε μέρες τρόμου

Πλάι σε φυλακές όπου στενάζουν τιμωρημένοι

Ποιητές γιατί ανέπνεαν πλατιά.

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Το άγχος σας δε με εξαπατά

Η μαθητεία σας στον περσοναλισμό

Δε με γελάνε τα χαμόγελά σας στη θεία ελπίδα

Σαν τη μοιράζουν τα μικρόφωνα της Κυριακής,

Ο πανικός σας μπροστά στο δικό σας θάνατο

Η αδιαφορία μπροστά στο θάνατο των άλλων.

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Δε μπορώ να παίζω μ΄ εύθραυστα παιχνίδια

Με χάρτινα λουλούδια να στολίζομαι

Μισώ τα γλυκερά τα χρώματα κι ανοίγω

Τα μπράτσα μου να χαιρετίσω τις κατεβασιές

Μου παίρνουν με ιαχές τους προαιώνιους δρόμους

Ντυμένες μπλούζες με το χρώμα της αυγής.

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Προσμένω να ιδώ φεγγάρια να πέφτουνε στα βάραθρα

Κόσμο σακάτη ν΄ αρματώνεται μ΄ αχτίνες

Περιμένω την εποχή ν΄ αλλάξει φόρεμα

Περιμένω έναν κατακλυσμό να ξεδιψάσω

Τις σάλπιγγες που δεν ανέχεται η ακοή σας.

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Φορώ γιακά την άσπρη σφαγή και με πνίγει

Έχω στην καρδιά μου την έκρηξη της Χιροσίμα

Έχω στα μάτια μου την έρημο της Νεβάδα

Νιώθω το κρύο εκατομμυρίων αστέγων

Έχω την περηφάνια των παιδιών που προτίμησαν το μαρτύριο

Και της συκοφαντίας σας τη μαχαιριά στις πλάτες.

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ του Νίκου Παππά

«Λεπτοί και μακρουλοί στίχοι σαν οδοντογλυφίδες.

Όπου βρω τον Πούσκιν θα τον σκοτώσω».

Μαγιακόφσκυ

Βγαίνετε πάντοτε αργά κατά το μεσημέρι
περίπατο στα πάρκα
συνομιλίες με τα τριαντάφυλλα και τα πουλιά
μ’ αρέσει το γυαλιστερό και μαλακό δέρμα σας
μ’ αρέσουν τα περίκομψα βήματά σας
ένα δύο ένα δύο τα παπαγαλάκια στη Βραζιλία
χρώματα τροπικά στα κλαδιά και στα μάτια μας
είσαστε εσείς αδιάφοροι σαν μια περήφανη χειρονομία
καβαλιέροι της θάλασσας
τα μικρά πατριωτάκια της ξαστεριάς.

Μ’ αρέσουν τα τραγουδάκια σας με διασκεδάζουν
τα σφυρώ κάθε απόγευμα
εσείς πλαγιάζετε για να ξεκουραστείτε
απ’ τα ονειροπολήματα και τα παραμύθια σας
τα σφυρώ σ’ ένα πρόσχαρο τόνο
δεν καίνε από κανένα φλογισμένο παράπονο
δεν πέρασαν ποτέ από τη θλίψη των εξορίστων.
Μ’ αρέσουν μ’ αρέσουν τα τραγουδάκια σας
δεν ξέρουν ν’ αναστενάζουν
δεν ταξιδεύουν από μέσα κι από βαθιά
γύρα-γύρα στο γαρούφαλο γυρνάτε σα μελίσσια
και τα λόγια σας λαφριά σαν τα σύννεφα
έφυγαν από καιρό
προτού τα λογαριάσει το αίμα της καρδιάς σας.

Κυριακή ολοπράσινη συνέχεια η ζωή σας
γαλάζια τα αισθήματα
φωτεινά και χαρμόσυνα τα γέλια σας
το αίμα των αδερφών μας σας λερώνει
το σπίτια σας είναι παράδεισοι μεγάλοι Ναοί
που δεν μπορούν να ορμήσουν τα κλάματά μας
να τ’ ακούσετε κι εσείς και ν’ ανατριχιάσετε
γελάτε πάντα εσείς κοιτώντας τ’ αντικείμενά σας
παίζετε με το Αιγαίο σαν παιδάκια
δε νιώσατε το βάρος καμιάς σκλαβιάς
την ελιά και την βάρκα των ψαράδων
δε χτύπησαν την πόρτα σας ξένοι στρατιώτες
βογκάει το τραγούδι μας και σας τυραννεί
κλαίνε τ’ αδέρφια μας και προσπερνάτε
ποιητές ποιητές από μαλακό ζυμάρι πλασματικό
γιομίζετε με τον μακρινό ουρανό τους στίχους σας
με τη λαφράδα του κυριακάτικου πρωινού
με τα χρώματα που μας ξεγελάνε τα μάτια
Ελύτη, Εγγονόπουλε, Σεφέρη, Εμπειρίκο,
γιατί δεν παραλλάζετε παρά μονάχα στ’ όνομα
γιατί δεν έχετε μια σταγόνα καρδιάς …

Ελληνική συνέχεια... του Νίκου Παππά

Αγωνίζομαι να περάσω
στο βελόνι μια λεπτή κλωστή,
να κλείσω μια οπή μικρούλα
που έχει ανοίξει εδώ στο στήθος μια ματιά.
Το βελόνι είναι από σκληρή πραγματικότητα
η κλωστή είναι από όνειρο τρυφερό
θα προλάβω;
Τ' όνειρο
η κλωστή
το βελόνι, η άγρια πραγματικότητα...
Όλα μια κωμωδία. Όλα μια τραγωδία...

Εν τούτοις, να είσαστε βέβαιοι,
υπάρχει
το Σκοπευτήριο της Καισαριανής
στο Χαϊδάρι ένα στρατόπεδο
το Βίτσι και ο Γράμμος
και το Μετσόβιο Πολυτεχνείο
στη μνήμη των Ελλήνων ενεδρεύοντα...

ΕΚΕΙΝΟ

Εκείνο που ζήτησα από τη ζωή
Μου το δωσε
Ίσως και δίχως να το θέλει
Εκείνο που της ζήτησα
Το πήρα σαν ψωμί μέσα απ’ τα δόντια της

Γι’ αυτό σαν βλέπω λίγο εσύ να μου μακραίνεις
Λίγο πως πας να κουραστείς
Πως μένεις πίσω από τα βήματα μου
Είμαι έτοιμος να βγάλω μια φωνή:
Βοήθεια!

Παππάς Νίκος

ΟΡΓΗ ...του Νίκου Παππά

Δροσεροί Μάηδες περνούν μεσ’ απ’ το καλοκαίρι
Πρωϊνά γαλάζια, αισιόδοξα
Γεμάτα μάτια προς τον κόσμο
Πρωϊνά ισάξια με παραδείσους.
Όλη η ζωή απέραντος καμβάς
Για να κεντάς επάνω της με στίχους
Ν’ ανοίγεις στους ορίζοντες παράθυρα από φως
Γέλια από πρασινάδα και κλαδιά,
Να ζεις χωρίς νοσταλγίες, χωρίς ελπίδες
Και ν’ ακουμπάς τ’ αυτί να καρτερείς
Μια νέα ζωή που δεν έχεις ετοιμάσει...
Μόνο γιατί μπορώ να γράφω στίχους
Και να σκέφτομαι
Ήρεμος ή αναστατωμένος κάτω από ένα φεγγάρι
Που το ‘χουν κλείσει έξω απ’ τα σπίτια τους.
Μόνο γιατί μπορώ να χαϊδεύω
Μια γατούλα στα γόνατα
Και να καλημερίζω ένα λουλούδι
Μόνο γιατί μπορώ και βγάζω το καπέλο μου
Στους πρωινούς εργάτες,
Γι’ αυτό και μόνο
Μπορώ να ξεριζώσω με τα νύχια μου
Τις βάσεις των πυραύλων!

ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ του Νίκου Παππά

Εκείνος έκλαιγε στο γραφείο του
Να μην τον βλέπει εκείνη
Εκείνη έβγαζε λυγμούς κι έβρεχε το κρεβάτι
Όταν ο άλλος έλειπε απ’ το σπίτι.

Το ‘ξεραν πως κι οι δυο κλαιν
Το ‘ξεραν πως την ίδια ώρα
Ξαλάφρωναν τα στήθια τους
Απ’ τα μαύρα πουλιά που τους ράμφιζαν
Όμως δεν είπαν τίποτα ποτέ,

Δεν είπαν για να μη λυπήσει ο ένας τον άλλον
Να μην αρχίσουν κάποτε κι οι δυο μαζί να κλάψουν
Για να μην σταματήσουν πια ποτέ.

ΚΥΡΙΑΚΗ του Νίκου Παππά

Κυριακή.
Χωρίς σκοπό γυρίζομε.
Στην εξοχή, δε μας αφήνει η πολιτεία
να ξαλαφρώσομε το βήμα μας.
Δεν έχομε πια τίποτα να κάνομε
κλεισμένα μαγαζιά
κλεισμένα τα επαγγελματικά Γραφεία
κλεισμένη η πόρτα του παραμυθιού,
να τελειώσει μια μεγάλη ημέρα περιμένομε
για να νυχτώσει και να ξημερώσει
να δούμε κάποιο πρόσωπο γνωστό
ν’ ακούσομε μια γνώριμη ομιλία
μονότονη, αγαπημένη, καθημερινή
που τόσο χρειαζόμαστε να μας ανανεώσει…
Κυριακή.
Τελεία και παύλα.
Όνειρο κλεισμένο πάντοτε κι απόρθητο!