ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ / Πορφυρίου Αριάδνη

 Από τις "Ελλαμψεις" ...

Θυμάμαι τον φτωχούλη Μπέρτολτ Μπρεχτ

τώρα που ακονίζονται μαχαίρια.

Πάλεψα μόνη.

Ζυμωθηκα.

Η λαμψη της καρδιάς

σαν μικρό κουβάρι φως

που συσκοτίζει την τελευταία πράξη.

Τα χρωματα με εγκατελειψαν

όσο ο αγώνας θέριευε.

Παλεύω με το μαύρο.

Δαγκωνω τις σκέψεις μου

όσο οι μορφές λιώνουν

και γίνονται ροδόμερο.

Οι φωτιές ακουγονται

τόσο, μα τόσο έντονα

που στο τέλος θα μάς συντρίψει

το μεδουλι τους.

Ίσως.

Αριάδνη Πορφυρίου:Δε φοβάμαι / Μόνο με κούρασαν οι αισθήσεις

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ

«Τον Λοξία δεν τον ξεγελάς!
Μικρέ όμορφε κόκκε άμμου που ’λεγες θα γίνεις βράχος!
Δεν θα νικηθώ από σένα, εγώ που πάταξα τ’ ανίκητο φίδι!
Νομίζεις θα σε σωριάσω να σφαδράζεις στο αίμα σου;
Ανόητη θνητή!»
Είπε κι έφυγε με αύρα οργής στα μάτια,
Εγώ, παιδούλα που μιλά στ’ αστέρια,
Ξάφνου τρέμω κι αντικρίζω τον όλεθρο.
«Φυλαχτείτε απ’ το ξύλινο άλογο που λάμπει στον ήλιο!
Πατέρα, μητέρα, ακούστε!
Όχι, δεν είμαι τρελή!
Μη γιορτάζετε, εγώ δε βλέπω φως, αλλά φλόγες
Που θα γλείψουν τα ψηλά απόρθητα Τείχη
Τα καράβια φύγαν, μα θα ξανάρθουν…οϊμέ!
Κι όλοι θ αφανιστούμε απ’ τους αγριωπούς εχθρούς.
Όμως κι αυτοί θα συντριβούν!
Τη ντροπή στο βωμό θ ακολουθήσει τσεκούρι
Κοφτερό, που θα πέσει δυο φορές!
Απόλλων! Απόλλων! Δυο φορές με ρημάζεις!»

**

ΤΑΞΙΔΙ

Το πιο πικρό ταξίδι
Είναι του νου
Αλήθεια
Δεν τον ορίζεις
Σε κατατρύχει σιωπηλά
Η μήπως φωνάζει?
Τούτες τις μέρες με τριβελίζουν
Χρώματα και ήχοι
Μουσικές και σιωπές
Φτερωτά μαχαίρια
Δε φοβάμαι
Μόνο με κούρασαν οι αισθήσεις
Πράγματι.

**

ΘΥΕΛΛΑ

Τα κορμιά μας, όμοια δοξάρια,
Θα τα τεντώσει
Ο Ήλιος
Θα τα χαϊδέψει ο Ηνίοχος
Στις παρυφές αυτού του καλοκαιριού
Της απανεμιάς
Και της θύελλας.
Το αγέρι μου φανέρωσε
Το άφατο.
Κελάρυσαν τα χρόνια
Σαν Στις καραβίσιες βουνοκορφές
μια στιγμή
Κι όμως
Υπάρχεις
Ακόμα

ΑΡΙΑΔΝΗ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ: Τρία (3) Ποιήματα που έλαβαν Έπαινο στον 4ο Ποιητικό Διαγωνισμού της Βιβλιοθήκης Σπάρτου

ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑ

Ίσως να μην έπρεπε να την σκοτώσω

Πανώρια κι αγέρωχα λιτή

Κι όμως συντρίφτηκε.

Όταν τράβηξα το κράνος σαϊτεύτηκα.

Στενός ωκεανός πόνου και δίψας.

Δεν ψέλλισε με τα μάτια της ούτε ένα γιατί

Μα ούτε κι εγώ ήξερα.

Κάποτε κάλπαζε στο άτι

Όσο πολεμικές ιαχές την τριγύριζαν

Τώρα θα βαδίσει στα Ηλύσια Πεδία

Αφήνοντας πίσω στο φονιά το βλέμμα

Πράσινο να ’ταν τάχα;

Κοπάδια θνητών ρήμαξα

Η Αμαζόνα με τον ένα μαστό θα με συντροφέψει

Πίσω στα ύδατα της Στυγός

Με τη φτέρνα να καγχάζει

Πίσω στις μεταμορφώσεις του Πηλέα

Που ’θελε ν’ αγκαλιάσει τη φωτιά και τ’ αγέρι.

Έρχεται κι εμένα η ώρα μου

Θα με περιμένεις, Πενθεσίλεια;

Εμένα τον γοργοπόδαρο

Την άσβεστη δόξα της Φθίας,

Τον φονιά κι ευεργέτη σου;

ΠΟΛΥΞΕΝΗ

Σαν θεός άστραψε στα φαράγγια της Ίδης

Οπτασία που κυνηγάει Νύμφες αραχνοΰφαντες

Και όχι τους δικούς μου.

Χρυσοί βόστρυχοι πάνω από μάτια της αντάρας

Στόμα που δεν συλλάβιζε τον όλεθρο

Μα μόνο τις ρίμες του έρωτα.

Το χάδι του ξημέρωνε τις μέρες μου

Το χάδι του εχθρού!

Γιατί εμένα, ακριβέ μου; Τόσες σε θέλαν!

Το γέλιο σου φαρμακερό βάλσαμο

Βρόχος πολύκλαυτος αιμάτινος.

Τα δα τα σημάδια στην αρχή του υφαντού

Όσο ο αργαλειός αρνιόταν να τραγουδήσει

Σε μια Τροία αλύγιστη μα ήδη νεκρή.

Ο λογισμός μου στην αγκαλιά σου

Τα λυτά μαλλιά μου θα στολίσουν το μνήμα σου

Όταν σφάγιο θα σωριαστώ σιμά σου.

Θα με περιμένεις στα Ηλύσια Πεδία

Ν’ αγαπηθούμε μακριά απ’ τον Κέρβερο του πολέμου;

Το δειλινό έβαψε ξανά τις Σκαιές Πύλες

Μα η μόνη πορφύρα που έμεινε είναι αυτή της καρδιάς σου.

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ

«Τον Λοξία δεν τον ξεγελάς!

Μικρέ όμορφε κόκκε άμμου που ’λεγες θα γίνεις βράχος!

Δεν θα νικηθώ από σένα, εγώ που πάταξα τ’ ανίκητο φίδι!

Νομίζεις θα σε σωριάσω να σφαδράζεις στο αίμα σου;

Ανόητη θνητή!»

Είπε κι έφυγε με αύρα οργής στα μάτια,

Εγώ, παιδούλα που μιλά στ’ αστέρια,

Ξάφνου τρέμω κι αντικρύζω τον όλεθρο.

«Φυλαχτείτε απ’ το ξύλινο άλογο που λάμπει στον ήλιο!

Πατέρα, μητέρα, ακούστε!

Όχι, δεν είμαι τρελή!

Μη γιορτάζετε, εγώ δε βλέπω φως, αλλά φλόγες

Που θα γλείψουν τα ψηλά απόρθητα Τείχη

Τα καράβια φύγαν, μα θα ξανάρθουν…οϊμέ!

Κι όλοι θ αφανιστούμε απ’ τους αγριωπούς εχθρούς.

Όμως κι αυτοί θα συντριβούν!

Τη ντροπή στο βωμό θ ακολουθήσει τσεκούρι

Κοφτερό, που θα πέσει δυο φορές!

Απόλλων! Απόλλων! Δυο φορές με ρημάζεις!»

                                                                                    ΑΡΙΑΔΝΗ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ / Αριαδνη Πορφυρίου

Ας μη μιλάνε τα τραγούδια για τον έρωτα!
Άλλο κερί ας έχουμε στο κατώφλι της σήραγγας
λείο ή τραχύ από τα δάκρια
να κουβαλά τις κραυγές των ηττημένων
κι όσων τους ονειρεύονται.
Ας μην υμνούν τα ποιήματα τον έρωτα
τώρα που έφυγαν οι ολόφωτες σκιές
κι άφησαν την εικόνα του χειμώνα της σιγής
πάνω στο χέρι ενός παιδιού που ζητιανεύει
στον μυστικό κήπο της οργής
Ας μη λυγάν τα πινέλα στο βάρος του έρωτα
όσο ο γαλάζιος τάφος θα σκεπάζει τους ανθρώπους
δείχνοντας μόνο ένα χρώμα ερημιάς
ή μια σταγόνα υγρής τύψης
για όσα από χαμόγελα γίναν στοιχειά.
Ας μη δοξάζουνε τ αγάλματα τον έρωτα!
Κρουστά κορμιά με στίγματα από πόνο
θα χαλαλίζουνε μια ανέσπερη γενιά
που χόρτασε ψωμί πριν καταλάβει
το άγγιγμα του Τάνταλου κάτω απ το δέρμα.
Ως να δοξάσουν τον ξανθό τοξότη τα φουσάτα
Θα χουμε στρέψει οι γλεντοκόποι την κοίτη της πηγής!

ΣΟΥΝΙΟ / Πορφυρίου Αριάδνη

 Γ Βραβείο στον 8ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού.

Το φως χόρευε απ’ τις αρχές
Τρύπωνε ανάμεσα στα μάρμαρα
Γέλαγε κι αντηχούσε στιλπνό
Ανάσες αχτίδων
Σκιές βυρωνικές
Αδιόρατο κυνηγητό στις καβοκολώνες
Μαζί με τα διάφανα όνειρα της νιότης μου.
Πώς πέρασαν τα χρόνια κι οι αιώνες;
Όρθιος ο ναός γνέφει στην Αφαία
Πως θα κρατά το μυστικό λημέρι αλώβητο
Με δωρική αμάλαγη καρδιά.
Σε βλέπω, Ποσειδώνα…δεν ξέρεις να χάνεις…
Τα μάτια σου αντάρα κι έρεβος
Μα εδώ ξαπόστασε η χρυσή τρίαινα
Κλείνοντας μέσα της οργή και δίψα.
Θα το γευτούμε όλοι το νερό της λησμονιάς
Ψελλίζοντας τ’ όνομα του Αιγέα ξανά και ξανά
Ανάμεσα στα όρθια απομεινάρια
Που τα ’φτιαξε το καλέμι κι η αγάπη.
Αέναες οι αναμονές για θνητούς και θεούς
Το ηλιοβασίλεμα θα γίνει η πληρωμή.

ΑΡΙΑΔΝΗ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ '' ΕΛΛΑΜΨΕΙΣ'' ποιητική συλλογή , επιμέλεια-παρουσίαση ΜΑΧΗ ΚΟΜΝΟΥ

Πατώντας επί του συνδέσμου 

https://www.mixcloud.com/andromache-komnou-xatzitrianta/%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CF%85/?fbclid=IwAR2NfAnQEezxBIvbT-O0RPg3XyH2aDub3iyKsCkMhteQOOMeOT9TWzPf618

ΤΡΟΒΑΔΟΥΡΟΙ / Πορφυρίου Αριάδνη

Διλήμματα αντικατοπτρισμών
Τυλίγουν τα σώμα
Καθρέφτες αμείλικτοι
Του χρόνου.
Αδιέξοδη και πάλι τούτη η ροή.
Σμάρι ψιθύρων
Κάποτε λουσμένων με φως.
Γερνάει η αιωνιότητα άραγε;
Ως κι αυτή απόκαμε στις μέρες μας.
Κάποτε είχαμε στα μάτια τον ήλιο
Τα μάτια των εραστών ήταν ήλιοι.
Χωρίς ντροπή αντικρύζαμε το φως.
Πού πήγαν τα χρώματα;
Βουβές φαιές σιωπές
Τροβαδούροι στο φάσμα του Σύμπαντος.
Απόψε θα μετρήσω τ‘ άστρα
Μπορεί να είναι και σωστά.

ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ / Πορφυρίου Αριάδνη

Θα επιστρέψεις, το ξέρω
Όπως η αύρα που λικνίζεται
Ισχνή και ρωμαλέα.
Τότε οι ερωτήσεις θα ‘χουν στερέψει
Αφού θα έχω διυλίσει κάθε ικμάδα σκέψης
Και κάθε μόριο μοναξιάς.
Εσύ δεν είδες τα σημάδια στην αρχή του υφαντού.
Το ξήλωνες μαζί μου ή και μόνος
Ίσα για να ξεγελαστεί η κλεψύδρα
(Έτσι νομίζαμε)
Ακούγεται πια μόνο το δικό μου τραγούδι
Άλικο κι απαλό σαν τη φωτιά
Απ’ όπου μας πέρναγε η θεά της Ελευσίνας
Μήπως και γίνουμε αθάνατοι.
(Μάταια).
Η σιωπή του φεγγαριού δεν αντέχεται απόψε
Η Αππία γέμισε από κουφάρια νεκρών ερώτων
Μόνο ο δικός μας της ξέφυγε
Πάντα τρελός, πάντα επαναστάτης
Δεμένος μόνο στην ουτοπία του χρόνου

ΖΑΠΑΤΑ / Αριάδνη Πορφυρίου

«Γη και Ελευθερία»
Η γη που καρπίζει, τι άλλο;
Τα γέλια των παιδιών
Κάτω απ’ την ασπίδα του καλαμποκιού
Που χει γεύση λευτεριάς.
Αλλιώς Αγιάλα.
Στο Μεξικό ο ήλιος πετρώνει
Παγώνει.
Οι κάκτοι στα βράχια θα βγάλουν κι άλλα αγκάθια.
Τα όπλα θα σιγήσουν
Μόνον όταν τα αγκάθια γίνουν
Μυριάδες.
Το έρεβος δεν θα νικήσει.
Τους επαναστάτες τους τρέμουν, Εμιλιάνο.
Δεν έφυγες γαλήνια…όχι…..
Πειράζει;

Ποιητική Συλλογή:  "Επαναστατών Ιστορίες" (υπό έκδοση)

ΞΩΤΙΚΟ / Αριάδνη Πορφυρίου

Δεν γίνεται να καταβροχθίσουμε την άσφαλτο
Μόνο το καύμα τυφλώνει.
Η ερημιά της σκέψης.
Σήκωσε αέρα απόψε
Η πυρκαϊά ήδη λυσσομανάει.
Αλλά τι να σου κάνει ο άνεμος;
Εγκλωβίστηκε κι αυτός
Σα να ταν ξωτικό αθόρυβο
Με σφαλιστά τα χείλη.
Μια μαύρη αυλαία κρύβει τις φλόγες, όσο εσύ
Εγκλωβισμένος στη δίνη των πρόσκαιρων
Γεμίζεις απόσταση.
Πόσο ρηχά, αλήθεια….
Ακούω σκιές να περπατούν στις μύτες γελώντας ειρωνικά
Πριν καν στέρξεις να μ’ αγγίξεις
Πριν βρεις το μονοπάτι.
Σφυριά στο κεφάλι μου.
Χωρίς χάρτη, μόνο με μοναξιά κι οργή
Τι θα γράψεις, ξωτικό;
Ποια ιστορία;

Αριάδνη Πορφυρίου "Ελλάμψεις" (υπό έκδοση)

ΝΕΚΥΙΑ / Πορφυρίου Αριάδνη

Οι βράχοι που σε περιτριγυρίζουν
Λευτερώνουν.
Ανάλαφρες σκιές
Στέκονται πίσω απ’ τη χαραγματιά
Του Οδυσσέα
Δίνοντας πυρακτωμένη αγάπη
(Μην κλείνεις τα μάτια
Το φως αντέχεται….)
Άλλοτε όμως νομίζω οι βράχοι
Θα με καταπιούν
Όσο περνάω το υφάδι
Στον αργαλειό της καρδιάς μου.
Οι λέξεις των αγαπημένων
Ποτέ δεν θα ‘ναι άηχες.
Τ’ όνειρο του κορμιού σου
Θα ξημερώνει τις μέρες
Δίχως να παρηγορεί τις νύχτες.
Θα ‘θελα οι βράχοι να ’στεκαν αμίλητοι
Όσο οι σκιές ριζώνουν
Αντί να ξεμακραίνουν.
Πικρό καλοκαίρι, αλήθεια
Σε τόνους του μαύρου
Μα συ σκαλώνεις στο χρυσαφί
Και τ’ άσπρο
Ίσως….

ΝΤΟΥΡΡΟΥΤΙ / Αριάδνη Πορφυρίου

Η επανάσταση πάντα παίρνει εκδίκηση….
Ο προπάππος στους ανεμόμυλους
Το εγγόνι στη φωτιά.
Βία, τσεκούρι, φυλακές.
Σαραγόσα λιόγερμα
Μαδρίτη απομεσήμερο.
Το φως του αγώνα
Στο απόγειο ή γερτό
Σε σκίασε
Σε αυλάκωσε.
Κοφτερή αιχμή εκδίκησης.
Ένα ζευγάρι κιάλια
Δυο πιστόλια
Γυαλιά ηλίου
Όλο το βιος.
Α, και μια αλλαξιά εσώρουχα.
Ο Μπακούνιν μειδιά.
Μπουαναβεντούρα, ας τους να λένε.
Ποτέ δε θα ̉σαι ακίνδυνος.

 "Επαναστατών Ιστορίες"(Υπό δημοσίευση στην Επετειακή Ανθολογία των Εκδόσεων Διάνυσμα)

Αριάδνη Πορφυρίου (μικρή αναφορά)

Η Αριάδνη Πορφυρίου γεννήθηκε, κατοικεί και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στο ΕΚΠΑ και οι σπουδές της την οδήγησαν σε μονοπάτια ποιητικά, αλλά και ιστορικά. Είναι μητέρα δυο παιδιών. Έχει εκδώσει ηλεκτρονικώς μία ποιητική συλλογή, το ΚΑΡΦΙ, στα 24grammata.

ΑΡΙΆΔΝΗ / Αριάδνη Πορφυρίου

Δένεται γύρω απ’ τον λαιμό μου
Η αλυσίδα του Μινώταυρου
Ισχυρότερη των μίτων μου.
Πώς όμως γίνεται
Να ‘χει μεταξένια υφή;
Τυλίγομαι στα πέπλα μου
Κρύβομαι πίσω τους.
Αδιόρατο φως πάνω από τις σπηλιές
Οι τελετές συνεχίζονται.
Πολύχρωμος ο κόσμος
Μα αγαπημένος αυτός των ματιών σου.
Μεγάλη παραφωνία τα μαύρα πανιά.
Ο γιος της Αφροδίτης τα τοξεύει.

 "Ελλάμψεις" (υπό έκδοση)