Η έκφραση του σώματος

Σπύρος Κοκκίνης

Η νύχτα σκέπασε το δωμάτιο. Διαδοχικά, όπως
τα τρένα που καταπίνει ο κάμπος. Αδιέξοδοι
διάδρομοι, κύκλοι επιθυμίας. Κι η προσδοκία
της απόλαυσης στα μαύρα, ωσάν κάρβουνα, μάτια.
Ακόμα κι όταν δεν μπορώ να τη φτάσω η φωνή
με πλησιάζει. Οι τοίχοι γεμίζουν ζωγραφιές:
Μαλλιά που αχνίζουν όπως τα ρουθούνια τών
αλόγων στον ιππόδρομο. Μουσκεμένα σώματα
ωσάν λιβάδια. Βλέμματα γλυκά και φρέσκα ωσάν
κανέλα.

Αναπνέω την τρυφερή θάλασσα του ευβοϊκού,
γυμνή σταρένια κοιλιά.

Λαϊκή πολυκατοικία

Ανεβάζαμε τις πίκρες μας.
Κατεβάζαμε τα όνειρά μας.
Το ισόγειο απαράλλαχτο.
Στο τρίτο αδειάζαμε το Νώντα.
Έλεγα: πότε θα ψηλώσω σαν τον κύριο του πέμπτου,
σαν τις ακακίες που παίζουν τα καλόπαιδα.

Πάνω απ’ τη νύχτα τρέχανε δυο άλογα.
Πάνω απ’ το κεφάλι μου δυο σύρματα.
Δίπλα μου ούρλιαζε ο αγέρας, μπαινόβγαινε από τις τσέπες μου,
αρωματισμένος απ’ την κυρία του ρετιρέ.
Ανεβάζαμε τις πίκρες μας.Κατεβάζαμε τα όνειρά μας.
Κι ο δρόμος γέμιζε φαρμάκια.