Αφιέρωση

Σ'εκείνα τα δυο σου μάτια
αφιερώνω απόψε τον ουρανό.
Σ'εκείνα τα γκρίζα,
που κοιτούσαν το φεγγάρι
και δεν το χόρταιναν,
που μου μιλούσαν μ'αλήθεια,
που μέσα τους υπήρχαν κόσμοι ανεξερεύνητοι,
που κάθε βράδυ με ρωτούσαν αν τ'αγαπώ...

Το θαύμα

Αν ήταν Θεέ μου δυνατό,θα έδινα στη θάλασσα
το χρώμα των ματιών σου.

Τότε,όλα τα πλοία θα γίνονταν δελφίνια,
ύφαλοι με κοράλια τα ναυάγια
και με γοργόνες αγκαλιά θα 'πλέαν οι ναυτικοί.

Κι εγώ από ψηλά θα κοίταγα το θαύμα
κι ολόκληρος ο κόσμος θα "κράταγε" σιγή.

Τα παράθυρα

Τα σφαλιστά παράθυρά μου
μοιάζουν με τις κρυφές μου προσμονές.
"Φουσκώσαν" τόσο απ'τις βροχές,
που ήλιος δεν θωρεί την κάμαρά μου.

Τα σφαλιστά παράθυρά μου
δεν θα ανοίξουν πια ποτέ.

ΣΟΚ

Οι κραυγές μας "σκεπάστηκαν"
απ'τον ήχο των σειρήνων,
τα δάκρυά μας απ'το φόβο πάγωσαν
και τα χέρια μας μείναν δεμένα,
σα να μην μπορούν ν'αγκαλιάσουν πια.

Ρωγμές

Όλες εκείνες τις μικρές παραλήψεις
σκέφτομαι τα βράδια,
αυτές που φαίνονταν μικρές στη γέννησή τους,
μα έχουν τόση σημασία στη ζωή.
Δημιούργησαν ρωγμές,πού'χουν "ανοίξει"
και γίνανε μεγάλες με τα χρόνια,
τόσο πολύ,που τώρα μέσα τους κοιτώ
και μάταια να τις κλείσω προσπαθώ.

Τα πλοία

Κοιτάζω απόψε από ψηλά,ετούτο το λιμάνι.
Τα πλοία αγκυροβόλησαν και στέκονται ακίνητα.
Έδεσαν τόσο στη στεριά που μοιάζει πλέον δύσκολο, να ταξιδέψουν πάλι. -Στο βάθος ο ορίζοντας...
Αυτό το μπλε της θάλασσας, το βράδυ μοιάζει μαύρο.
Κι ούτε ένα πλοίο δεν φαίνεται,να ταξιδεύει απόψε.
Γύρω σκοτάδι και σιωπή,οι φάροι μείνανε σβηστοί
κι εμένα ο νους μου έδεσε σε πλοία ναυαγισμένα.
Μήπως πλέουν γαλήνια...σ'ένα ταξίδι στο βυθό;

η Εστία

Θυμήθηκα μία βραδιά το πατρικό μας σπίτι
και την εστία που σβηστή ποτέ δεν είχα δεί.
Η μάνα μας ολημερίς την κράταγε αναμμένη, γιατί για 'κείνη φαίνεται,πως σήμαινε ζωή.

Κατάκοπος σαν γύρναγε το βράδυ ο πατέρας,
η μάνα την εφούντωνε σαν νά'ταν πυρκαγιά.
Και τότε όλοι γύρω της καθόμασταν παρέα
και ο πατέρας όλους μας,μας έπαιρνε αγκαλιά.

Πρόσφατα πήγα μόνος μου σε 'κείνο τ'άδειο σπίτι,
μήπως και δώ σαν όνειρο εκείνη τη φωτιά.
Μα δεν υπήρχε τίποτα, που πια να την θυμίζει,
μόνο στη μέση ορφανή έστεκε η πυροστιά.

Το κλειδί

Εκείνο το βράδυ που έφευγες,
σε χαιρέτισα πολύ βιαστικά.
Δεν πρόλαβα να σου δώσω πολλά πράγματα.
Μονάχα κάτι ρούχα,λίγο κονιάκ και το κλειδί.
Και 'συ με ρώταγες,τι θέλεις το κλειδί.
Μα έπρεπε να γυρίσεις,έπρεπε να θυμάσαι
τη ξύλινη πόρτα μας,για να κρατηθείς.
Κι αν αγάπη μου τα χρόνια πέρασαν,
οι πλάκες της αυλής ξέφτισαν,σάπισαν τα παράθυρα
κι η πόρτα παλεύει,για να κρατηθεί,
η κλειδωνιά άθικτη...περιμένει.

Τα δακρυγόνα

Τα μάτια μας έμεναν πάντα δακρυσμένα.
Γιατί αντί να περπατούμε στα πεζοδρόμια,
εμείς διαλέγαμε πάντα τους δρόμους,
τις πορείες,τα πανό,τους αστυνόμους.
Αγωνιστήκαμε,με δίχως όπλα
και με τα πρόσωπα γυμνά στα δακρυγόνα.
Κι ενώ υπήρχανε χιλιάδες χέρια,να κρατηθείς,
τα όνειρά μας έμοιαζαν σίγουρα χαμένα.
Κι έτσι τα μάτια...παραμέναν δακρυσμένα.

Οι ζωές μας

Ξοδέψαμε τις ζωές μας σε θάλασσες ανάλατες.
Στις φουρτούνες ματαιώναμε τα ταξίδια
και στους πολέμους φτιάχναμε καταφύγια.
Τις απογοητεύσεις τις αποφεύγαμε σκοπίμως.
Τα μάτια μας,τα προστατεύαμε απ'τον ήλιο
κι ας λατρεύαμε το φως του και διαλέγαμε
πάντα δρόμους συμβατούς,χωρίς εμπόδια.
Τώρα μας φαίνεται άσχημος ο κόσμος,
γιατί τα μάτια μας τ'αφήσαμε στεγνά όλα τα χρόνια,
τα χέρια μας απαίδευτα και την ψυχή μας άδεια.

Ζωές παράλληλες

Ζούμε παράλληλα
μ'απόσταση αιώνων.
Κι όσο μου λείπεις
σ'αγαπώ...
Εσένα αντίθετα
δε σού'λειψα ποτέ.
Άλλωστε μου τό'χες πει
ένα βράδυ,πως δεν χρειάζεσαι
την αγάπη μου...

το τείχος

Αυτό το τείχος που υψώθηκε μπροστά μου,
να το γκρεμίσω δεν θα καταφέρω.
Δεν έχω όρεξη και τόσο να κοπιάσω,
μου μένει πια με τον καιρό να συνηθίσω.
Μου κρύβει φως,μου κλέβει αέρα
και τη μισή μου θέα,αυτό θαυμάζει.
Ομως αν δεν με βόλευε και λίγο,
το δίχως άλλο,δεν θά'χα αφήσει να χτιστεί!

Το αποφάσισα,θα του επιτρέψω να υπάρχει
και δεν θα λερωθώ γκρεμίζοντάς το!

Οι νύχτες

Έμαθα πια και ζω
με το κενό αυτό.
Ενώ αρχικά φαινότανε
δυσβάστακτο φορτίο,
με τον καιρό συνήθισα
και τό'κανα δικό μου.
Μοιάζουν οι μέρες
νά'χουν φως
και να μ'αντέχουν κάπως...
Οι νύχτες είναι δύσκολες
γιατί σβηστήκαν τ'άστρα

βροχές

Σαν θ'αρχίσουν
οι βροχές
θα πάρω στάλες,
να τις κάνω δάκρυα.
Έτσι θα μπορώ
να κλάψω,γι'αυτά
που δεν ονειρεύτηκα..

σιωπή

Κάθομαι και θυμάμαι
τις μέρες εκείνες...
Τις μέρες της γλυκιάς προσμονής
μέχρι νά'ρθεις...
Να κοιτώ τα μάτια σου
μ'αρκούσε...
Μόνο να σ'αγαπώ ήθελα...
Να σ'αγαπώ και να μου μιλάς...
Τώρα σκοτάδι...
Τι άδικη που είναι η σιωπή σου...

ποιητή......

Κάθε που νιώθεις έτοιμος
να γράψεις δύο λόγια,
πάρε την πένα και στυλό
και διόλου μη διστάσεις.
Άσε τη ζάλη τη γλυκιά
το νου να συνεπάρει
κι έτσι που θά'σαι λεύτερος
νιώσε,κι'ας είναι πίκρα.
Και να θυμάσαι ποιητή
ότι σε κάθε στίχο,
θα ακουμπάς πάντα ψυχή
κι αυτή θά'ναι η δική σου!

της μοναξιάς σου

Τη μοναξιά σου την ταϊζεις δυστυχία
κι αχόρταγη καταβροχθίζει τη ζωή.
Σε ξεγελάει με κλεμμένη ευγνωμοσύνη
και συ νομίζεις πως κερδίζεις στην ψυχή.
Μεταμφιέζεται σε ανεξαρτησία
και δεν σ'αφήνει να την αποχωριστείς.
Σε μια στιγμή ειλικρινούς αυτογνωσίας,
τη μάσκα βγάλ'της και ξανά,μην βολευτείς!

Θα μου χρωστάς

Θα μου χρωστάς
μια αγκαλιά
σε όλη τη ζωή σου,
μια αγκαλιά,όπου
χωρά η ομορφιά
του κόσμου...
Πόσο πολύ
την προσμονώ,
όσο δεν μου τη δίνεις.

Σιωπή

Οδυνηρό και άδικο
να πρέπει να σωπαίνεις.
Τα δάκρυα να κάνεις μύρο
και την πίκρα γλυκό κρασί.
Κι όλα κόμπος στο λαιμό να μένουν.
Πονάει η σιωπή!