Φύγαν τα παιδιά

Φύγαν τα παιδιά
έχετε γεια, θάλασσα πλατιά
βάθυνε το κύμα
μάνα η παναγιά
σβήνει στο τζάκι η φωτιά

Φρύγανο μου κάψαν την καρδιά
φύγαν τα παιδιά
πήρανε το δρόμο πικρό πρωί
δρόμο μαύρο κι όπου βγει

Παίζανε στα ζάρια τη ζωή
είκοσι χρονώ
περιμένω να ‘ρθεί που είν’ η αυγή
δάκρυ και παράπονο

Γέλιο και τραγούδι
ένας καημός λάδι στη πληγή
Στέγνωσε στα χείλια ο γυρισμός
Μάκρυνε η νύχτα πολύ

Στήσανε στο τοίχο τ’ όνειρο
είκοσι χρονώ
Ρίξανε φαρμάκι στο νερό
πίσω να ‘ρθω δεν μπορώ

Στήσανε στο τοίχο τ’ όνειρο
είκοσι χρονώ
Ρίξανε φαρμάκι στο νερό
πίσω να ‘ ρθω δεν μπορώ

Το Τραγούδι Των Καρμπονάρων ( Βίβα Λα Λιμπερτα )

Λύκοι χιμάνε στο κοπάδι
στήνουνε κρεμάλες λύκοι
λύκοι μας καίνε τα σπαρτά
πιάστε στα χέρια τις δικράνες
και τα σπαθιά έξω από τη θήκη
βίβα λα λιμπερτά

Στους κάμπους βροντά το κανόνι
και στα βουνά οι κεραυνοί
τ' αντάρτικο κίνημα φουντώνει
νέα ζωή προχωρεί

Μαύρο και σκοτεινό πηγάδι
μεροδούλι μεροφάι
μαύρο και τα κορμιά γερτά
άιντε σηκώστε το κεφάλι
να τραγουδήσουμε το Μάη
βίβα λα λιμπερτά

Έλληνες ακολουθήστε
των ανταρτών τη φωνή
να ζείτε τι ωφελείστε
μαύρη και σκλάβα ζωή

Πάρτε στους ώμους την ελπίδα
λάσπη και φωτιά στα χέρια
λάσπη ελπίδα και φωτιά
τ' άπαρτα κάστρα μετερίζια
γίναν τ' ονείρου μας λημέρια
βίβα λα λιμπερτά

Φύτρωσε μια φωνή στους δρόμους
έδεσε καρπό το στάχυ
βίβα ο αγέρας τον κρατά
όλο και πιο ψηλά η παντιέρα
τώρα και πάντα μια ΄ναι η μάχη
βίβα λα λιμπερτά

Ξημερώνει ( Το σύννεφο έφερε βροχή )

Το σύννεφο έφερε βροχή
κι έχουμε μείνει μοναχοί
έγινε η βροχή χαλάζι
δεν πειράζει, δεν πειράζει.

Τι έχει ο φτωχός να φοβηθεί
σπίτι, ουρανός όπου σταθεί
το δισάκι του στον ώμο
για το δρόμο, για το δρόμο.

Άιντε ν' απλώσουμε πανιά
στ' όνειρο και στη λησμονιά
δάκρυα η ζωή στεγνώνει
ξημερώνει, ξημερώνει.

Κόκκινα χείλη φίλησα

Κόκκινα χείλη φίλησα
Βάψανε τα δικά μου
Γι’ αγάπη εγώ σου μίλησα
Και για καημό η καρδιά μου

Πλατύ ποτάμι η αγάπη μας
Πλατιές της γης οι στράτες
Είναι στρωμένες με καημούς
Μα και χαρά γεμάτες

Πως ήρθες κι’ ανταμώσαμε
Κι’ έγινες τα’ όνειρό μου
Και πως τα χέρια δώσαμε
Βαθύ παράπονο μου

Πλατύ ποτάμι η αγάπη μας
Πλατιές της γης οι στράτες
Είναι στρωμένες με καημούς
Μα και χαρά γεμάτες

Κανόνια το βαρούνε

Κανόνια το βαρούνε
το ψωροκάλυβο
στεριάς και του πελάγου
καλύβι μ' ακριβό.

Στεριώσανε ταμπούρι
εστήθηκ' ο χορός
και του κρατάει κεφάλι
ο Πανάχραντος.

Τα κύματα πυρώνεις
κόκκινε ουρανέ
θεριά θαλασσομάχοι
μεταλαβαίνουνε.

Έγια μόλα έγια λέσα έγια
κλείστηκ' η καρδιά μου μέσα
καρδιά μου κάστρο άπαρτο
της λευτεριάς το φυλαχτό.

Ελάτε μ' έναν πόθο

Ελάτε μ' έναν πόθο
σε τούτο τον καιρό
πιάστε μαντίλι για χορό
να δέσουν οι καρδιές μας
φωτιά και σίδερο.

Αντάρτες βγήκαν για παγάνα
στη βρύση πλάι στο βοριά
στην κρεμάλα να δούμε όλους
όσους λαβώσανε τη λευτεριά.

Καιρός δεν περιμένει
ποτάμι ακούραστο
πό' 'χει το έμπα του κλειστό
στο έβγα του ματώνει
κι έγιν' απέραντο.

Ζητάει να προσκυνήσω
βεζύρη και πασά
βράχος μου κλείνει τη μπασιά
πέρα για να περάσω
αίμα η θάλασσα.

Αίμα και θα περάσω
παίχτε τα πίφερα
η λευτεριά 'ναι αντίπερα
για τ' άρματα τα χέρια
κράτα καθαρά.

Εδώ δεν προσκυνήσανε

Εδώ δεν προσκυνήσανε
θολό νερό δεν ήπιαν
μονάχα πίνουν αγιασμό
στη χούφτα τ΄ Άγιου Γιώργη
δυόσμο στην άκρια των χειλιών.

Καβαλικεύουν τ' άλογα
σημάδι βάνουν τ' άστρα
μπροστάρη βάνουν την καρδιά
ν' αναστενάξει ο Χάρος
φλόγα που καίει τον ουρανό.

Πλεούμεν' αρματώσανε
φαριά μεσοπελάγου
εζέψανε τα κύματα
να σύρουνε το Χάρο
για το χορό της λευτεριάς.

Δικό μας είναι τ' όνειρο
δικό μας και το θάμα
μ' ιδρώτα κι αίμα χτίζουνε
φωτιά το καταλύουνε
άιντε και πάλι απ' την αρχή.

Αντάρτικο

Πέρ' απ' τον κάμπο τον πλατύ
δράκος στο δρόμο περπατεί
και δράκος τα κρατάει τα περάσματα
Θε μου και ποιος τον σταματά
που 'χει στα χέρια τ' άρματα

Ποιος βγήκε για να χτυπηθεί
του δράκου πέφτει το σπαθί
στου Παραγιού τα χέρια πέφτουν τ' άρματα
ο γιος μου στέκεται μπροστά
τα φυσεκλίκια σταυρωτά

Βγαίνουνε δυο, βγαίνουνε τρεις
αναταράζ' η μαύρη γης
σέρνει φωνή μεγάλη πέρα να τους δει
πέρ' απ' τον κάμπο τον πλατύ
ο δράκος πια δεν τον πατεί

Όρτσα τα πανιά

Κόρη του Μαγιού, κυρά του φεγγαριού
σ' ανιστόρησα, παντοκρατόρισσα.
Όρτσα τα πανιά, κόντρα στο Δεληβοριά
είναι τ' αμπάρια γεμάτα, π' ανάθεμά τα, άγρια θεριά.

Κοντυλογραμμέ-, -γραμμένη Παναγιά
κόβω τα σκοινιά, ξεκόβω από στεριά.
Όρτσα τα πανιά ...

Την παράδεισο δεν την ξετίμησα
για τη θάλασσα γελάς, παντάνασσα.
Όρτσα τα πανιά ...

Και την κόλαση δεν τη φοβήθηκα
σ' αξιώθηκα και λευτερώθηκα.
Όρτσα τα πανιά ...


οι στίχοι σε συνεργασία με τον Μάριο Ποντίκα

Άιντε μια

Κάντε τα χέρια σίδερα
και τις ψυχές ατσάλι
αΪτόπουλα μαύρα φτερά
να μη σας πάρει ο ύπνος
ο νους φωτιά
να κάψει τ' ανθοπέρβολα,
με τη βαριά
τσακίζ' ο γύφτος κόκαλα
ο γύφτος μάτι δε σφαλά.

Άιντε μια κι άλλη μια
μια πνοή κι ανάσανε
σταυρωμένε μου ουρανέ
τα καρφιά σκουριάσανε.
Άιντε μια κι άλλη μια
καπετάν απέθαντος
της ζωής ο σταυραητός
ντύνεται γαμπρός..

Βοριάς θερίζει το βουνό
για να χαθούν τα χνάρια,
Να μη σε βρουν κοιμάμενο
μόν' να σε βρουν καβάλα
με το σπαθί
να σκίζεις τ' όνειρο στα δυο
ρέμα βαθύ
περνάς και πας ανήφορο
δέσε με τους νεκρούς χορό.

Άιντε μια κι άλλη μια
μια πνοή κι ανάσανε
σταυρωμένε μου ουρανέ
τα καρφιά σκουριάσανε.
Άιντε μια κι άλλη μια
καπετάν απέθαντος
της ζωής ο σταυραητός
ντύνεται γαμπρός.

Πρωτοπανηγυριώτη μου
ζώσ' τα τα φυσεκλίκια
εδώ ΄ναι η κόψη του γκρεμού
και της ζωής το θάμα
τ' αντίθαμα
με τη θωριά του καθαρή
γκόλφι κρεμά
τη λευτεριά ολοπόρφυρη
αντίκρυ και μας καρτερεί.

Άιντε μια κι άλλη μια
μια πνοή κι ανάσανε
σταυρωμένε μου ουρανέ
τα καρφιά σκουριάσανε.
Άιντε μια κι άλλη μια
καπετάν απέθαντος
της ζωής ο σταυραητός
ντύνεται γαμπρός.

Ακόμα τούτ' η Άνοιξη

Ακόμα τούτ’ η άνοιξη
το δάκρυ δε στεγνώνει
δάκρυ στα μάτια ποταμός
κυλάν ποτάμια οι χρόνοι.

Δεν είναι τούτη άνοιξη
δεν είναι καλοκαίρι
μόν’ είναι σύννεφο βαρύ
χειμώνας τό ΄χει φέρει.

Αν είναι να θερίσουμε
να μπούμε για τ’ αλώνι
τι μου φωνάζ’ ο κύρης μου
κι’ η μάννα με μαλώνει.

Χειμώνας και κρατάει πολύ
κι’ η νύχτα όλο μακραίνει
τσακάλι πέφτει στο μαντρί
και τρώει και δε χορταίνει.