Να είχαμε μιαν άνοιξη / Κριεζής Ηρακλής

Εκ του πλησίον
μιας ύστερης άνοιξης
με λουλούδια απτόητα
και περισσές καταιγίδες
δίχως με ανθρώπους
να αλυχτάν
δίχως στεναγμό και φόβους

εκ του πλησίον
μιας θάλασσας αλάθητης
καθαρής καιρικής συνθήκης
με ηλιοφάνειες πρωτόγνωρες
το ψυχρό μου μέσα να ζεστάνουν

και πόλεμο δεν έχει άλλον πια
το δέχτηκα
μονά ζυγά
πάντα όλα δικά σου

εκ του πλησίον
της άλλης μου πλευράς
να δω
αν όλα τα καράβια πήγαν πρίμα
εκ του πλησίον λοιπόν

γιατί τα χρόνια φύγανε
γιατί ξέρω πια
γιατί έμαθα πια
τις ήττες μου ν’ αντέχω.

Ο κόσμος είσαι εσύ / Στίχοι:Ηρακλής Κριεζής

Μ’ανοίγει ο κόσμος το παράθυρό του πάλι Στα δυο σου χέρια ν ανταμώσω τη ζωή Να πάρω αγάπη που αγάπη δεν ειν άλλη Να γίνω δρόμος στη δική σου διαδρομή Μου δίνει ο κόσμος μιαν υπόσχεση και πάλι Να βρω κουράγιο απ’ το πρωτο σου φιλί Να βγω στου ονείρου μου τη ρότα τη μεγάλη Να ξανατρέξω τη ζωή μου απ’την αρχή Ο κόσμος εισαι εσύ και τη ζωή μου αρχίζω Στα χέρια σου μαθαίνω ν αγαπώ Ο κόσμος εισαι εσύ κι εγω τον αρμενίζω Σε πέλαγο με παίρεις φωτεινό Ο κόσμος εισαι εσύ κι εγώ σε σένα ελπίζω Στα χέρια σου κρατώ τον ουρανο Μου δίνει ο κόσμος την ελπίδα του και πάλι Με των ματιών σου το γαλάζιο ουρανό Ζωή που στέκεις στης ζωής μου τα’ακρογιάλι Να μ’αρμενίσεις στα ταξίδια που διψώ Μ’ανοίγει ο κόσμος μια καινούργια του σελίδα Να μελετήσω στης καρδιάς μου τον παλμό Να βρω τον ήλιο που για χρόνια δεν τον είδα Κι από τη φλόγα του να πιω να ζεσταθώ Ο κόσμος εισαι εσύ και τη ζωή μου αρχίζω Στα χέρια σου μαθαίνω ν αγαπώ Ο κόσμος εισαι εσύ κι εγω τον αρμενίζω Σε πέλαγο με παίρνεις φωτεινό Ο κόσμος εισαι εσύ κι εγώ σε σένα ελπίζω Στα χέρια σου κρατώ τον ουρανό


Στίχοι:Ηρακλής Κριεζής Μουσική: Μάκης Αϊβάζογλου Από το δίσκο "Λαμπυρίδα " του Μάκη Αϊβάζογλου


το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=GyPKbvNvT1Q

Η ΟΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Είπα να βρω κι εγώ δυο λόγια 
καλέ Χριστέ μου να Σου πω,
λόγια που κράταγα στα στήθη,
καιρούς, αιώνες, χίλιους δυο.

Λέω για κείνους τους ανθρώπους,
που `φερες `δώ πάνω στη γη.
μύρια τα βάσανά μεγάλα
κι ό πόνος ανοιχτή πληγή.

Άραγε ξέρεις κάποια λύση,
που θα τους γιάνει τον καημό:
Ξέρω,μου λες, μονάχα μία.
Δρόμους να βρουν προς ουρανό.

Κι ήρθα εδώ να με θυμίσω,
σ` εμένα πρώτα να τα πω,
λύση καμία δεν υπάρχει,
παρά η οδός προς το Χριστό.

Ηρακλής Κριεζής

ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ / Ηρακλής Κριεζής

Σε θυμάμαι αδελφέ μου.
Ήταν 17 του Νοέμβρη θαρρώ.
Φορούσες τ` άσπρο σου πουκάμισο.
Μια ριπή πολυβόλου πέρασε από πάνω σου.
Το πουκάμισο έγινε κόκκινο.
Aιμοραγούσες.,
Σε κρατούσα στα χέρια μου.
«Όλα θα πάνε καλά», μου είπες.
Ξεψύχησες.
Σήμερα ξαναθυμάμαι τα τελευταία σου λόγια.
«Όλα θα πάνε καλά».
Αναρωτιέμαι....
Πόσο δίκιο είχες τότε???;