Το επόμενο ψέμα

Ως το λαιμό
ίσαμε τη σχισμή των χειλιών
στα σπήλαια της ανάσας
μπαινοβγαίνοντας
να παίζει η στάθμη των ερειπείων
και της πηχτής απόγνωσης
η μνήμη η αιμόφυρτη
των βυθισμένων ιδεολογιών
ώσπου να χαμηλώσει κράνος
ο ουρανός του βλέμματος
και να πεινάσει το φως

Τότε ανάψτε το το επόμενο ψέμα

(Ανθός λεμονιάς ....)

Ανθός λεμονιάς
τα χείλη μ' ακράγγιξε
κι έγινα ήλιος
Ανθός πεθυμιάς
στο περβάζι φτερούγισε
κι έγινα φως
Σκοπός αηδονιού
στη νύχτα αντάρτεψε
κι όνειρο έγινα
Σκοπός κοριτσιού
στο σεργιάνι αντήχησε
κι έγινα έρωτας
Ανθός και σκοπός
ανταμώσαν
με χτίσαν ελπίδα

Η πείνα του λευκού

                                                              Ώρα να πηγαίνω
                                                       δεν έχω άλλο στήθος

                                                              Νίκος Καρούζος

Πεινασμένο λευκό
δεν έχω άλλη νύχτα να σου δώσω
Τώρα ξέρεις δε βασιλεύει ο ήλιος
στις οροφές που τον καρφώσαν
έτσι ποτέ δε νυχτώνει
κι η φτώχεια μου δε λέγεται
Δεν έχω καν μια στάμνα σιωπής
να μαζέψω τις σκέψεις μου
ένα κλαδάκι έρεβος
για να πλανέψω τ' όνειρο
ένα τριζόνι έστω
να συντροφέψω τον καημό
Ένα ψίχουλο νύχτα δεν έχω πια
να φιλέψω την αγάπη
κι η λύπη μου δε λέγεται

Μοντέλο σώματος (Στη λίμνη του Πολύφυτου...)

Στη λίμνη του Πολύφυτου
εκεί που τώρα κάνει στάση
σιωπηλός μηχανοδηγός ο Αλιάκμονας
τα ψαράκια
αν και φτηνά
δε χωνεύουν με τίποτα
παρά την καλή παρέα και την πλήρη εξάρθωση
των φρυγμένων ιστών
Τεμαχισμένα
μυρίζοντας ρακί και σαββατόβραδο
διέρχονται το στενό του λάρυγγα
σαν ένας λυγμός επαναληπτικός
και ξαναβρίσκοντας το διαμελισμένο τους σώμα
στο ενυδρείο του στομαχιού
με μια απορία στο βλέμμα που γίνεται λύπη
με μια λύπη που γίνεται δάκρυ
στέκουν σα χαμένα πίσω από το γυαλί
τα παιδικά μας χρόνια
τα θαμμένα καλοκαίρια του '73 στον πυθμένα
της λίμνης του Πολύφυτου

Λεκτικό επεισόδιο

Οι γιατροί
με έκδηλη αμηχανία
είπαν πως πήγε από εγκεφαλικό
αλλά εμείς που ξέραμε τον άνθρωπο
κι είδαμε τον καημό ισόβιο ναυαγό
στα βαθιά των ματιών του
δείξαμε κατανόηση
γιατί εδώ που τα λέμε
πώς θα μπορούσαν να διαγνώσουν
οι άμοιροι
αυτήν τη συμφόρηση των λέξεων
στο κεφάλι του ποιητή

(Στο σόι μας είμαστε ανέκαθεν νομοταγείς...)

Στο σόι μας είμαστε ανέκαθεν νομοταγείς
Δεν απασχολήσαμε ποτέ τις Αρχές
με τα φρονήματα και τη δράση μας
Κάναμε τη θητεία μας κανονικά
στην ώρα μας παντρευτήκαμε αγόρια κορίτσια
Κι όταν πάλι η Πατρίδα κινδύνεψε
αγόγγυστα προσφέραμε κι εμείς τους νεκρούς μας
Ολάκερη η ζωή μας σκληρή σαν την πέτρα
Αυξήσεις και τέτοια πάντως δεν απαιτήσαμε
Δε θέλαμε φασαρίες που χαλούσαν την τάξη
και τις δουλειές μας εκθέταν σε κίνδυνο
Ιδιαίτερα τις παρέες πολύ τις προσέχαμε
ποτέ δε βάλαμε κομμουνιστή στο σπίτι μας
Παίρναμε μέρος στις εκλογές αθόρυβα
και ψηφίζαμε πάντα κατά συνείδηση
το κόμμα που ήταν στην Κυβέρνηση
Κανένας δε μας ενόχλησε
κανέναν δεν ενοχλήσαμε
καθαρά τα χαρτιά μας
Άμα δεν πειράξεις δε σε πειράζουν
Έτσι σήμερα φτιάξαμε μια κάποια κατάσταση
Καθωσπρέπει πολίτες και άρχοντες
μας εχτιμούν απόλυτα
κι απ' τους πέντε επίτροπους της εκκλησιάς
οι δυο ανταντάμ παπαντάμ ανήκουν στο σόι μας

Φοβάμαι

Φοβάμαι
τις βαθιές πολυθρόνες
το χτύπημα στον ώμο
το υποκριτικό χαμόγελο
υπάλληλων κι επιδομάτων
Τη λείανση της αθλιότητας
φοβάμαι
Τρέμωτα ογκώδη πρωτόκολλα
τη λογική των εκθέσεων
τις προσκλήσεις σε γεύματα
κι επίσημες δοξολογίες
Στη στοίχιση
με την εξουσία πιράνχας
πανικοβάλλομαι

Παράξενος άνθρωπος

Βγαίνει απ' το καβούκι του
μονάχα τη νύχτα
αρτιμελής σταλαχτίτης σιωπής
όταν οι άλλοι επιστρέφουν οιμώζοντας
με κομμένα δάκτυλα
για να χαϊδέψουν τις μπαγιάτικες γυναίκιες τους
και να σπαργανώσουν των τραυμάτων τα βρέφη
στη φόδρα του ύπνου

Τότε λοιπόν ξεπορτίζει
απ' τις χαραμάδες της μνήμης
μ' ένα μολύβι κρεμασμένο στον ώμο
κι' επιστρέφει ξημερώματα
κατάκοπος
μ' ένα ματωμένο ποίημα στη ζώνη

Παράξενος άνθρωπος
ο ποιητής