Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ / Τσιάβος Χρήστος

 

 
Αποφοίτησα κι εγώ
Καλοκαίρι του ‘23
Τον μήνα έβδομο του έτους.
Πτυχίο πήρα δασκάλου δημοτικού,
Έτοιμος τάξη δική μου να αναλάβω,
Για να διδάξω σε σχολείο εγώ,
Παιδιά να μάθω γράμματα
Που λεν και στο χωριό μου.
Μετάδοση γνώσεων
Και τρόπο απόκτησης τους,
Να προσφέρω εγώ,
Και πρόσωπο αποδεκτό
Να έχω στους μαθητές και τις μαθήτριες μου,
Αλλά και στους γονείς τους.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΑΛΛΩΝ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΩ; / Τσιάβος Χρήστος

 

Μεγάλη δυστυχία,
Να μιλάς και να μην σε ακούν.
Να λες τα αυτονόητα,
Για να προστατεύσεις κάποιον
Και για να τον βοηθήσεις,
Αλλά το μυαλό κολλημένο.
Αχ γιατί,
Τα λόγια να έχουν βγει αληθινά
Και πάλι να μην σε πιστεύουν,
Και να προσπαθούν,
Να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα με ανοησίες.
Όμως πάλι ζητούν την συμβουλή σου γιατί ανίκανοι είναι,
Να αντιμετωπίσουν το οτιδήποτε.
Γιατί όμως να σου φορτώνουν ανθρώπους και καταστάσεις,
Που εσύ δεν τα θες και τα έχεις απομακρύνει με το ζόρι;
Τί να πει κανείς;
Αυτή είναι η κοινωνία πια,
Η Ζωή σου πρέπει να γίνεται μίζερη χωρίς την ευθύνη σου,
Επειδή το θέλουν οι άλλοι.
Όχι δεν είναι σωστό αυτό.
Να έχεις τάσεις φυγής από το μέρος που αποτελεί ησυχαστήριό σου,
Γιατί κάποιοι δεν θέλουν να ακούν απλά.
Καθόλου ωραίο.
 
Σε εποχές απελευθέρωσης και διεξόδων,
Να υπάρχει τόσος εγκλωβισμός και εξάρτηση από αρνητικότητα
Και ισχυρή τοξικότητα,
Με αποτέλεσμα να γίνει κάποιος γεμάτος με αυτές,
Αλλά ουσιαστικά κενός.
Δεν είναι χρήσιμη σε περίπτωση καμιά,
Είναι...,
Συγχωρέστε με για τον όρο,
Η πιο άχρηστη εξάρτηση,
Σε βαθμό μεγαλύτερο κι από ναρκωτικά,
Γιατί σε τρώει εσωτερικά σαν το σαράκι,
Κι αποκτάς προβλήματα.
Τα λάθη διορθώνονται.
Τί φταίει όμως κάποιος που τα διορθώνει να του φορτώνουν,
Παρόμοια λάθη άλλοι που τους λες να τα διορθώσουν και στέκουν,
Σε ανόητες δικαιολογίες.
Να θέλουν να τον χρησιμοποιούν όπου και όπως τούς βολεύει.
Κι όταν τους χαλάει το γλυκό στο κενό μυαλό τους,
Να μην είναι χρήσιμος.
Η φυγή συνεχίζει να είναι μονόδρομος,
Αφού κανείς δεν βοηθάει να λυθεί,
Άρα πώς να συνεννοηθεί,
Αυτός που την αντίληψη έχει.
Να φύγουν αυτοί, οι ανόητοι να ζήσουν μακριά
Κι όλα θα είναι μια χαρά,
Για αυτούς που άποψη δεν αλλάζουν και συνεχώς δειλιάζουν.
Κι ακόμα καλύτερα για αυτούς που θέλουν και ξέρουν να αλλάζουν
Και τα λάθη να τα εξαλείψουν,
Για μια καλύτερη Ζωή να ζήσουν.

Από την ποιητική συλλογή «Η Διέξοδος…» (2024)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΝΩΜΕΝΟΙ / Τσιάβος Χρήστος

 

Από πριν βγεις απ’ την κοιλιά,
Σε αγαπάω.
Ο Νονός σου,
Να γίνω ήθελα,
Και να σου χαρίσω.
Τ’ όνομά σου.
ΔΗΜΗΤΡΑ.
 
Η μέρα που γεννήθηκες,
Η καλύτερη του κόσμου.
Κάθε χρόνο την θυμάμαι
Και χαίρομαι που είσαι εδώ.
 
Με υπομονή να σε κλείσω,
Στην αγκαλιά μου περίμενα.
Έρωτας με την πρώτη ματιά.
Το πιο γλυκό και όμορφο μωρό,
Με ένστικτο δυνατό,
Ότι το αγαπάω βαθιά εγώ.
 
Με γελάκι μωρουδιακό,
Με σφίξιμο από το χεράκι,
Το μικροσκοπικό
Και με φιλάκι ρουφηχτό,
Πριν καταλάβει,
Τί είναι αυτό.
 
Η Αγάπη μας αμοιβαία.
Πάντα είμαστε μαζί,
Κι ας μην είμαστε.
Πνευματικός πατέρας σου είμαι,
Πνευματική μου κόρη είσαι,
Πνευματικά είμαστε ενωμένοι.
 
Με ψυχολογία κατεβασμένη,
Αν είμαι,
Ή κάτι με απασχολεί,
Και το κρύβω,
Το καταλαβαίνεις,
Και προσπάθεια να αναπτερωθώ,
Εσύ την μεγαλύτερη κάνεις.
Μια αγκαλίτσα κι ένα φιλάκι,
Κι ένα μικρό αστειάκι,
Δίνεις και διασκορπίζεις,
Ό,τι με στεναχωρεί,
Κι η λύση προκύπτει στην στιγμή.
Η στήριξη αυτή αρκετή
Και η πίστη για την καλύτερη εκδοχή.
Συμβουλή να δώσει σοφή,
Κι εγώ κοντά της
Να την βοηθήσω,
Σε ό,τι χρειαστεί.
 
Η γυναίκα της Ζωής μου,
Η μικρή μου,
Που δίνει νόημα,
Όταν οι άλλες βρίσκουν δικαιολογίες,
Με ανόητες λέξεις και πράξεις.
Αυτή είναι εδώ.
Με καμιά δεν θα συγκριθεί,
Αφού λήγει πριν καν αρχίσει,
Με μία και μόνο νικήτρια,
Την βαφτιστήρα μου.
Πρώτη Αγάπη και παντοτινή,
Μετά την μητρική θαλπωρή.
Για την βαφτιστήρα μου,
Τα λέω όλα αυτά,
Πού είναι μέσα στην καρδιά,
Η πιο όμορφη κι η πιο γλυκιά,
Με θέση μόνιμη
Και δικά της κλειδιά.

Από την ποιητική συλλογή «Η Διέξοδος…» (2024)

ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ / Τσιάβος Χρήστος

 

 
Η ψυχή του παιδιού αγνή,
Και η καρδιά του,
Τεράστια κι ανοιχτή,
Για οποιονδήποτε,
Να βρεθεί εκεί.
Ανιδιοτελής η Αγάπη,
Που σου δίνουν.
Για να βρεθείς στην καρδιά τους
Και για να κερδίσεις την Αγάπη τους,
Με πράγματα απλά,
Θα τα καταφέρεις.
Ένα χαμόγελο, μια λέξη
Και ηρεμία στο βλέμμα.
Με ένστικτο λειτουργεί ένα παιδί.
 
Κι αν είσαι άνθρωπος περίεργος,
Με κακή ψυχή,
Μόνο με τεχνάσματα ύπουλα,
Θα μπεις
Μες στην καρδιά του,
Και θα του δώσεις μόνο αρνητικά.
Αχ Θεέ μου γιατί να υπάρχουν,
Αυτοί οι άνθρωποι;
 
Αν όμως είσαι άνθρωπος σωστός,
Ένα παιδί ενστικτωδώς,
Θα σε συμπαθήσει,
Είτε αγόρι είτε κορίτσι κι αν είναι.
 
Να ήμασταν όλοι παιδιά,
Θα ήταν ο κόσμος μια αγκαλιά.
Να μάθουμε από τα παιδιά,
Κι όχι να τα μαθαίνουμε εμείς αυτά
Τα λάθος πρότυπα.
«Γιατί;» θα αναρωτηθείς.
Δες τον κόσμο γύρω
Και θα καταλάβεις.
 
Τον είδες;
 
Οι σχέσεις όλες δεν ευδοκιμούν,
Γιατί όλοι το συμφέρον κοιτούν,
Και πληγώνουν όσους,
Την πραγματική φιλία
Και τον πραγματικό Έρωτα αναζητούν.
Ξεχνάνε ότι κάποτε ήτανε παιδιά,
Κι όλοι παίζανε σαν μια συντροφιά.
 
Όσο μεγαλώνει κάποιος,
Τόσο χάνει την παιδική ψυχή του.
Αυτό του επιβάλλει η κοινωνία
Κι η οικογένειά του.
 
Καιρός να αντισταθείς,
Και το παιδί που είσαι,
Να το διατηρείς.
Άσε τους γονείς να λένε.
Γίνε πρότυπο και για αυτούς.
Κι αν δεν θέλουν,
Άφησε τους στη μιζέρια,
Και φτιάξε τον δικό σου κόσμο.
 
Διάδωσέ  το παντού.
Βοήθησε ένα παιδί,
Να μείνει πάντα,
Σε αυτή την στιγμή,
Και τους γονείς αυτού,
Ν’ ανακαλύψουν,
Την κρυμμένη πλευρά,
Που λύνει όλα τα προβλήματα.
Κι αν δεν θέλουν,
Δείξε τους τί χάνουν
Και σώσε τα παιδιά.
 
Σώσε τα παιδιά.
Η Ελπίδα του κόσμου είναι αυτά.
Κάτι ξέρουν τα παιδιά
Που δικό τους κόσμο φτιάχνουν,
Με ψεύτικα πρόσωπα, πλασματικά.
Μόνο τα παιδιά.
Αυτά ξέρουν,
Μόνο αυτά.
Μόνο τα παιδιά.
Από την ποιητική συλλογή «Η Διέξοδος…» (2024)