Απόγνωση

Ό,τι δε γνώρισα από σένα

σα να μου το ‘χες τάξει

θα γίνει φυλακή δίχως επισκεπτήριο.

Το σταμπωτό φουστάνι μου

ακουαρέλα δανεική

χρώμα θα χάσει και χλωμό

απ’ τα χέρια μου θα πάρει.

Λύτρωση το χάραμα δε φέρνει,

η ανάσα είν’ ακόμα πορφυρή

μα εγώ στέκω πάλι απέναντι σου

και ζητώ να σ’ αγαπήσω πιο πολύ.

Αποχαιρετισμός

Εσύ που γύρευες την αλήθεια σου

και τον κορεσμό δεν τον πιστεύεις

τώρα γιατί φεύγεις;

Εδώ είμαι…

τα κύτταρα ενώνω

και την ανθρώπινη μορφή

για σένα αποκτώ.

Τα λίγα ‘όχι’, εκείνα τα πολύτιμα

αυτά μόνο κρατώ

και τα κουτάκια μου διασπώ

μάζα αγάπης που ορμώ

σε ολοκλήρωσης κενό.

Ό,τι δεν είμαι αντανακλώ

γυάλινο πρίσμα, ρόδου χρώμα

αυτό είμαι κι εγώ.

Μπορείς αν θες να φύγεις

γιατί το μέσα σου αγαπώ

απλά που δεν με γνώρισες

γι αυτό μόνο πενθώ.

Ανάμνηση

Συρμάτινα πλέγματα χαράζουν το μυαλό μου

και ο καιρός γελάει

χαϊδεύει τ’ αστραπόφερτα ποτάμια των ματιών σου

και σε χωριάτικη λινάτσα σε κεντάει.

Στο καφενέ στέκεις Ευρωπαίος

περιπαίζοντας τα χωρατά μου

και στου τρένου τα πολύχρωμα βαγόνια

χάνω τα ίχνη από τα βήματα μου.