Κουτρουβαλώ / Σπαρτιώτης Ορφέας

 Κουτρουβαλώ

με τα θεριά πούχω μέσα μου

στην πιο κοντινή Άβυσσο

- τη δική μου Άβυσσο -

μα με τον ερχομό της νύχτας

αναδύομαι

βρίσκοντας από το σκοτάδι του κόσμου

το δικό μου Φως

Ορφέας Σπαρτιώτης

Η μέρα με αντάμωσε... / Ορφέας Σπαρτιώτης

 Η μέρα με αντάμωσε

να ανιχνεύω

τις πολιτείες του Αχέροντα.

Οι βιτρινόπληκτοι άνθρωποι

με χαιρέτησαν

με το απόκοσμο βλέμμα τους.

Τα χρόνια μου ενέχυρο

στα άδυτα του νου.

Χάνομαι

σε απροσδιόριστους παραδείσους,

χωρίς καν να διατηρώ

τον τελευταίο λόγο.

[Τα χρόνια της Βροχής,] / Ορφέας Σπαρτιώτης

 Τα χρόνια της Βροχής,

θα μας θυμίζουν

και θα ορίζουν

το Στίγμα μας

Εμείς

που δε νιώσαμε τη δροσιά της βροχής,

μα με την άγρια ομορφάδα της

τρανέψαμε,

αρμενίζουμε στα πέλαγα της προσμονής

κλείνοντας τα μάτια.

μνήμες

που έστεργαν να πλανέψουν τον κόσμο

σαν εικόνες ξεπροβάλλουν

μα το τραγούδι της βροχής

ξεδιαλύνει πάντα τις σκοτεινές θύμησες

των παιδικών μας άστρων

και έτσι

ταξιδιώτες της Ελπίδας γενήκαμε

δοκιμάζοντας τα όρια μας.

Από την ποιητική συλλογή :

'' Νυχτερινή περιπλάνηση στις ανταύγειες του φεγγαριού''

Ορφέας Σπαρτιώτης: Ο νους… δεν περιμένει τίποτα πια μήτε τον ίδιο το θάνατο του.

Βουβά αποχαιρέτησες
τις καλημέρες που δεν πήρες
ψάχνοντας τις λεπτομέρειες που σε όρισαν,
με τις ανοχές να συντηρούν τις αυταπάτες
διάβηκες σε χώρα ατέρμονων επιλογών,
θυμιατίζοντας την ύπαρξη σου,
αναζητώντας
το ταξίδι και το όνειρο

**

Κλειστά βλέφαρα,
ανοιχτά παράθυρα,
αερικό γίνομαι
και βγαίνω
σε σκοτάδια,
τρέμω το φως,
αβάσταχτοι οι άσπροι τοίχοι
και
το κλειδί σκουριασμένο στην πόρτα.

**

Όταν

η γέννηση

ταυτίστηκε

με το χαμό της ζήσης μου,

σε ανακάλυψα.

Όταν

η Ελπίδα

αποδήμησε κι η Αγάπη

χάθηκε

πριν καν γεννηθεί,

σε έχασα.

Όταν

τα χέρια

δε γνέφουν πια

μα μόνο στις βρισιές

ακολουθούν,

σε χρειάζομαι

Όταν

η Ζωή

με άφησε στο περιθώριο

των χρόνων μου,

σε αναζήτησα

Όταν

βυθίστηκα μέσα σου

και μου 'πες,

''δε μπορεί

κάπου θα υπάρχει

μια πόλη

μια Αγάπη

μια Αγκαλιά'',

ξαναγεννήθηκα.

**

Tα δρώμενα έλαβαν τέλος,
οι θεατές
σέρνουν τα αλυσοδεμένα βήματα
για τα λουστραρισμένα δώματα,
ο νους τους θολός
σαν γέρος
που δεν περιμένει τίποτα πια
μήτε τον ίδιο το θάνατο του.
Το αύριο τους καρτερεί,
η άνοιξη φαντάζει μακρινή
καθώς η ψευδαίσθηση
συνεχίζεται ...

Ορφέας Σπαρτιώτης: Τρία (3) Ποιήματα

Τα τελευταία φεγγάρια
σάλπαραν
με τη γεννησή μας
και μεις
μικρές κουκίδες
αναζητήσαμε
φθίνουσες καταστάσεις
που καθόρισαν
τον μαύρο ορίζοντα,
μετέωροι
σε ακροβατών συνοικίες
να νοσταλγούμε
τη γαλήνη του κοινού,
περπατάρηδες
αλλοτινών εποχών
να σμίγουμε
με το άσπρο του σύννεφου
πριν τον κατακλυσμό.

**

Καθώς αδειάζουν οι μέρες
μια δημιουργική κενότητα
ασφαλίζει την κάθε νύχτα.
Μοναχική διαδρομή ...
Περιπλάνηση στην Άβυσσο.
Ταξίδι αλλότριο.
Συνεχίζεις ...

***

. κι ήταν κείνο το πρωινό
σαν να μ' άδραξε η ''Άνοιξη'',
καβαλικεύοντας, θυμάμαι,
δυο διαβατάρικα σύννεφα,
ταξίδεψα ...
μέχρι που η νυχτιά
γιόμισε άστρα