Σωκράτης Αντωνιάδης : Δύο [2] ποιήματα

 1. ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΕΙΣ

Πόσο βολικες φαντάζουν

των συμμαθητω οι επανανενώσεις.

Ύστερα απο τριάντα χρόνια

ύστερα απο σαράντα χρόνια

ύστερα απο συμβιβασμους

και συναλλαγες

αναπαλαιώνουν αξιοπρεπως

σε σάλες ξονοδοχείων

τα ερείπια-τους.

2. ΑΝΘΗΡΗ ΣΥΚΑΜΙΝΙΑ

Στον κουρασμένο ταξιδιώτη

η ανθηρη συκαμινια κλείνει το μάτι

και μ΄ ένα νεύμα φιλικο

στον ίσκιο-της τον προσκαλει.

«Έσιεις πολλην δροσιαν δαμαι», λαλει-της.

Κι αυτη θροΐζοντας την πλούσια φυλλωσια

του είπε: «Εν΄ πο’ ΄ν΄ πασσιης ο σσιος-μου, γιε-μου»

«Παλαιοί Τεχνίτες της Λάρνακας» / Κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο του γιατρού-ερευνητή Σωκράτη Τ. Αντωνιάδη

Με τίτλο «Παλαιοί Τεχνίτες της Λάρνακας», κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο του γιατρού-ερευνητή Σωκράτη Τ. Αντωνιάδη. Πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση 289 σελίδων, με κείμενα που αναφέρονται στους γνωστότερους εκπροσώπους 13 παλαιών επαγγελμάτων, με πολλές αδημοσίευτες φωτογραφίες, με βιβλιογραφική αναφορά και ευρετήριο κύριων ονομάτων. Το βιβλίο προλογίζει ο πρώην Πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Λάρνακας, Όθωνας Θεοδούλου, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει πως πρόκειται για «ένα βιβλίο που έλειπε από τη βιβλιογραφία των επαγγελμάτων».

Ο ίδιος ο συγγραφέας δίδει το στίγμα του βιβλίου του στο σύντομο εισαγωγικό σημείωμα: “Το βιβλίο αποτελεί φόρο τιμής στους ανθρώπους που άφησαν τη σφραγίδα τους στη φυσιογνωμία της Λάρνακας, με έργα χειρονακτικής δημιουργίας”.

Αναφέρεται σε τεχνίτες 13 επαγγελμάτων που έζησαν και δραστηριοποιήθηκαν κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 19^ου και τις τέσσερις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα: Αμαξουργοί, Αργυροχρυσοχόοι, Επιπλοποιοί και Καρεκλάδες, Καραβομαραγκοί, Κηροποιοί, Κωμοδρόμοι, Λιθοξόοι, Παπλωματάδες, Ράφτες και Ράφταινες, Σκαρπάρηδες και Τσαγκάρηδες, Ταλιαδόροι (ξυλογλύπτες), Τενεκετζήδες και Χαλκωματάδες. Τα περισσότερα από αυτά εξέλιπαν.

Είναι το τέταρτο βιβλίο έρευνας του Σωκράτη Αντωνιάδη με θέμα τη γενέθλια πόλη του. Προηγήθηκαν:Τα Μεσαιωνικά κατάλοιπα στην επαρχία της Λάρνακας, Μιχαλάκης Παρίδης ο αγωνιστής-ποιητής της ελευθερίας και Η Λάρνακα του Πουρίνου. Το 2014 δημοσίευσε την ποιητική συλλογή Ανώνυμη Άνοιξη.

Πέντε (5) ανέκδοτα ποιήματα του Σωκράτη Αντωνιάδη

ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ 

Στον κλωβό μιας τυχαίας ανάβασης

καραδοκεί ενίοτε

στα μάτια ενός άγνωστου συνταξιδιώτη

μια αιωνιότητα.

Καθώς η ανάληψη

υπερβαίνει τον αριθμό των ορόφων

αναρωτιέσαι

για τη χαμένη γενιά των αγγέλων.

DELETE

Ενημερώνουμε τη μνήμη του τηλεφώνου

αφαιρώντας ονόματα που ’φυγαν  

ή που ανώφελα επιμένουν.

Μια αμφιταλάντευση 

η διαγραφή της μνήμης

όμως η μυγιάγγιχτη αφή της οθόνης

δεν διστάζει

να επιβάλει ακαριαία την τελική λύση.

ΤΟ ΣΠΙΤΙ 

Το σπίτι έγινε καφετέρια

μ’ επίπλωση να θυμίζει ευαισθησίες παλιάς κοπής.

Λίγο μετά το πυρπόλησαν

λόγοι αντιζηλίας είπανε.

Αλλά το ξέρω καλά αυτό το σπίτι.

Κάποτε είχε μια ψυχή γαλήνια

χωνεμένη στα παλιά έπιπλα

στην άμιλλα των ευγενών ψιθύρων.

Ίσως και ν’ αυτοπυρπολήθηκε

μη αντέχοντας στον τόσο θόρυβο

και στην τόση κωμωδία των συναθροισμένων.

 ΑΤΙΤΛΟ

Ονειρεύτηκε δικό της τον μεγάλο πόνο.

Ξύπνησε ιδρωμένη

ανακάθισε

και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος

να συγκρατήσει τον φόβο.

Ώσπου τα δευτερόλεπτα αναδιάταξαν

τον κόσμο

κι αποκοιμήθηκε ξανά

μητέρα.

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΩΝ

Κήποι αδιευκρίνιστων συναισθημάτων

απλώνονται πάνω απ’ την αιώνια σιωπή.

Ποτέ δεν ξέρεις τι επιφυλάσσει μια μαρμάρινη πλάκα

ποια επιτύμβια θ’ αποδώσουν την οφειλόμενη υπόσταση

ποιες ουράνιες προσδοκίες θα ξεδιπλώσουν

τα λευκά φτερά των αγγέλων

ποιες ηλικίες θα εκτεθούν επιτέλους σε κοινή θέα

φωτογραφίες που δεν ξέχασαν το αλλοτινό ατσαλάκωτο κύρος

θα φλερτάρουν με τους ιριδισμούς των ματιών.

Επιθυμίες καλά κρυμμένες που οικειοποιούνται

τη μεγαλοσύνη του ζόφου και των κυπαρισσιών.

Κάποιοι τα λένε γη ανάπαυσης

τόπους αναμονής

μα είναι και υποθέσεις δημοσίων σχέσεων με τον θάνατο.

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ

 Σωκράτης Αντωνιάδης    

στον Δημητράκη Δημητριάδη*

Σκούριασες μες στο μικρό ορειχάλκινο σώμα σου

κι ούτε μια λέξη δεν άρθρωσες.

Θα διαρρήξω λοιπόν με τα χέρια

το μεταλλικό στέρνο σου

θα κρατήσω απαλά στις παλάμες

την τρυφερή σου καρδιά

και θα σε ρωτήσω τι ένιωσες την άνοιξη του ’56

όταν εξοστρακίστηκες στ’ άστρα!

Κι αν η σφαίρα που συνέτριψε το κρανίο σου

λίγο πιο πάνω απ' το δεξί μάτι

δεν σ’ άφησε να θυμάσαι

εγώ δεν θα σ’ αφήσω στην ηρωική λήθη.

Θα σε σφίξω με όλη τη δύναμή μου

μέχρι ν’ ακούσω στους χάλκινους παλμούς της καρδιάς σου

τα άγουρα όνειρα ενός εφτάχρονου αγοριού

που δεν άνθισαν σε καμιά πόλη του κόσμου

αλλά έμεινε εξήντα πέντε χρονών άγαλμα

να περιφέρεται φάντασμα στην αυλή του σχολείου

με το κοντό μαθητικό παντελονάκι

τις μικροσκοπικές γροθιές

κι ένα πανέρι άνθη για περαστικούς και συμμαθητές.

                                                                                             Οκτώβρης 2014.

* Ο μικρότερος πεσόντας της ΕΟΚΑ. Δολοφονήθηκε από Άγγλο στρατιώτη στις 14 Μαρτίου του 1956, σε διαδήλωση κοντά στον Άγιο Λάζαρο.