Παράξενη βροχή / Φίλιππος Γράψας

Πέφτει μια παράξενη βροχή
πάνω στα παράθυρα της νύχτας
ποια συννεφιασμένη εποχή
ξενυχτάει στο φως μιας καληνύχτας
δε σου πάει ζωή στην ξαστεριά
δε σου παν τα κίτρινα φεγγάρια
πώς να φτάσουν για παρηγοριά
τέτοιας ερημιάς τα συναξάρια

Σώμα υποταγής φόβος
είναι της φυγής φόβος
μη μ’ ακολουθείς
μια για την καρδιά φόβος
δυο για την ψευτιά φόβος
τρις θα μ’ αρνηθείς

Πέφτει ένα σκοτάδι από σιωπές
γύρω γύρω και στη μέση λύπη
όλες η πληγές είν’ ανοιχτές
και ο γιατρός του κόσμου, απόψε λείπει

Τέτοιες ώρες στη γωνιά του νου
μόλις χαμηλώσει η περηφάνια
βγαίνουν τα μαχαίρια του καημού
και της μοναξιάς τα γιαταγάνια

Σώμα υποταγής φόβος
είναι της φυγής φόβος
μη μ’ ακολουθείς
μια για την καρδιά φόβος
δυο για την ψευτιά φόβος
τρις θα μ’ αρνηθείς


το ακούτε  : https://www.youtube.com/watch?v=nPPk1Q2OuOY

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες
σ’ απόσταση αναπνοής και μ’ έχασες
κι αυτό το καλοκαίρι χαραμίστηκε
φθινόπωρο κι η αγάπη μας βυθίστηκε

Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε
πιο νωρίς ήρθ’ ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε
πώς χωρίσαμε με τόση ευκολία
φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες
τις θέσεις ποu κρατήσαμε τις πέταξες
δυο ξένα χέρια τώρα πια σε δέχονται
και τα αισθήματα μου επιστρέφονται

Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε
πιο νωρίς ήρθ’ ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε
πως χωρίσαμε με τόση ευκολία
φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

Το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου

Του βάζεις δύσκολα του κόσμου αυτού του άμυαλου
και ξενυχτάς με το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου
γελάς με γέλιο δυνατό κι όποιος αντέξει
μετά ζητάς σιωπή που δε σηκώνει λέξη

Μοναχική και σπάνια
γυρνάς μεσ’ στα Βαλκάνια
ανέμους να θερίσεις
σαν Παναγιά σ’ έναν τεκέ
ψάχνεις του κόσμου το λεκέ
για να τον καθαρίσεις

Μελαχροινούς Θεούς τις νύχτες ονειρεύεσαι
και μ’ όποιον ήλιο σεργιανάς τον ερωτεύεσαι
οχτώ μποφώρ κι οι δράκοι βγήκανε στο κύμα
παίρνεις μελάνι και φτερό και γράφεις ποίημα

Μοναχική και σπάνια
γυρνάς μεσ’ στα Βαλκάνια
ανέμους να θερίσεις
σαν Παναγιά σ’ έναν τεκέ
ψάχνεις του κόσμου το λεκέ
για να τον καθαρίσεις
Μοναχική και σπάνια
γυρνάς μεσ’ στα Βαλκάνια
ανέμους να θερίσεις
σαν Παναγιά σ’ έναν τεκέ
ψάχνεις του κόσμου το λεκέ
για να τον καθαρίσεις

Οι μυρωδιές του κόσμου

Οι μυρωδιές του κόσμου στο σώμα σου βροχή,
πάλιωσ’ ο εαυτός μου στη νέα σου εποχή,
της γης τα καλοκαίρια σ’ έχουν γι’ ανατολή,
κι εγώ μεσ’ στα νυχτέρια για ένα σου φιλί.
Μετρώ τα λόγια, τα φιλιά,
το φως, την αγκαλιά, τα χρόνια που σου δίνω,
ξεχνώ πως έχω μια καρδιά
ευαίσθητη, που αν φύγεις για πάντα θα χαθεί,
μετρώ τους φόβους, τους θυμούς,
τις λύπες, τους καημούς, το θάνατο που πίνω,
ξεχνώ πως έχω μια ζωή
που θα φωνάξει "τέλος" αν ξαναπληγωθεί.
Τα χρώματά σου αλλάζουν με φόντο ουρανό,
λευκό πρωί χαράζουν, βράδυ μελαχρινό,
της γης τα καλοκαίρια σ’ έχουν γι’ ανατολή,
κι εγώ μεσ’ στα νυχτέρια για ένα σου φιλί.
Μετρώ τα λόγια, τα φιλιά,
το φως, την αγκαλιά, τα χρόνια που σου δίνω,
ξεχνώ πως έχω μια καρδιά
ευαίσθητη, που αν φύγεις για πάντα θα χαθεί,
μετρώ τους φόβους, τους θυμούς,
τις λύπες, τους καημούς, το θάνατο που πίνω,
ξεχνώ πως έχω μια ζωή
που θα φωνάξει "τέλος" αν ξαναπληγωθεί.

Μια στάση εδώ

Μια στάση εδώ να βγω στο δρόμο να χορέψω ένα ζεϊμπέκικο
πάνω στην άσφαλτο και συ με ύφος ψεύτικο
να με κοιτάζεις τάχα πως με λογαριάζεις
να με κοιτάζεις τάχα πως με λογαριάζεις

Θα κάνω στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου
πόσο κοστίζει μια παράβαση του νόμου
να σταματήσω θέλω την κυκλοφορία
για να φωνάξω ότι πρόδωσες την πιο όμορφη ιστορία

Μια στάση εδώ θέλω απόψε να με δεις σε δυο ξεσπάσματα
να ξεχαστούνε της ζωής μας τα χαλάσματα
να μ’ αντικρίζεις τάχα πως με υποστηρίζεις
να μ’ αντικρίζεις τάχα πως με υποστηρίζεις

Θα κάνω στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου
πόσο κοστίζει μια παράβαση του νόμου
να σταματήσω θέλω την κυκλοφορία
για να φωνάξω ότι πρόδωσες την πιο όμορφη ιστορία
Θα κάνω στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου
πόσο κοστίζει μια παράβαση του νόμου
να σταματήσω θέλω την κυκλοφορία
για να φωνάξω ότι πρόδωσες την πιο όμορφη ιστορία

Η ζωή

Μη μου ζητάς τραγούδια
χθεσινά ξαναφορεμένα
μην ψάχνεις τα φεγγάρια
τα παλιά τα περπατημένα.
Η ζωή
ξεκινά δυνατά και πατά
σ’ άλλους γαλαξίες
συγχωρεί
τους πολύ τολμηρούς
τους τρελούς και τις αξίες
η ζωή
τρέχει μ’ έτη φωτός
ο καιρός δεν την τρομάζει
προχωρεί
και γι’ αγάπες παλιές
ούτε που το κουβεντιάζει.
Μη μου ζητάς θυσίες
αρκετές έκανα για σένα
έχω πολλές αιτίες
που κρατώ το αύριο για μένα.

Βοσπορίτισσα

Βγήκε τ’ άστρο της αυγής
στο παράθυρο της γης
Βοσπορίτισσα κοιμάσαι
να ξεχνάς να μην θυμάσαι.

Γι’ αυτά τα μάτια καίει το καντήλι
λες κι είν’ ελπίδα που `χει ανατείλει
μοσχοβολάει ο καιρός καημούς.
Γι’ αυτό το σώμα τ’ άσπιλο σώμα
μέχρι κι ο θάνατος πεθαίνει ακόμα
και πια δεν έχει ο Θεός εχθρούς.

Βγήκε φως εσπερινό
λέει τραγούδι σκοτεινό
Βοσπορίτισσα ποια μοίρα
σ’ άφησε χωρίς πορφύρα.

Γι’ αυτά τα μάτια...