ο δραπέτης

Σιωπηλή η ζωή σου Σαχάρα
τις οάσεις να φεύγουν κοιτάς
κατεβαίνεις στη στάση Καμάρα
σε κινούμενη άμμο πατάς

Βιαστικά σαν δραπέτης τρυπώνεις
στις υγρές του μυαλού σου στοές
το σακάκι σου δεν ξεκουμπώνεις
μη φανούν οι βαθιές σου πληγές

Μες το βράδυ σε βρήκα θλιμμένο
κάτω εκεί στην αρχαία αγορά
να ρωτάς με μυαλό σαλεμένο
πόσο πόνο χωράει η καρδιά

Οι δρόμοι σε γέλασαν

Στα μάτια σου πέφτει βαρειά συννεφιά
νυχτώνει στο σπίτι, στους δρόμους, στα πάρκα,
κι εσύ φεύγεις μόνος μες στην παγωνιά,
για τόπους που ανθίζει μονάχα η χαρά.

Οι δρόμοι σε γέλασαν, σε πήγαν αλλού,
βαρύ το παράπονο σε πνίγει παντού,
κανείς δε σου μίλησε και δε σε ζυγώνει,
κι αυτό που ονειρεύτηκες, αργά σε σκοτώνει.

Χαμένες οι νύχτες που πέρασε εδώ,
στην πόρτα μου άστρο σβηστό τ' όνομά σου,
σε ποιο σταυροδρόμι του κόσμου να 'ρθω,
καθώς θα διαβαίνεις, τραγούδι να πω.

Οι δρόμοι σε γέλασαν, σε πήγαν αλλού,
βαρύ το παράπονο σε πνίγει παντού,
κανείς δε σου μίλησε και δε σε ζυγώνει,
κι αυτό που ονειρεύτηκες, αργά σε σκοτώνει.

Τετάρτη βράδυ

Στην πόλη απόψε βρέχει τ' όνομά σου
τα βήματά σου δεν τ' ακούω πια
ποτάμι μες στους δρόμους τ' όνομά σου
σκεπάζει τη ζωή μου σαν σκιά.

Τετάρτη βράδυ, απολυτήριο και τρένο
και να σε κρύβει ένα παράθυρο θαμπό
Τετάρτη βράδυ είναι το σπίτι μου πιο ξένο
στέκομαι απ' έξω και δε θέλω πια να μπω.

Στην πόλη απόψε βρέχει σαν και τότε
είν' η ζωή μου ένα παράπονο πικρό
σε σκέφτομαι μονάχο από τότε
μέσα σ' ομίχλη και μαντίλια στο σταθμό.

Εγώ δεν είμαι ποιητής

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ' αδερφός του

Απόψε η νύχτα

Απόψε η νύχτα θα σ' το πει
στην πόρτα θα το γράψει:
Ό,τι αγαπούσες θα χαθεί
ό,τι είχες θα ρημάξει.

Κι εγώ στο τρένο μες στη νύχτα
μ' ανθρώπους ξένους θα μιλώ.
Για μας ο κόσμος βράδιασε
και τέλειωσε εδώ.

Απόψε η νύχτα θα σ' το πει
κι εσύ θα κλαις μονάχος,
λησμονημένος μια ζωή
στην ερημιά σαν βράχος.