Άρης Άλμπης: Δέκα σελίδες το πολύ θα ήταν αρκετές...

Αλήθεια και συναλλαγή

Το σκάνδαλο πρωτοφανές, η αποκάλυψη σεισμός,
αποπομπή τού υπουργού, κομματικός ορυμαγδός.
Κι έγινε ξάφνου όνομα ο τολμηρός ερευνητής,
ο μέχρι τότε άγνωστος συνήθους ύλης κομιστής.

Σε δύο μήνες δεύτερη σπουδαία αποκάλυψη
το πώς οι άλλοι συνεργοί προσπάθησαν συγκάλυψη.
Ξανά χειροκροτήθηκε ο τολμηρός ερευνητής,
δυναμικά προβλήθηκε σαν της αλήθειας μαχητής.

Άγνωστο ποια συμφέροντα οδήγησαν τους εντολείς
και ποιους ενόχους κάλυψαν οι σκοτεινοί υποβολείς.
Κανείς ποτέ δεν έμαθε ποιος ήτανε ο αυτουργός,
πόσους μισθούς εισέπραξε εν μια νυκτί ο «τολμηρός».

Αλήθεια και συναλλαγή. Το ανεκτό και το μεμπτό.
Ποια μέσα αγιάζονται για έναν σοβαρό σκοπό;

**

Γιορτές στο ήμερο νησί

Σε κάποιο μακρινό νησί οι άνθρωποι δεμένοι,
φιλόκαλοι, εργατικοί και πάντα μονιασμένοι.
Για όσα τούς αρέσανε, γι’ αυτά που εκτιμούσαν
εννιά γιορτές ορίσανε και όλοι τις τιμούσαν.

Η πρώτη, η λαμπρότερη, γιορτή για την Πατρίδα,
σ’ εκείνη είχαν σιγουριά, σ’ αυτήν και την ελπίδα.
Γιορτή και για το Παρελθόν, για όλους τους Προγόνους,
το πώς τραβήξαν στη ζωή, πυξίδα γι’ απογόνους.

Η τρίτη, γλυκονόματη, γιορτή τής Καλοσύνης
κι από κοντά η τέταρτη, γιορτή Δικαιοσύνης.
Στην πέμπτη εκτιμούσανε της Γνώσης την ουσία,
στην έκτη – την πρωτότυπη – του Γέλιου την αξία.

Για τα ωραία τ’ ουρανού γιορτή τα καλοκαίρια –
τον Ήλιο, την Πανσέληνο, το Άπειρο, τ’ Αστέρια.
Και για τη γη τους μια γιορτή, σε προσεγμένη μέρα –
για το Νερό και τους Αγρούς, τα Όρη, τον Αέρα.

Η τελευταία τής χρονιάς, μεγάλη σαν την πρώτη,
η περηφάνια των παλιών, το χρέος για τη νιότη,
πάνω απ’ όλα τ’ αγαθά, η μέγιστη αξία·
γιορτή λαμπρή, διήμερη για την Ελευθερία!

Ποιήματα και θέατρα, χοροί, ευχές, τραγούδια,
στο πόδι όλοι στις γιορτές, και στις ψυχές λουλούδια.
Είχανε και μικρές γιορτές για κάθε μια χαρά τους,
οι άνθρωποι τη ζούσανε μ’ όλη τη γειτονιά τους.

Και μία μέρα στο νησί ήρθανε κάποιοι ξένοι,
θαλασσοπόροι βλοσυροί γερά εξοπλισμένοι.
Είπανε πως θα μείνουνε κι αυτοί στην Πολιτεία,
χρυσάφι θέλανε να βρουν κι αρχίσανε με βία.
Φέραν κι ιεραπόστολους κηρύγματα να πούνε,
κι αυτοί απαίτησαν γιορτές αλλιώτικες να βρούνε.

Οι κάτοικοι απόλεμοι για χρόνια στο νησί τους,
μα γνώριζαν το Παρελθόν καλά απ’ τη γιορτή τους.
Όλοι μαζί οργάνωσαν του Γέλιου τα αστεία,
μεταμφιέσεις κωμικές, παλιάτσοι, φασαρία.

Οι ξένοι, αν και βλοσυροί, κινήσαν να γελούνε
και με το άφθονο κρασί αρχίσαν να μεθούνε.
Εύκολα πιάσανε δουλειά οι μεταμφιεσμένοι
κι οι ξένοι όλοι βρέθηκαν στη θάλασσα ριγμένοι.

Ελεύθεροι οι άνθρωποι στη λατρεμένη γη τους
μ’ ενότητα και σύμπνοια στο ήμερο νησί τους.

**

Διασημοποίηση

Δέκα σελίδες το πολύ θα ήταν αρκετές,
γι’ αυτά που ήθελε να πει ο δοκιμιογράφος,
μ’ ακόμα και οι εκατό τού ήταν λιγοστές·
ανομολόγητα γλυκός ο τίτλος πολυγράφος!

Διακόσιες δέκα τελικά σελίδες τυπωμένες,
εξώφυλλο πολύχρωμο, εντυπωσιακό,
οι γνωριμίες του πολλές, καλά δικτυωμένες
και σχόλιο-διθύραμβος στο περιοδικό.

Δεύτερος τόμος, συναφής, πληθώρα οι σελίδες,
ο τρίτος και ο τέταρτος γραφτήκανε γοργά,
προβλήθηκε το όνομα σε δυο εφημερίδες
και γίνανε ευρύτερα τα έργα του γνωστά.

Παλιός βιβλιοκριτικός σε έντυπο λιτό,
ένα προς ένα έκρινε τα τέσσερα βιβλία,
με άφθονες παραπομπές και λόγο πειστικό
κατέδειξε το άχυρο και την πολυλογία.

Στα έντυπα ξεκίνησε ανταλλαγή πυρών,
σκοπίμως κάποιοι κράτησαν τόνους εκτός ορίων.
Είναι η παλαιότατη τέχνη των αγορών·
πώς γίνονται πασίγνωστα ονόματα μετρίων.

Της αγάπης το κίνημα / Άλμπης Άρης

Τακτικές συναντήσεις και χίλια ζητήματα,
συζητήσεις για τέχνη, βιβλία, αισθήματα,
καθαρές διαπιστώσεις για ήθη και δέοντα·
φανερά τα ωραία κοινά ενδιαφέροντα.

Τακτικές συναντήσεις, γλυκιά η προσέλκυση,
σαν μπουμπούκι αργό μυστική η προσέγγιση.
Γνωριμίες πολλές τόσα χρόνια στη ζήση τους,
μα καμιά ταιριαστή στην ανήσυχη φύση τους.

Τακτικές συναντήσεις, του χρόνου παιχνίδισμα,
ευγενών αισθημάτων πηγαίο ξεχείλισμα.
Ξαφνικά μία λέξη εκείνη, γλυκύτατη,
μία λέξη αμέσως κι εκείνος, ευθύτατη.

Άλλη λέξη καμιά, δευτερόλεπτα άφωνα,
σιγουριά στην ψυχή τους, αισθήματα διάφανα,
στα υγρά τους τα μάτια ξεκάθαρο μήνυμα.
Κι ένα πρώτο φιλί· της αγάπης το κίνημα!

Στους αγρούς των ελπίδων

Οι λαοί απαιτούν και οι ρήτορες σπεύδουν
στους αγρούς των ελπίδων να σπείρουνε Θα.
Λιγοστοί δυσπιστούν, οι πολλοί περιμένουν.
Και τα λόγια πολλά.

Στο ρυθμό του ο Χρόνος, χωρίς συγκινήσεις,
αγνοεί διακηρύξεις, ιδέες και Θα,
την αλήθεια τη φέρνει χωρίς εξηγήσεις.
Και τα λόγια λιτά.

Ξεφυτρώνουν δειλά κάποια Θα μετρημένα,
τα ζιζάνια δίπλα τους ευημερούν,
των ρητόρων τα λόγια, χλιαρά, μασημένα.
Οι πολλοί απορούν.

Θεωρίες ποικίλες, αιτίες, εκθέσεις
για τη σύγκρουση δέοντος και εφικτού,
φλυαρίες «σπουδαίων», φτηνές αντιθέσεις
παλαιού παιχνιδιού.

Οι λαοί διατηρούν τους αγρούς των ελπίδων
και των Θα τούς σπορείς αιωνίως ζητούν.
Ξεπηδούνε οι ρήτορες σκοπιμοτήτων,
και αυτοί κυβερνούν.

……….. ……….. ………..
1η δημοσίευση (μπλοκ) 22-8-2015

ARISALBIS.BLOGSPOT.COM

Άρης Άλμπης

Με ιάμβους και δακτύλους, με τροχαίους κι αναπαίστους και αμφίβραχεις.

Mικρός / Άλμπης Άρης

Η σκέψη του απλή· λαβείν και δούναι,
τα χρήματα ο κύριος σκοπός,
αδιάφορος οι άλλοι τι θα πούνε,
στου κόσμου του το κέντρο μόνο αυτός.

Μικρός μες στο μικρό του το συμφέρον,
θεός του κι οδηγός η αγορά,
για τα κοινά μηδέν το ενδιαφέρον,
εκτός αν το εισπράττειν αφορά.

Ρώμη 4ος αιώνας / Άλμπης Άρης

Οι οπαδοί αδημονούν να βγάλουνε πρωταθλητή
σε άχρωμη αρένα,
όπου με ζήτω και κραυγές αναζητούν το νικητή.
Κι ας είναι ένα ψέμα.

Οι άρχοντες – οι μεν κι οι δε – ασήμαντοι, ανεπαρκείς,
ανθύπατοι αχρείοι,
ραβδούχοι ανερμάτιστοι, προβεβλημένοι ευτελείς,
οι πραίτορες γελοίοι.

Υπήκοοι ανεκτικοί τούς άρχοντες χειροκροτούν
και περιμένουν δώρα
μονάχα για το σήμερα· δε δείχνουνε ν’ ανησυχούν
τι έρχεται στη χώρα.

Οι Βησιγότθοι σταθεροί με σχέδια επιθετικά
το μέλλον ετοιμάζουν,
θρασύτατοι και ιταμοί, τα λόγια τους προκλητικά·
τα όπλα τους ακμάζουν.

Πολίτες ασυμβίβαστοι παρατηρούν τους οιωνούς,
αφήνουν τα μαντεία,
εναγωνίως προσπαθούν, αναζητούνε ικανούς
να λάβουν τα ηνία.

Ακίνητοι και διάσπαρτοι εδώ κι εκεί οι ικανοί,
και ποιος να τους ενώσει,
δε φαίνεται ένας αρχηγός να βάλει λογική φωνή,
τη χώρα να διασώσει.

Κι αν θα βρεθεί ο αρχηγός, ανθρώπινος και νουνεχής,
πολλοί να τον στηρίξουν,
πολυετείς διαλαλητές – εντεταλμένοι διαβολείς –
στο μαύρο θα τον ρίξουν.

Οι οπαδοί αδημονούν να βγάλουνε πρωταθλητή
σε θλιβερή αρένα,
όπου με ζήτω και κραυγές αναζητούν το νικητή.
Κι ας ξέρουνε το ψέμα.

https://arisalbis.blogspot.com/

Άνθρωπε / Άλμπης Άρης

Φουσκωμένη η λάβα ξεσπάει με βία,
Πομπηίες και Θήρες σαρώνει γοργά,
ο Εγκέλαδος χρόνια με θεία μανία
τα πολύμοχθα έργα σου τα διασκορπά.

Του Διός κεραυνοί θορυβώδεις σε πλήττουν,
θυελλώδη ορμούν του Αιόλου παιδιά,
μες στη λάσπη οι βίαιες μπόρες σε πνίγουν,
ποταμοί αγριεύουν, ρημάζουν σπαρτά.

Τα θηρία σε τρώνε σε ζούγκλες και δάση,
της φροντίδας σου αρπάζουν τα ζωντανά,
ερπετά ιοβόλα και έντομα μύρια
σ’ απειλούν και σε ρίχνουνε του θανατά.

Δεν αρκούνε τα τόσα ποικίλα θηρία,
και στο αίμα σου μέσα εχθρούς κουβαλάς,
από χίλιες αρρώστιες πονάς και πεθαίνεις,
σε θολό πεπρωμένο με πείσμα τραβάς.

Απ’ τ’ αρχέγονα χρόνια σηκώνεσαι, πέφτεις,
ξεπερνάς κάθε κόπο και στέκεις ορθός,
κι αν ερείπια, στάχτες τριγύρω σου βλέπεις,
παραμένεις ακάματος δημιουργός.

Τα θαυμάσια έργα σου, άνθρωπε, βλέπω,
στου μυαλού σου τη δύναμη μένω ενεός,
τιθασεύεις υπέρτερες άγριες δυνάμεις,
αντιστέκεσαι, κι ας σε προγκίζει ο καιρός.

Μες στην έρημο βρήκες τους τρόπους να ζήσεις,
τους αιώνιους πάγους κι αυτούς κατακτάς,
στων βυθών τις αβύσσους τολμάς καταδύσεις,
στους αιθέρες μπορείς σαν πουλί να πετάς.

Στο φεγγάρι σου τόλμησες κι έχεις πατήσει,
τους πλανήτες αφόβιστα εξερευνάς,
απ’ του ήλιου τη δύναμη έχεις διαφύγει,
διαστημόπλοια στέλνεις, το χάος νικάς.

Με το θάνατο μέτωπο έχεις ανοίξει,
μηχανές και στο σώμα σου εγκαθιστάς,
μυστικά τών κυττάρων σου πλέον τα λύνεις,
το γραφτό σου το ίδιο με σθένος χτυπάς.

Πώς μπορείς, χόμο σάπιενς, τόσα να κάνεις;
Ποιων ορίων ακόμα θα σπάσεις φραγμούς;
Στο μυαλό σου απίθανα νούμερα βάζεις,
μ’ ένα δέος κοιτώ τους τρελούς σου ρυθμούς.

Κι όμως, άνθρωπε πάνσοφε, άνθρωπε μόνε,
η ερώτηση μένει για σένα σκληρή,
στων αιώνων την ύβρη, απάντηση δώσε,
έχει γίνει το χρέος σου πλέον βαρύ.

Πώς μπορείς Παρθενώνες στον ήλιο να υψώνεις
και την ίδια στιγμή το κακό στο μυαλό,
αφορμές να ζητάς και τα όπλα να ζώνεις,
τα ωραία σου έργα φριχτό ρημαδιό;

Για τον πόλεμο αυτό δισταγμούς να μην έχεις,
και στο γείτονα ακόμα στον αδερφό.
Διακηρύξεις θυμόσοφες, ευαισθησίες,
ρητορείες ατέλειωτες για το ορθό,
Πυθαγόρες, Επίκουροι, φιλοσοφίες,
μα να μένει ακμαίο παντού το κακό;

http://arisalbis.blogspot.com/

Όμορφη σχέση / Άλμπης Άρης

Mια όμορφη σχέση στο διάβα τού χρόνου,
μονάχη εκείνη, μονάχος κι εγώ,
αισθήματα γνήσια, όμοιες διαθέσεις,
περίφημα πάντα περνούμε κι οι δυο.

Τον πλούσιο κόσμο της δείχνει με στίχους,
ποιήματα εύχυμα, στοχαστικά,
στον έρωτα πλέκει θεσπέσιους ύμνους,
υψώνει τον ήλιο του δοξαστικά.

Με θέρμη διαβάζω τους ώριμους στίχους,
κρυμμένες δονούν τής ψυχής μου χορδές,
γεννούνε πρωτότυπους έξοχους ήχους,
μαζί ξετυλίγουμε θείες ωδές!

Mια όμορφη σχέση στο διάβα τού χρόνου,
μονάχη εκείνη, μονάχος κι εγώ
ελεύθεροι, δίχως συμβάσεις τού κόσμου,
αισθήματα βέβαια και για τους δυο.

http://arisalbis.blogspot.gr/

Ήθος / Άλμπης Άρης

Σημερινοί και χθεσινοί,
παλιοί κι ακόμα πιο παλιοί,
άσημοι και προβεβλημένοι,
ασπούδαχτοι και σπουδαγμένοι,

εσείς εκεί, της εξουσίας,
αδιάφοροι της Ιστορίας,
σε θώκους αναρριχημένοι,
με τους μισθούς σας βολεμένοι.

Ν’ αναγνωρίσω τα σωστά σας,
να παραβλέψω τα στραβά σας,
να συγχωρήσω τις βλακείες,
να σβήσω τις παλινωδίες.

Μα δε σηκώνω πια να βλέπω
το θράσος σας να οργιάζει,
της σκοπιμότητας το αίσχος
ασύστολα να πλεονάζει.

Το μαύρο τυλιγμένο άσπρο
και η αλήθεια ένας μύθος.
Και νά ’ναι πια σβησμένο άστρο
η ιερή μας λέξη ΗΘΟΣ.

http://arisalbis.blogspot.gr/

Η Ιστορία περιμένει / Άλμπης Άρης

Η σιγουριά των ιδεών των παρελθόντων μας ετών
σε ποιο σκαλί κακοπεσμένη;
Η αίγλη των ιδανικών αγριεμένων εποχών 
σε ποια σελίδα ξεχασμένη;

Εκείνη η γυαλιστερή ορμή των ενθουσιασμών
σε ποιο σκοτάδι σκουριασμένη;
Η θαρραλέα διαδρομή ελπιδοφόρων ιαχών
σε ποια γωνιά ξεψυχισμένη;

Η έλευση παλιών δεινών, πληγή στο σώμα των εθνών,
στα μάτια όλων δεδομένη.
Μέσα στη στάχτη σιωπηλή μνήμη αγώνων των λαών.
H Ιστορία περιμένει…

https://arisalbis.blogspot.gr/

Προς αναχωρητές / Άλμπης Άρης

Ψυχές ευγενικές και ντελικάτες,
υπάρξεις εύθραυστες,
αν σας γυρίσανε τις πλάτες,
μη φύγετε.

Υπάρχουν κι άλλοι. Λίγοι, μα υπάρχουν,
μαζί σας να σηκώνουν την αλήθεια,
κι ας σημειώνει νίκες η ασχήμια.
Μη φύγετε.

Κι αν δεν τους βρίσκετε αυτούς τους λίγους,
γιατί κι εκείνοι σιωπηλοί,
βέβαιο είναι πως υπάρχουν.
Κι είναι αυτό πολύ!

http://arisalbis.blogspot.gr/

Φίλος προθέσεων

Ήταν ωραίος στις ιδέες,
οι συζητήσεις σοβαρές,
είχε λεπτές ευαισθησίες,
διαχυτικός στις αγκαλιές.

Όμως…
ο φίλος τα ’χε μάθει όλα,
ατράνταχτη η σιγουριά,
έλεγε, διάβασε πληθώρα
βιβλία ψυχολογικά.

Έβρισκε σ’ όλα ερμηνείες,
προθέσεις διαφορετικές,
τον κυνηγούσαν υποψίες,
διύλιζε τις κριτικές.

Διέγραψε το Δημητράκη
που είχε μια καρδιά χρυσή,
ένα ωραίο σχήμα λόγου
το νόμισε για προσβολή.

Στην άκρη έκανε τη Μαίρη,
καλόβολη κι ευγενική,
κάποια ερώτηση αθώα
τη βρήκε κοροϊδευτική.

Και κάποια μέρα στην κουβέντα,
ξάφνου η έκρηξη οργής,
θεώρησε μια διαφωνία
απόπειρα επιβολής.

Μέσα στο λάθος του ο φίλος,
παγιδευμένος στο θυμό,
ξέχασε κάθε τι ωραίο
κι έσπρωξε φίλο καρδιακό.

. (Στίχοι για τον αξιόλογο συνάδελφο Σ,
. που, τι κρίμα, δε μπόρεσε μέχρι το τέλος
. τής ζωής του να στεριώσει έναν φίλο).

http://arisalbis.blogspot.gr/

Κάποτε / Άλμπης Άρης

Τι εποχή ήταν κι εκείνη…
Να καταγγέλλουν λαοπλάνοι τούς αγύρτες,
δημοκρατία να ζητάνε οι φασίστες,
να εγκαλούν οι εφιάλτες τούς προδότες,
προσκυνημένοι να προγκίζουν μειοδότες.

Τι εποχή αλήθεια…
Δημαγωγοί να επικρίνουν δημοκόπους,
οι ψεύτες να φωνάζουνε γι’ απάτες,
αιρετικοί ν’ αποκηρύσσουν αποστάτες.

Τι εποχή, πώς να την πεις…
Σπιθαμιαίοι να περιγελούνε νάνους,
αθύρματα να βρίζουν τους γελοίους,
οι τιποτένιοι να μαλώνουν τους αχρείους.

Τι εποχή, πώς να τη δεις…
Τυχάρπαστοι να ψέγουν τυχοδιώκτες,
να κρίνουν ραδιούργοι τους πανούργους,
κακοποιοί να κυνηγούνε τους κακούργους.

Ήταν καιρός μιας ξένης πολιτείας,
υπήκοοι βουβοί να βλέπουν…
Οι μεν, πώς είναι η μαυρίλα τής αλήθειας,
οι δε, πώς είναι η αλήθεια τής μαυρίλας.

http://arisalbis.blogspot.gr/

Συμβάσεις 1 / Άλμπης Άρης

Στομφώδης ο λόγος, πεζός, τετριμμένος,
βαρύγδουπες φράσεις και τόποι κοινοί,
κι αυτός δοκησίσοφος και επηρμένος
στο βάθρο απτόητος χειρονομεί.

Στην αίθουσα πέφτει κι απλώνει η πλήξη,
οι λίγοι στις άκρες αποχωρούν,
οι άλλοι μετρούν τα λεπτά ως τη λήξη,
μουρμούρα και κόπωση, αδημονούν.

Τελειώνει ο λόγος, επευφημίες,
και σπεύδουν, στο βήμα να φτάσουν πολλοί,
χαμόγελα, έπαινοι και φλυαρίες,
λυμένα τα γόνατα του ομιλητή!

Συμβάσεις και ήθη, βωμοί κολακείας,
με άγραφους νόμους στημένοι θεσμοί,
σκοποί με θυμίαμα υποκρισίας,
μικρά και συμφέροντα κι υποταγή.

Ισόβιο λάθος

Η συνάντηση τυχαία μες στην αγορά,

είκοσι περάσαν χρόνια, ήτανε πολλά,

όμως ξύπνησαν αμέσως όλα τα παλιά,

πώς να σβήσεις δύο χρόνια τόσο ανθηρά;

Μια κουβέντα μού ’πε τότε με πολύ θυμό

και ξεστόμισα αμέσως λόγο τσουχτερό,

άπειροι κι οι δυο και νέοι και ορμητικοί,

τους συμβιβασμούς τούς καίγαν οι εγωισμοί.

Και διαγράψαμε αμέσως μια γλυκιά ζωή,

δύο χρόνια με λατρεία - ζήλευαν πολλοί.

Τη μετάθεσή μου πήρα λίγο βιαστικά

και χωρίς καμία λέξη έφυγα μακριά.

Είκοσι περάσαν χρόνια, γίνανε πολλά,

οικογένειες κι οι δυο μας κι από δυο παιδιά,

είκοσι περάσαν χρόνια σ’ άλλες αγκαλιές,

μα θυμούνται και δε σβήνουν τα παλιά οι καρδιές.

Μία ώρα η κουβέντα, είπαμε πολλά,

συμπεράσματα αμέσως βγήκαν καθαρά.

Οι ζωές μας τετριμμένες, γεύση πια στυφή,

έχουν γίνει ο κανόνας οι συμβιβασμοί,

καταπίνονται και λόγια και εγωισμοί.

Μα οι δρόμοι πια φραγμένοι γι’ άλλη διαφυγή.

Και τα μάτια μας μιλήσαν κι ήτανε υγρά,

της νεότητας το λάθος ξύσαμε βαθιά,

ο καθείς το δρόμο πήρε με βαριά καρδιά

και τα δάκρυα της ψυχής μας ήτανε πικρά.

Άρης Άλμπης: ….. ασφαλώς και συγκινεί πάντα η ποίηση

Συνέντευξη στον Δημήτριο Γκόγκα  

 [Δεν υπάρχουν ποιητικές και αντιποιητικές εποχές. 

Πάντα γράφονταν ποιήματα και τραγούδια. 

Και σ’ ένα άθλιο κελί και σ’ ένα 

ξερονήσι εξορίας και σ’ ένα άνετο σπίτι. 

Και σε ειρήνη και σε πόλεμο.]

Χαλινάρι

Άλογο το συναίσθημα που εύκολα αφηνιάζει,

δύσκολα τιθασεύεται και θέλει να καλπάζει, 

θυμός, οργή, ενθουσιασμός, έρωτας, πόθος, λύπη,

πάθη πολλά, συχνά πυκνά, γεμάτα καρδιοχτύπι.

                              

Αν τ’ άλογό σου αφεθεί χωρίς το χαλινάρι,

και μοναχό του πορευτεί, άβουλε καβαλάρη,

το να γλιτώσεις μια και δυο, θα είναι μόνο τύχη,

ή θα σε ρίξει στο γκρεμό ή άλλους θα κλωτσήσει.

Αν το μυαλό με σύνεση κρατά το χαλινάρι,

ήρεμος είναι ο καλπασμός, ώριμε καβαλάρη.

Μ’ αν το κρατάς πολύ γερά, το άλογο δε φεύγει,

φτωχή και μίζερη η ζωή και νόημα δεν έχει,

πέτρινος πια κι απόκοσμος γίνεσαι αναβάτη,

θα βλέπεις το συνάνθρωπο μονάχα απ’ την πλάτη.

Τον ποιητή Άρη Άλμπη συναντήσαμε στα ελληνικά γράμματα μόλις το 2014 με την ποιητική του συλλογή «Εμμέτρως 1». 132 ποιήματα συνθέτουν το εκδιδόμενο ποιητικό του έργο , αν και από το 2011 δημοσιεύει στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στο ιστολόγιο : http://arisalbis.blogspot.gr. Η ποίησή του είναι γραμμένη με ομοιοκαταληξία και δύσκολα θα εύρει κανείς ποιήματα γραμμένα  σε ελεύθερο στίχο. Επίκεντρο του λόγου του, όπως και ο ίδιος αναφέρει «…ο άνθρωπος, η συμπεριφορά του και η τύχη του… Τα περισσότερα αφορούν ανθρώπους, που είτε τους γνώρισα εκ του σύνεγγυς είτε πρόσεξα τη συμπεριφορά τους, χωρίς να επικοινωνήσω μαζί τους.» Σε αυτή του την προσπάθεια, εμφανής είναι η αναζήτηση  του τρόπου συνύπαρξης  συναισθήματος και λογικής.

Σήμερα, μετά από 30 χρόνια προσφοράς στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση κατοικεί στη περιοχή της Κόνιτσας.

Η σύντομη επικοινωνία μας είχε ως αποτέλεσμα την συνέντευξη που ακολουθεί . Τον ευχαριστούμε θερμά .

1.  Κύριε Άλμπη θα ξεκινήσω από ένα ερώτημα που αλήθεια με βασανίζει παρ΄όλο που και εγώ ακολουθώ αυτή την πεπατημένη. Την βοήθεια δηλαδή του διαδικτύου για την ανάρτηση, δημοσιοποίηση της ποίησής μου. Πόσο σημαντική θεωρείται την προσφορά του διαδικτύου στην διάδοση του ποιητικού λόγου; Δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι πιο παραδοσιακοί και προσφορότεροι;

      Α.Α: Πριν την εφεύρεση της τυπογραφίας, ελάχιστοι άνθρωποι είχαν πρόσβαση στη γραπτή γνώση, αφού τα βιβλία ήταν χειρόγραφα και ακριβά. Η τυπογραφία αποτελεί μια επανάσταση στη διάδοση της γνώσης, άρα στη μόρφωση, επομένως στον πολιτισμό.  Και το διαδίκτυο αποτελεί μια επανάσταση για τον πολιτισμό. Ταχύτατη διάδοση της γνώσης σ’ όλον τον πλανήτη, άκοπα και πολύ φθηνά.  Οι παραδοσιακοί τρόποι για τη διάδοση του ποιητικού λόγου είναι τα βιβλία, τα περιοδικά και οι ποιητικές βραδιές. Όλα αυτά για λίγους. Τώρα μπορεί οποιοσδήποτε να δημοσιεύει τα ποιήματά του. Ασφαλώς και προτιμώ να κρατώ στο χέρι μου το βιβλίο ή το περιοδικό αλλά πόσοι το αγόραζαν; Το διαδίκτυο είναι πλέον ο προσφορότερος τρόπος. Για τα επικίνδυνα αρνητικά τού διαδικτύου χρειάζεται άλλη συζήτηση.

2. Στην εποχή της τεχνολογίας ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι  όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας  ασχολούνται με την συγγραφή ποίησης.  Αυτό δεν εγκυμονεί κινδύνους για την ίδια την ποίηση.  Μήπως έτσι καταρρακώνονται οι πραγματικά άξιοι ποιητές ή εν τέλει η πραγματική όμορφη ποίηση θα αναδυθεί και θα αποκαλυφθεί μέσα από την πληθώρα των ποιημάτων;

  Α.Α: Δεν είναι κακό να γράφουν πολλοί. Τα λίγα καλά ποιήματα σιγά-σιγά θα ανακαλύπτονται. Και στην προ διαδικτύου εποχή είχαν γραφεί πολλά. Τα καλά ήταν πάντα λίγα. Και οι περισσότεροι καθιερωμένοι ποιητές μπορεί να έχουν μεγάλο  όγκο ποιημάτων αλλά ένα μέρος απ’ αυτά αξίζει.

3. Διαβάζετε σύγχρονους έλληνες ποιητές. Θεωρείται ότι σήμερα έχουμε αντάξιους με αυτούς που μας άφησαν τεράστιο έργο (Σεφέρης, Ρίτσος, Παλαμάς, Σολωμός, Καβάφης, Ελύτης και τόσοι άλλοι) ποιητές. Υπάρχει πλούσιο δυναμικό που μπορεί να συνεχίσει μια ποιητική θαυμαστή παράδοση ;

    Α.Α:  Δεν έχω διαβάσει αρκετούς σύγχρονους. Έχω την αίσθηση ότι εδώ και πολλές δεκαετίες έχει επικρατήσει η ποίηση της πολυλογίας και πολλές φορές της θολούρας. Και κανόνας τα πεζόστιχα. Κείμενα στα οποία λείπει ένας στοιχειώδης ρυθμός για να μπορεί κανείς να τα πει ποιήματα. Υπάρχουν βέβαια εξαιρετικά σε περιεχόμενο κείμενα αλλά δε μπορώ να τα πω ποιήματα.

Η ποιητική μας παράδοση συνεχίζεται, χωρίς προβεβλημένα ονόματα. Ο χρόνος θα δείχνει σιγά-σιγά.

4. Ας έρθουμε όμως σε εσάς και στο έργο σας. Μόλις το 2014 εκδώσατε  την ποιητική συλλογή «Εμμέτρως 1» με 132 ποιήματα. Ποιήματα γραμμένα με ομοιοκαταληξία και μέτρο. Ποιοι είναι οι λόγοι αυτής της εκδοτικής καθυστέρησης; Και γιατί επιλέξατε μία έκδοση θα υποστήριζα ογκώδη. 132 ποιήματα σε μια έκδοση, είναι ένας σημαντικότατος αριθμός.

       Α.Α: Καθαρά τεχνικοί οι λόγοι. Έπρεπε να βρω το χρόνο. Για τη συλλογή προτιμώ μια μεγάλη από 3 ή 4 μικρές.

5. Τα ποιήματά σας όπως και εσείς ο ίδιος λέτε,  διακρίνονται σε πολιτικά, φιλοσοφικά, αισθηματικά κτλ.  Σε όλα, επίκεντρο των στίχων παραμένει ο άνθρωπος, η συμπεριφορά του, η τύχη του. Είχατε σκεφτεί ποτέ να τα εκδώσετε κατά κατηγορία. Να τα ομαδοποιήσετε και να συνθέσετε διαφορετικές ποιητικές συλλογές.

    Α.Α: Ως αναγνώστης προτιμώ τη διαρκή εναλλαγή. Βρίσκω βαρετό να διαβάζω ίδιας προβληματικής ποιήματα. Διαβάζοντας, σημειώνω και επιστρέφω ξανά και ξανά σ’ αυτά που μου αρέσουν. Στη συλλογή μου υπάρχουν αρκετά ποιήματα που συνδυάζουν διαφορετικούς προβληματισμούς.

6.  Από όλα τα στοιχεία που συνθέτουν τον άνθρωπο τι είναι εκείνο που σας εμπνέει περισσότερο ή σας βοηθάει να απελευθερώσετε την έμπνευσή σας; Ο έρωτας, το πάθος, η χαρά, η λύπη ……..

    Α.Α: Η διαρκής προσπάθεια να αναζητάς τον τρόπο συνύπαρξης του συναισθήματος με τη λογική. Σχετικό μου ποίημα «Χαλινάρι».

7.  Και πως ξεκινάτε να γράφετε ένα ποίημα; Ποιες διεργασίες συντελούνται; Θα ήθελα φυσικά να ρωτήσω και πως ξεκινήσατε να γράφετε ποίηση, τις σας παρακίνησε;

     Α.Α: Η παρακίνηση ήρθε από το δάσκαλο της 5ης Δημοτικού. Συμπαθούσα πάντα τα ποιήματα. Αργότερα υπήρξαν λίγες προσπάθειες, έλειπε ο χρόνος.

Το ξεκίνημα ενός ποιήματος: Μια λέξη, μια φράση, μια ιδέα, ένα βλέμμα, ένα δάκρυ, μια φυσική ομορφιά, και κυρίως μια δυνατή εμπειρία, δική μου ή άλλων. Άπειρα τα εναύσματα. Σχετικό «Πώς ξεκινά το ποίημα».

8. Πολλοί λένε ότι ζούμε σε μια αντι-ποιητική εποχή. Παρ΄ όλα αυτά οι ποιήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι όπως και προείπαμε πάρα μα πάρα πολλές. Θεωρώ ότι υπάρχει μια αντίφαση. Εσείς τι λέτε;

    Α.Α: Δεν υπάρχουν ποιητικές και αντιποιητικές εποχές. Πάντα γράφονταν ποιήματα και τραγούδια. Και σ’ ένα άθλιο κελί και σ’ ένα ξερονήσι εξορίας και σ’ ένα άνετο σπίτι. Και σε ειρήνη και σε πόλεμο.

9.  Μπορεί να συγκινήσει  η ποίηση σήμερα;

   Α.Α: Ως συνέχεια της προηγούμενης απάντησης, ασφαλώς και συγκινεί πάντα η ποίηση. Στους ανθρώπους που δε γνώριζαν γραφή και ανάγνωση, η συγκίνηση από τα τραγούδια υπήρχε σε όλες τις καταστάσεις.

10.  Σε πολλά ποιήματά σας αναφέρεστε στην προσπάθεια του ανθρώπου για επιβίωση, στον αγώνα που δίνει με τον ίδιο του τον εαυτό, με την ζωή κτλ. Δεδομένου ότι σήμερα περνάμε δυστυχώς άκρως ανησυχητικές ημέρες και ώρες, θα ήθελα να σας ρωτήσω εάν πιστεύετε πως οι ποιητές μπορούν με τον λόγο τους να αφυπνίσουν τους ανθρώπους και να του εμψυχώσουν.

     Α.Α: Βεβαίως. Με ποιήματα που φωτίζουν το δρόμο τής αυτογνωσίας.

11.  Τι είναι η Ελλάδα για εσάς, Οι έλληνες ………

    Α.Α: Αν ερχόμουν ως εξωγήινος, έχοντας μελετήσει προηγουμένως όλους τους τόπους τής Γης και όλους τους πολιτισμούς και όλες τις γλώσσες, και ήμουν υποχρεωμένος να διαλέξω μια πατρίδα, δεν θα είχα καμιά επιφύλαξη: Ελλάδα και μόνο. Παρά τα τόσα αρνητικά της.

Από άποψη φυσικής ομορφιάς βέβαια, υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι τόποι. Στις πρώτες θέσεις είναι και η χώρα μας.

Αλλά εκεί που είναι πρώτη είναι ο πολιτισμός και η γλώσσα. Θεωρώ μεγάλη τύχη που γεννήθηκα Έλληνας, κληρονόμος αυτού του μεγαλείου. Δε μιλώ για περηφάνια. Περήφανος μπορεί να αισθάνεται κανείς μόνο για τα δικά του επιτεύγματα κι όχι για τα κατορθώματα των προγόνων του. Σχετικά ποιήματα «Ελλάδα», «Ελληνικά 1» κ.α.

   Για την Ελλάδα που βγήκε από το ζόφο τής τουρκοκρατίας, είναι πραγματικά τεράστιος άθλος ότι επιβίωσε ο ελληνισμός.

   Εδώ πρέπει να γίνει μια διευκρίνιση. Ο ελληνικός πολιτισμός πολεμήθηκε πριν έρθουν οι Τούρκοι. Γκρέμισαν τους ναούς, έσπασαν τα αγάλματα, έκλεισαν τα θέατρα και τις φιλοσοφικές σχολές, κυνήγησαν τους σπουδαγμένους, έκαψαν τα βιβλία,  και τόσα άλλα. Σχετικό ποίημα «Υπατία».

   Οι Τούρκοι εμπόδισαν την έλευση της Αναγέννησης. Δε μπορέσαμε ακόμη να απαλλαγούμε από τα οθωμανικά ήθη. Προχωρούμε πολύ αργά. Αιτία, το υπ’ αριθμόν 1 διαχρονικό μας πρόβλημα, η Παιδεία. Πριν την οικονομία είναι αυτό. Έχουν γίνει προσπάθειες κατά καιρούς, αλλά η Παιδεία παραμένει ζητούμενο. Θα χρειαζόμασταν πολύ χρόνο να μιλήσουμε επ’ αυτού.

12.  Παλαιότερα οι μεγάλοι ποιητές θεωρώ ότι αποτελούσαν και σημεία αναφοράς. Εσείς είχατε κάποια πρότυπα που σας σημάδεψαν, που ήσαν οι δάσκαλοί σας;

    Α.Α: Δε μπορώ να πω ότι είχα κάποια πρότυπα. Από τα σχολικά αναγνώσματα, τη δεκαετία του ’60, με είχαν συγκινήσει αρκετά ποιήματα. Βέβαια εκείνα τα χρόνια ήταν αποκλεισμένοι πολλοί ποιητές.

13.  Να τολμήσω να σας ρωτήσω ποιον θεωρείτε τον μεγαλύτερο έλληνα ποιητή και γιατί; Η υφήλιος νομίζω θεωρεί τον Καβάφη.

Α.Α: Ο μέγας Έλληνας ποιητής είναι ο Όμηρος, ο παγκόσμιος. Τον γνωρίζουν λίγο οι Έλληνες. Το σχολείο υστερεί εδώ. Είχα την τύχη να έχω σύζυγο μια άριστη φιλόλογο, που με μύησε στην ποίηση του Ομήρου. Είπε τα πάντα ο Όμηρος με εξαιρετική τέχνη.

   Τον Καβάφη τον θεωρώ κι εγώ τον καλύτερο από τους σύγχρονους. Από τα δημοσιευμένα επίσημα, τα μισά περίπου, τα θεωρώ πολύ σημαντικά. Θέλω να κάνω μια ιδιαίτερη αναφορά στα ποιήματα «Η σατραπεία» και «Τρώες» που τα ξεχωρίζω ανάμεσα στα αριστουργήματά του.

  Για μερικά καθιερωμένα μεγάλα ονόματα έχω αρκετές ενστάσεις αλλά δεν χρειάζεται να επεκταθώ.

14.  Μέχρι πότε θα έχετε δύναμη να γράφετε ποιήματα;

      Α.Α: Μέχρι το τέλος.

15.  Και έρχομαι στο ερώτημα που κάνω σε όλους τους ποιητές. Τι είναι ποίηση; Ποιος ο ορισμός της;

      Α.Α: Ένα κείμενο θα το πω ποίημα αν πληροί τις εξής προϋποθέσεις: 1) να έχει έναν στοιχειώδη ρυθμό, μια μουσικότητα, δε μιλώ για αυστηρότητα μέτρου, 2) να περιέχει  μεστές λέξεις, να αισθάνεσαι την καλλιέπεια του λόγου 3) να είναι απαλλαγμένο από πλατειασμούς, να έχει δηλαδή κάποια λιτότητα και 4) να είναι κατανοητό. Να μη χρειάζεται να σπάσεις το κεφάλι σου για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής.

 Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, λογοτέχνης με όλη τη σημασία τής λέξεως, είχε την ευθύτητα να ονομάσει μια  σειρά εξαιρετικών του  κείμενων «πεζούς ρυθμούς» και όχι ποιήματα.

   Υπάρχει και ο όρος στιχούργημα. Πολλά ποιήματα έχουν ρυθμό αλλά είναι κάπως φτωχά στο περιεχόμενο ή μοιάζουν πολύ κοινότυπα. Τότε μιλούμε για απλά στιχουργήματα. Υπάρχουν πάντως και ωραία στιχουργήματα.

   Όλα αυτά βέβαια είναι υποκειμενικά. Και το μόνο που μένει είναι, αν κάτι αρέσει στον αναγνώστη. Η κατάταξη σε ποίημα ή πεζό είναι θέμα τυπικό.

16.  Και μεγαλώνοντας ο άνθρωπος έρχεται ποιο κοντά στο τέλος. ΘΑΝΑΤΟΣ. Έχετε σκεφτεί την αντιμετώπισή του;

     Α.Α: Ποιος δεν έχει σκεφτεί το θάνατο; Το μόνο που φοβάμαι είναι η αθλιότητα των γηρατειών. Η ανημπόρια και το ενδεχόμενο να υποφέρουν τα παιδιά μου ή άλλοι, εξαιτίας μου.

Είμαι απαλλαγμένος από την προσδοκία μεταθανάτιας ζωής. Τα λέει πολύ ωραία ο Επίκουρος. Βεβαίως πολλοί άνθρωποι με την εδραία πεποίθηση της μεταθανάτιας συνέχειας έχουν καταφέρει να αναμένουν με ευτυχισμένη καρτερικότητα. Ίσως είναι πιο τυχεροί. Σχετικό ποίημα «Βεβαιότητες».

17.  Σήμερα γράφετε κάτι ολοκληρωμένο; Μια καινούργια ποιητική συλλογή; Πως περνάτε τον ελεύθερο σας χρόνο;

Α.Α: Γράφω και δημοσιεύω στο διαδίκτυο τακτικά. Κάποια στιγμή το «Εμμέτρως 2», αν τα οικονομικά το επιτρέψουν.

Ελεύθερος χρόνος: Τον καλό καιρό, χειρωνακτικές εργασίες (χτίσιμο με πέτρα, ξυλουργική, περιποίηση κήπου, δέντρων και ποικίλα άλλα). Κάπου-κάπου ήπιες πορείες στα κοντινά μου βουνά, που λατρεύω (σχετικό ποίημα «Βουνά»), στο ποτάμι, στους χειμάρρους.

Όταν ο καιρός με κλείνει μέσα, ζωγραφική, διάβασμα, διάφορες καλλιτεχνικές ασχολίες και βέβαια η μόνιμη καταφυγή η στιχοποιία.

 Τελειώνοντας ……

Βλέπω τον όγκο των απαντήσεων και μάλλον θα κουραστεί όποιος επιμείνει να τα διαβάσει όλα…

Και το τραγούδι στο χωριό μου προειδοποιεί «άστε παιδιά μ’ να φύγουμε, προτού μας βαρεθούνε»…

Ερημιά 1

του Άλπμη Άρη 

Στης ερημιάς μου τη σιωπή,

στης μοναξιάς το τέλμα,

ήρθες ελπίδα ηχηρή,

ήσουν μια άνοιξη ανθηρή,

που φάνηκες παντοτινή,

και μ’ άρεσε το ψέμα.

Ήταν μια άνοιξη μικρή,

σαν κάθ’ ωραίο στη ζωή,

είχε διάρκεια τακτή

και έκλεισε το θέμα.

το διαβάσαμε: http://arisalbis.blogspot.com/

Δεκέμβρης

Κρύο βαρύ και σκοτεινιά,

λιακάδες λίγες,

τα φυλλοβόλα πια γυμνά,

χιόνι πολύ γι’ αποκλεισμούς,

μέρες μικρές, νύχτες μακριές

για άφθονους συλλογισμούς…

Όμως και χιόνι ζωγραφιά,

τ’ ακρόκλαδα στολίδια,

μέσα στην ψύχρα η ομορφιά.

Κι απ’ τις εικοσιδυό, αργό,

μα σταθερό, το πλάτεμα στη μέρα,

στάση του Ήλιου, νέα αρχή,

ελπίδα στην ουράνια σφαίρα.

το διαβάσαμε: http://arisalbis.blogspot.com

Για τι πολέμησες πατέρα;

Χρόνια, πατέρα μου, σ’ έχω στο ράφι,
πάντα σε κοίταζα με θαυμασμό,
σήμερα σ’ έβαλα μες στο συρτάρι,
είναι το βλέμμα σου τώρα σκληρό.

Όταν με θράσος ζητήσαν τη γη μας,
φώναξες ΟΧΙ και βγήκες μπροστά,
άρβυλα τρύπια στη λάσπη, στα χιόνια,
μ’ εφ’ όπλου λόγχη στην Κορυτσά.

Σαν επιπέσαν κι οι Ούννοι στη χώρα-
πολιτισμένα του Γκαίτε παιδιά-
πιάσαν δουλειά απ’ την πρώτη την ώρα,
σκότωσαν, ρήμαξαν, κάψαν χωριά.

Πέρασες μπλόκα και καταδότες,
μαυραγορίτες αρπακτικά,
μέσα στην πείνα και μέσα στον τρόμο,
νίκησες χίλιες φορές τα θεριά.

Φύγαν οι Ούννοι και ήρθε το άγος
νέας εμφύλιας καταστροφής,
σε κυνηγήσανε σπιούνοι με πάθος,
μόλις που πρόλαβες να διασωθείς.

Έληξε ο πόλεμος, έμεινε η φτώχεια,
πήγες στα Βέλγια γι’ άλλη ζωή,
ήρθαν για μένα καλύτερα χρόνια,
κι άλλη θυσία δική σου, αγνή.

Κι όπως περνούσαν και φεύγαν τα χρόνια,
φάνηκαν όλα να πάνε μπροστά,
όμως τα έργα και άφθονα λόγια
σκέπαζαν πάντα κλεμμένα λεφτά.

Όταν απάνω ανάξιοι βγαίναν,
κοίταζα άβουλος, σαν θεατής,
στο περιθώριο άξιοι μέναν,
με τη δική μου την ψήφο ανοχής.

Λίγα τα όχι μου, κι ούτε μεγάλα,
άφθονα ναι, να περνάω καλά,
λίγα να δίνω εγώ στην πατρίδα,
όμως αυτή να μου δίνει πολλά.

Σαν νομοτέλεια η νέα φτώχεια,
τώρα επαίτης, βοήθεια ζητώ,
στους δανειστές μου προσφέρω τη χώρα,
δίχως ντροπή, ό,τι βρίσκω πουλώ.

Πώς να σε βλέπω στο ράφι, πατέρα,
πώς να τολμήσω ξανά να σε δω,
άρπαγες, κάφρους τούς έκανες πέρα,
μες στην πατρίδα τούς φέρνω εγώ.

Τώρα δικές τους ακόμα κι οι ακτές μας
και τα παιδιά μου γκαρσόνια φθηνά,
ξένοι θα είμαστε μες στις αυλές μας,
θα ’ναι στο σπίτι μας αφεντικά.

Πρόσφυγας 2013

 του Άρη Άλμπη 

Μέσα στον όλεθρο τύχη, φυγή στην Τουρκία.

Πρόθυμοι βρέθηκαν διακινητές-

με την Ελλάδα δεσμοί μας, παλιά ιστορία-

μ’ ένα μπαξίσι γερό, στις ακτές.

Αργοκινήσαμε είκοσι, σάπιο καΐκι, 

χρήμα ετών, ο βαρκάρης στυγνός,

νύχτα και άγρια βράχια, το σκάφος βαρίδι,

πάλη στο κύμα, ο τάφος υγρός.

Δώδεκα μέσα στα άπατα του Αιγαίου

πίσω ο πόλεμος, μπρος ο πνιγμός,

μία πατρίδα στα νύχια αγρίου δικαίου,

μόνος κυρίαρχος ο κυνισμός.

Πέντε δικούς μου αφάνισαν μες στο χωριό μας

ξένοι φονιάδες, αδρός ο μισθός,

λόγια ωραία, παγκόσμια, για το καλό μας,

έωλος, όπως και πάντοτε, ανθρωπισμός.

Τώρα εδώ, σε στρατόπεδο, μέσα στο σύρμα,

σαν τον αιχμάλωτο να καρτερώ,

κάποια μικρή μού ’χει μείνει  ελπίδα,

αν και με βλέπουν πολλοί σαν εχθρό.

Ξέρω που είμαι για σας απροσκάλεστο βάρος,

δεν σας ζητώ να καθίσω εδώ,

μες στη Συρία θερίζει ο χάρος,

μια προστασία γυρεύω για λίγον καιρό.

                              -------

Τι εξυφαίνεται μες στα γραφεία θανάτου;

Ποιος ο επόμενος στόχος-λαός;

Τίνος θα γίνουν βορά στο Μολώχ, τα παιδιά του;

Πού να ρωτήσεις ποιος είν’ ο καλός;