«Από τη Σαπφώ στην Ήριννα» / Τασούλα Καραγεωργίου

http://www.poeticanet.gr/content/data/multimedia/files/SAPFO%20IRINNA.pdf

Το φεγγάρι του ποιητή

ένα τραγούδι για τον Μίλτο Σαχτούρη

Σαχτούρη, απόψε σαν τόπι κυλάει
φεγγάρι σφαγμένο στην άσφαλτο.
Σαχτούρη, η νύχτα δεν με αγαπάει
γλιστράει και πάει στο άπιαστο.

Δώσε μου απ’ τα φεγγάρια σου το πιο μικρό φεγγάρι
το κίτρινο το πράσινο, το δίχως ουρανό.
Το πράσινο το κίτρινο, το πιο μικρό φεγγάρι
δώσε μου απ’ τα φεγγάρια σου το δίχως ουρανό.

Σαχτούρη, τ’ αμάξια πατούν την καρδιά μου
εκείνη γελάει και φτύνει ουρανό.
Απόψε σου δίνω τα δέκα ονειρά μου
για ένα δικό σου, το πιο παιδικό.

Δώσε μου απ’ τα φεγγάρια σου το πιο μικρό φεγγάρι
το κίτρινο το πράσινο, το δίχως ουρανό.
Το πράσινο το κίτρινο, το πιο μικρό φεγγάρι
δώσε μου απ’ τα φεγγάρια σου το δίχως ουρανό.

Η ΔΟΥΛΗ ΤΗΣ ΗΓΗΣΩΣ

Τι κι αν εμοίρασε ο τεχνίτης

στις δυο μορφές ισότιμα τη θλίψη;

Τη μνήμη δεν τη μοίρασε στα δυο.

Ποιος ξέρει τι απέγινε η μικρή θεραπαινίδα,

όταν η γη σκέπασε πια την ηγησώ;

Κοιτάζω το θλιμμένο πρόσωπο

το γόνατο σε κλίση υποταγής

το χέρι που κρατά την κοσμηματοθήκη

(σύμβολο ματαιότητας του βίου της κυράς της.)

Μα πιο πολύ προσέχω τον χειριδωτό χιτώνα:

Βαρβαρική αμφίεσις κι ένδυμα ξενικό.

Το θηρίο

            Σήμερα πάλι ώρα 8 το πρωί
            τρέχουμε να μας καταπιεί
                   η σκάλα που κυλίεται ασταμάτητα
            προς τον παγδέμονα υπόγειο σταθμό
            τρέχουμε να μας κάνουν μια χαψιά
            τα σιδερένια δόντια.

            Συνεπιβάτες μου,
            δεν είμαστε παρά
                      τοιχογραφία στον νάρθηκα βυζαντινού ναού
            μοναχικές ψυχές
                    συνωστισμένες στις ουρές συρμού υπογείου,
            τι πάθαμε όλοι και σπρωχνόμαστε
            ποιός πρώτος θα βρεθεί στο στόμα του Θηρίου;

Για ένα νεύμα

                                       Στον Γιάννη Πατίλη

            Ωραία θα ήταν, Γιάννη, να με έβλεπες
            έστω για ένα νεύμα
            -δε λέω για βλέμμα,
            φεύγει γρήγορα ο συρμός,
            τα μάτια θέλουν χρόνο-
            μα για ένα νεύμα, είμαι εδώ με γένια που μεγάλωσαν.

            Τίποτα, εσύ
            στην αποβάθρα ακίνητος

            θα τό `χεις μάλλον λερωμένο το μαντήλι σου
            στην ξενιτιά της πόλης      

Οι παρομοιώσεις

        Με λίγη φαντασία
        Τα ταίριασα όλα μια χαρά:

           πώς είναι οι γραμμές Αχέροντας
           πώς ο συρμός δεν είναι παρά η λέμβος
           πώς τα εισητήρια υποκαθιστούν τα κέρματα
                     στο στόμα των νεκρών
           κι ακόμα ότι ο οδηγός
                     είν` ο ψυχοπομπός.

        Εδώ θα σταματήσω την παραβολή
        -ηχούν ήδη τα σχόλια «τι απαισιοδοξία»

Η ΧΕΛΩΝΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ

Ἴσως φανεῖτε τυχεροί, ὅπως κι ἐγώ,

ἐάν βρεθεῖτε Ἀπρίλη μήνα στον Κεραμεικό,

                ἴσως τη δεῖτε ξαφνικά

                             να σέρνεται λικνιστικά

μές στα χλωρά τριφύλλια

Κι ἄν γύρω σας ἀκινητοῦν οἱ ἐπιτύμβιες στῆλες

κι ἔφιππος ὁ Δεξίλεως γλεντάει το θάνατό του,

ἀκόμα κι  ἄν σᾶς συγκινεῖ μονάχα ἡ τέχνη τῆς σιωπῆς,

             δώσετε λίγη προσοχή

            στο θαῦμα πού ζωγράφισε ὁ Θεός πάνω στο καύ-

                 καλό της,

            μα πιο πολύ,

            στο πεῖσμα της ἀδιάφορη να ὁδεύει προς τους

            τάφους.